Οι κυβιστήσεις της διοίκησης του ΣΕΒ προκάλεσαν την μήνιν της κυβέρνησης που, στη μέση της διαπραγμάτευσης για τα εργασιακά, πρέπει να ασχοληθεί και με την πολιτική αναξιοπρέπεια των «ήξεις-αφήξεις» του συνδικαλιστικού οργάνου των βιομηχάνων…
Από την άλλη, έμπροσθεν του αδιεξόδου, οι δανειστές επανήλθαν και αργά χθες το βράδυ (μία ώρα πριν από τα μεσάνυχτα) ξεκίνησαν νέο γύρο διαβουλεύσεων εφ’ όλης της ύλης με αιχμή τις αλλαγές στις εργασιακές σχέσεις.
Ας πάρουμε όμως τα πράγματα με τη σειρά. Χθες πραγματοποιήθηκε συνάντηση των εργοδοτικών οργανώσεων με τη νέα υπουργό Εφη Αχτσιόγλου, με τους εργοδοτικούς φορείς (ΣΕΒ, ΕΣΕΕ, ΓΣΕΒΕΕ, ΣΕΤΕ) να επιβεβαιώνουν, μεταξύ άλλων, ότι επιθυμούν τη διατήρηση του υπάρχοντος καθεστώτος στις ομαδικές απολύσεις και τον καθορισμό του κατώτατου μισθού από τους ίδιους και όχι από το κράτος.
Μάλιστα, οι διοικήσεις των εργοδοτικών φορέων στάθηκαν υπέρ της ανάγκης αποκατάστασης της επεκτασιμότητας των κλαδικών συμβάσεων, για λόγους ίσης μεταχείρισης των εργαζομένων και αποφυγής αθέμιτου ανταγωνισμού μεταξύ των επιχειρήσεων (συμφωνία Ζαππείου στις 26/11/2015).
Πρέπει να σημειωθεί ότι το προηγούμενο καλοκαίρι όλοι οι κοινωνικοί εταίροι (ΓΣΕΕ, ΣΕΒ, ΕΣΕΕ, ΓΣΕΒΕΕ, ΣΕΤΕ) είχαν συνυπογράψει κείμενο στο οποίο είχαν συμφωνήσει στα εξής:
- 1. «Βέλτιστες πρακτικές» θεωρούνται όσες εναρμονίζονται με το ευρωπαϊκό κοινωνικό μοντέλο και την προστασία των κοινωνικών και εργασιακών δικαιωμάτων.
- 2. Θεωρούν ότι δεν υφίσταται θέμα μείωσης του κατώτατου μισθού ή κατάργησης του 13ου και 14ου μισθού.
- 3. Επισημαίνουν την ανάγκη ύπαρξης κοινωνικού διαλόγου, ούτως ώστε, μεταξύ άλλων, να συμφωνείται στο πλαίσιο της ΕΓΣΣΕ ο ελάχιστος νόμιμος μισθός.
- 4. Συμφωνούν στον εκσυγχρονισμό του ν. 1264/1982, κυρίως ως προς την αντιμετώπιση πρακτικών κακής εφαρμογής του, χωρίς όμως να τίθεται σε αμφισβήτηση το δικαίωμα στην απεργία και στη συνταγματική προστασία συνδικαλιστικής δράσης.
Σε όλα τα παραπάνω ο ΣΕΒ είχε συμφωνήσει το καλοκαίρι, ενώ στη χθεσινή συνάντηση σε καμιά περίπτωση δεν εξέφρασε τη βούληση υπαναχώρησης. Ωστόσο, κάποιες ώρες μετά, ο ΣΕΒ με ανακοίνωσή του άλλαξε τις θέσεις του τασσόμενος δίπλα στο ΔΝΤ και αναλαμβάνοντας τον ρόλο του εσωτερικού εχθρού για την ελληνική οικονομία. Ετσι, εξέφρασε τις εξής θέσεις:
■ Επιχειρησιακές και κλαδικές συμβάσεις εργασίας: Για τον ΣΕΒ η σημερινή ρύθμιση με την οποία υπερέχει η επιχειρησιακή σύμβαση έναντι της κλαδικής, εξασφαλίζει την επιβίωση πολλών επιχειρήσεων και θέσεων εργασίας.
■ Τις ομαδικές απολύσεις – Κοινωνικά σχέδια (Social plans): Η πρόταση του ΣΕΒ είναι να προβλεφθεί ανοιχτό πρόγραμμα με κοινοτική χρηματοδότηση (ΕΠΑΝΑΔ, Ταμείο Παγκοσμιοποίησης ή άλλη πηγή) για την κάλυψη των εξόδων των σχεδίων αυτών.
Στην παρούσα φάση, και για κάποια χρόνια ακόμη, οι ομαδικές απολύσεις αφορούν περιπτώσεις ζωής και θανάτου ορισμένων παραγωγικών μονάδων. Επομένως, τυχόν περαιτέρω οικονομική επιβάρυνση αυτών θα έθετε σε κίνδυνο τη διατήρηση των υπόλοιπων θέσεων εργασίας στις μονάδες αυτές.
■ «Υποχρεωτική διαιτησία»: Η «Υποχρεωτική διαιτησία» αποτελεί θεμελιώδη στρέβλωση του τοπίου των ελεύθερων Συλλογικών Διαπραγματεύσεων και έχει επισωρεύσει πολλά προβλήματα στο παρελθόν.
Αυτή η κατάσταση επέφερε την αντίδραση της κυβέρνησης, κύκλοι της οποίας μιλούσαν με οργή για την υπαναχώρηση του ΣΕΒ και την προσπάθειά του να υποδαυλίσει τις κυβερνητικές ενέργειες υπεράσπισης της κανονικότητας στην αγορά εργασίας.
