Αφιερωμένη στα 70 χρόνια από την έναρξη του εμφυλίου πολέμου είναι η 9η ετήσια διήμερη θεματική εκδήλωση της Εταιρείας Διάσωσης Ιστορικών Αρχείων (ΕΔΙΑ) 1940-1974 της Κεντρικής και Δυτικής Μακεδονίας.
Η εκδήλωση θα πραγματοποιηθεί το Σάββατο 27 και την Κυριακή 28 του μηνός, στον Γράμμο, στο Πάρκο Εθνικής Συμφιλίωσης. Στο διήμερο της εκδήλωσης πανεπιστημιακοί και άλλοι ερευνητές ιστορικοί θα αναπτύξουν πλευρές του θέματος. Επίσης θα υπάρξει ξενάγηση στον χώρο και επίσκεψη σε ιστορικά σημεία της περιοχής που συνδέονται άμεσα με τον Εμφύλιο.
Αναλυτικότερα, εισηγήσεις (που θα γίνουν την πρώτη ημέρα) θα κάνουν οι: Ιωάννα Παπαθανασίου, ιστορικός-ερευνήτρια του ΕΚΚΕ: «Οι διεθνείς εξελίξεις, ο “ψυχρός πόλεμος” και ο ελληνικός εμφύλιος». Ανδρέας Βενιανάκης, ερευνητής-συγγραφέας: «Ο Εμφύλιος και η απονομή της δικαιοσύνης: η περίπτωση του Τάγματος Ασφαλείας Δάγκουλα».
Πολυμέρης Βόγλης, καθηγητής Ιστορίας στο Πανεπιστήμιο Θεσσαλίας: «Ο Εμφύλιος το 1946-γεγονότα και εξελίξεις». Ηλίας Νικολακόπουλος, ομότιμος καθηγητής Πανεπιστημίου Αθηνών: «Οι εσωτερικές πολιτικές εξελίξεις το 1946, η στάση και οι θέσεις των κομμάτων»
Στη σχετική ανακοίνωσή της για την εκδήλωση η ΕΔΙΑ σημειώνει:
Ο ελληνικός Εμφύλιος είναι καταγεγραμμένος διεθνώς ως η πρώτη πράξη του “ψυχρού πολέμου’’ στη μεταπολεμική Ευρώπη.
Εναρκτήρια πράξη του Εμφυλίου θεωρείται- συμβατικά- η επίθεση ομάδας πρώην ανταρτών του ΕΛΑΣ με επικεφαλής τον Αλέξανδρο Ρόσιο -«Καπετάν Υψηλάντης»- στον Σταθμό Χωροφυλακής στο Λιτόχωρο Πιερίας στις 30/3/1946, παραμονή των εκλογών. Η επίθεση ήταν η απάντηση στις εκτελέσεις-διώξεις των πολιτών που ανήκαν στο ΕΑΜ-ΕΛΑΣ, μετά τη Συμφωνία της Βάρκιζας (12/2/1945). Τα “Δεκεμβριανά” υπήρξαν το αιματηρό προανάκρουσμα της εμφύλιας σύγκρουσης.
Τελευταία πράξη του Εμφυλίου και της μετεμφυλιακής “καχεκτικής δημοκρατίας» των εκτάκτων μέτρων υπήρξε η επτάχρονη τυραννία των συνταγματαρχών. Η κατάρρευσή της, η νομιμοποίηση του ΚΚΕ και «των παραφυάδων αυτού» και, στη συνέχεια, η αναγνώριση της Εθνικής Αντίστασης, αν και σήμαναν το τέλος μιας μακρόχρονης περιόδου σκληρών συγκρούσεων, οι “πόλεμοι της μνήμης” συνεχίζονται.
Καθώς τις τελευταίες ιδιαίτερα δεκαετίες διευρύνεται το χάσμα ανάμεσα στις “πολιτικά ορθές” εκδοχές της Ιστορίας και τις συλλογικές, συχνά τραυματικές προσωπικές μνήμες, έγινε και η μνήμη “ιστορικός τόπος”.
Η συντήρηση των εθνικών μύθων και ταμπού, η άρνηση να αντιμετωπίσει κανείς με ειλικρίνεια τη σκοτεινή πλευρά της δικής του ιστορίας, στο όνομα της “εθνικής συνοχής” και της “επούλωσης των πληγών” επιτείνουν τον ιστορικό αναλφαβητισμό ιδιαίτερα της νέας γενιάς, που, καθώς δίνει τη μάχη για το μέλλον, είναι υποχρεωμένη να πατάει στο έδαφος της ιστορικής αλήθειας για το παρελθόν, χωρίς τους παραμορφωτικούς φακούς του ιστορικού αναθεωρητισμού που μετατρέπει τους θύτες σε θύματα.
