Η… πρώτη Ανάσταση που προσδοκούσε να κάνει στις ευρωεκλογές της περασμένης εβδομάδας η Φώφη Γεννηματά δεν μπόρεσε να έρθει. Το Κίνημα Αλλαγής δεν κατάφερε -όπως θα ήθελε- να εκτοξευτεί σε διψήφιο ποσοστό. Ούτε επίσης έκλεισε αισθητά την ψαλίδα της διαφοράς του με τον ΣΥΡΙΖΑ, έτσι ώστε να μπορεί να ισχυριστεί ότι το αφήγημα της «ανατροπής» των πολιτικών συσχετισμών και της μετατροπής του σε πρωταγωνιστή του πολιτικού παιχνιδιού επιτυγχάνεται.
Από την άλλη πλευρά, δεν κατέρρευσε, όπως λανθασμένα είχαν εκτιμήσει ορισμένοι παράγοντες. Διατηρεί μεν ρυθμιστικό ρόλο στο μετεκλογικό σκηνικό με το 7,7% που τελικά έλαβε (αν κατορθώσει να το συγκρατήσει), ωστόσο ακόμη και σε επίπεδο απόλυτων αριθμών, υστερεί σε σχέση με τις ευρωεκλογές του 2014 κατά 22 χιλιάδες ψήφους (436 έναντι 458 χιλιάδων).
Υπάρχει βεβαίως και η θετική και βολικότερη ανάγνωση της Χαριλάου Τρικούπη, που συγκρίνει το ποσοστό της 26ης Μαΐου με εκείνο των τελευταίων βουλευτικών εκλογών του Σεπτεμβρίου του 2015, όταν το σχήμα της Δημοκρατικής Συμπαράταξης τότε (ΠΑΣΟΚ-ΔΗΜΑΡ) είχε λάβει το πιο χαμηλό 6,2% με συνολικά 341 χιλιάδες ψήφους. Αρα καταγράφεται άνοδος σε σχέση με τότε κατά 1,5 μονάδα (από 6,2% στο 7,7%) και όχι πτώση σε σχέση με το 2014 (από 8,02% στο 7,7%). Σε κάθε περίπτωση και ανεξάρτητα από την αμείλικτη πραγματικότητα της αριθμητικής, το ΚΙΝ.ΑΛΛ. είναι υποχρεωμένο στις εθνικές εκλογές της 7ης Ιουλίου να δώσει τον νυν υπέρ πάντων αγώνα.
Σε αυτή την αναμέτρηση, ως προς τον ΣΥΡΙΖΑ, ο οποίος αναδεικνύεται πιο ξεκάθαρα από ποτέ βασικός αντίπαλος για το κόμμα της Κεντροαριστεράς και ξεκινάει στη νέα του αφετηρία ως βαριά ηττημένος από τη Ν.Δ. στις ευρωεκλογές, για την παράταξη της Φώφης Γεννηματά δύο τινά μπορεί να συμβούν: το επιθυμητό για το ΚΙΝ.ΑΛΛ. αλλά περισσότερο δύσκολο, σύμφωνα με το οποίο η εκλογική του ενίσχυση σε συνδυασμό με περαιτέρω καθίζηση του ΣΥΡΙΖΑ θα το καθιστούσε ξανά υπολογίσιμη δύναμη. Και δεύτερον, το απευκταίο για τον κεντροαριστερό φορέα να παραμείνει στάσιμος ή να υποχωρήσει κι άλλο, με συνέπεια η παρουσία του να λάβει χαρακτήρα «φτωχού συγγενή».
Εξάλλου, με βάση τα παραπάνω σενάρια προσδιορίζεται και η στάση του κόμματος απέναντι στο ενδεχόμενο συμμετοχής σε κυβερνητικό σχήμα, εφόσον δεν επιτευχθεί η αυτοδυναμία της Ν.Δ., την οποία πάντως τα στελέχη της Χαριλάου Τρικούπη προεξοφλούν ότι θα κόψει πρώτη το νήμα.
Η Φώφη Γεννηματά κρατά ορθάνοιχτη την προοπτική υπό τον εξής όρο: να αυξήσει το ΚΙΝ.ΑΛΛ. σημαντικά τις δυνάμεις του (δεν αναφέρεται ρητά αλλά υπονοείται ποσοστό διψήφιο ή κοντά σε αυτό), προκειμένου -όπως διατείνεται- να μπορεί να επιβάλει ένα πλαίσιο προοδευτικής προγραμματικής συμφωνίας. Διαφορετικά, υποστηρίζει ότι θα προτιμήσει να καθίσει στα έδρανα της αντιπολίτευσης, αν και άπαντες γνωρίζουν ότι και σε αυτή την περίπτωση θα της ασκηθούν τρομερές πιέσεις, με το επιχείρημα της ακυβερνησίας λόγω απλής αναλογικής σε επαναληπτικές κάλπες.
Υπό αυτό το πρίσμα, έχει λογική και ισοδυναμεί με μονόδρομο η πανστρατιά που σήμαναν από το ΚΙΝ.ΑΛΛ. σε όλα τα κορυφαία στελέχη τους για τη συμμετοχή τους –συμβολική ή ουσιαστική– στα ψηφοδέλτια του Ιουλίου. Οι λεπτομέρειες επί της στρατηγικής και των προσώπων θα διευκρινιστούν εντός της εβδομάδας στα αρμόδια κομματικά όργανα…
