«Μεγάλη καμπάνια γύρω από το θέμα της αναγκαίας εξόδου από το ευρώ/Ε.Ε.» ξεκινά η ΑΝΤΑΡΣΥΑ, όπως επισημαίνει η απόφαση του Πανελλαδικού Συντονιστικού Οργάνου της που συνεδρίασε προ ημερών.
Τα στελέχη της θα πραγματοποιήσουν αυτή την καμπάνια σε συνεργασία «με τη ΜΑΡΣ και με κάθε άλλη δύναμη που μπορεί να συμφωνήσουμε», ενώ βασικός στόχος για το πολιτικό σχήμα είναι η «κοινή δράση και την πολιτική συνεργασία όλων των αντικαπιταλιστικών, αντιιμπεριαλιστικών, αντιΕ.Ε. δυνάμεων», αλλά και την ανάπτυξη της «ιδεολογικής πάλης με τον ευρωπαϊσμό, την ταξική συνεργασία και τον νέο μονόδρομο».
Το κάλεσμα αυτό, μάλιστα, απευθύνεται «στις μαχόμενες δυνάμεις της αριστεράς, στο ΚΚΕ, παρά τις ανοίκειες και συκοφαντικές επιθέσεις της ηγεσίας του, και στον κόσμο και τις δυνάμεις του ΣΥΡΙΖΑ, που θέλουν να συμβάλλουν σε πραγματικούς αγώνες και σέβονται την ανεξαρτησία του κινήματος», ενώ κρίσιμες κρίνονται για την ηγεσία της ΑΝΤΑΡΣΥΑ οι εξελίξεις τον Μάιο και τον Ιούνιο, καθώς εκείνη την περίοδο «η κυβέρνηση θα υπογράψει τη νέα συμφωνία, ουσιαστικά το “νέο μνημόνιο” με τους δανειστές».
Επ’ αυτού είναι χαρακτηριστική η άποψη της ΑΝΤΑΡΣΥΑ ότι «η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ όχι μόνο δεν συγκρούεται με τις μερίδες του κεφαλαίου, με τους εφοπλιστές τους, βιομηχάνους, τους τραπεζίτες, αλλά αντίθετα επιδιώκει τη συνεννόηση μαζί τους, ζητά τη στήριξή τους, κινείται στα πλαίσια των επιδιώξεων και των απαιτήσεών τους».
Αναφορικά δε με την τακτική που ακολουθεί στο πεδίο των διαπραγματεύσεων, η κυβέρνηση «με τη δέσμευση για “μη μονομερείς ενέργειες” ουσιαστικά αποδέχεται τη συνέχιση του μνημονιακού καθεστώτος και της μόνιμης επιτροπείας από την τρόικα, που το μόνο που αλλάζει η ονομασία της σε “θεσμούς”». «Δεν υπάρχει τρίτος δρόμος ανάμεσα στη ρήξη με τους δανειστές, την Ε.Ε., τις δυνάμεις του κεφαλαίου από την μια ή την συνέχιση και την διαιώνιση της μνημονιακής επίθεσης από την άλλη» είναι άλλωστε η θέση της ΑΝΤΑΡΣΥΑ, που θεωρεί ότι επιβεβαιώνεται πλήρως. Αλλωστε, σύμφωνα με το ΠΣΟ της, «η πολιτική της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝ.ΕΛΛ. δεν ξεφεύγει από τα όρια μιας διαχείρισης μέσα στο πλαίσιο του συστήματος» και η «διαπραγμάτευσή» της «έχει ως όριό της πρώτα από όλα τα συμφέροντα της ελληνικής αστικής τάξης».
