Τα όρια του… μπούλινγκ άγγιξε η στάση των κομμάτων της αντιπολίτευσης και της πλειονότητας των ΜΜΕ στη δήλωση του Χρ. Βερναρδάκη για την ανάγκη ρύθμισης του μιντιακού τοπίου, αφού παραποίησαν τα όσα είπε κόβοντας μία πρότασή του στη μέση και ασκώντας της ανιστόρητη κριτική.
Κ. Καραμανλής (2004):
Μας κυβερνούν πέντε νταβατζήδες
Η δήλωση του υπουργού Διοικητικής Μεταρρύθμισης, Χρ. Βερναρδάκη, για την ανάγκη ρύθμισης του τοπίου των ΜΜΕ, άναψε από προχθές τη συλλογική μονταζιέρα των ΜΜΕ και των κομμάτων της αντιπολίτευσης. Εντελώς συμπτωματικά τα περισσότερα ραδιοτηλεοπτικά μέσα, καθώς και τα κάθε λογής ιστολόγια, έκοψαν κυριολεκτικά στη μέση την πρόταση του υπουργού, προσδίδοντάς της μια εντελώς διαφορετική ερμηνεία.
Στην ίδια «κριτική» αντιμετώπιση μιας μισής πρότασης αρκέστηκαν και γραφεία Τύπου των κομμάτων της αντιπολίτευσης.
Νωρίς το πρωί ο Γ. Τράγκας, από τον σταθμό Κουρή – Χατζηνικολάου, μίλησε για χούντα και «γερμανοδοσμένη» κυβέρνηση.
Δυστυχώς από τον ραδιοσταθμό του ΔΟΛ δεν έχουμε στιγμιότυπο, μια και οι υπό απόλυση τεχνικοί του κάνουν το πρωί καθημερινές στάσεις εργασίας. Ο Π. Μανδραβέλης προχώρησε ένα βήμα παραπέρα στην «Καθημερινή», θυμίζοντας τον Τόμας Τζέφερσον και την προσήλωσή του στην ελευθερία του Τύπου, ενώ, όπως γράφει, «τη δήλωση του Βερναρδάκη θα τη ζήλευε και ο Γεώργιος Γεωργαλάς».
Το κύριο άρθρο στα «Νέα» γράφει ότι «η νοσταλγία του γύψου είναι τόσο έντονη ώστε ενδεχομένως να έλθει αργότερα η σειρά του Τύπου».
Η Μ. Πυργιώτη στον «Ελεύθερο Τύπο» προσθέτει: «Δεν χρειάζεται να ρωτήσουμε τον κ. υπουργό τι μοντέλο δημοκρατίας ονειρεύεται, είναι εξόφθαλμη η προτίμησή του και οι αντιλήψεις του».
Βερναρδάκηδες το «Εθνος»
Ο Ε. Μπαρτζινόπουλος από το «Εθνος» γράφει ότι «ξέρω καλά τους… Βερναρδάκηδες και ακόμα καλύτερα τα μέσα που μετέρχονται για να βάλουν τάξη στα ΜΜΕ και να αποτρέψουν τους κινδύνους που η ελεύθερη λειτουργία τους εγκυμονεί».
Προηγήθηκε η ανακοίνωση από το Ποτάμι που μεταξύ άλλων ανέφερε: «Το επόμενο βήμα θα είναι να δημιουργήσει υπουργείο Αλήθειας, που θα υπαγορεύει τι και πώς πρέπει να προβάλλεται.
Για τα υπαρκτά προβλήματα στον χώρο της ενημέρωσης και για την τήρηση της δεοντολογίας και των κανόνων υπάρχουν όργανα, τα οποία οφείλουν να επιλαμβάνονται σε περιπτώσεις παραβιάσεων. Αυτά είναι αρμόδια και όχι η εκάστοτε κυβέρνηση που θέλει την ενημέρωση στα μέτρα της και τον περιορισμό των ενοχλητικών φωνών».
Η ανακοίνωση έκλεινε με Νόαμ Τσόμσκι. Ο υπουργός αναγκάστηκε να επανέλθει, επαναλαμβάνοντας κατά λέξη αυτό που είπε στη Βουλή:
Μια από τις βασικές παθογένειες της δημοκρατίας στην Ελλάδα, στην Αμερική και στην Ευρώπη, είναι η αυτονόμηση συγκεκριμένων πολιτικοοικονομικών κύκλων διά μέσου των ΜΜΕ, τα οποία δεν είναι δημοκρατικά και κάνουν κατάχρηση του δημοσίου χαρακτήρα της ενημέρωσης. Προφανώς χρειάζεται ρύθμιση. Τι ρύθμιση; Αυτό είναι ένα άλλο θέμα
Ρήση του Σερζ Αλιμί
Στη συνέχεια θυμίζει αυτό που είχε δηλώσει το 2008 στην «Καθημερινή» ο Σερζ Αλιμί, διάδοχος του Ιγνάσιο Ραμονέ στη διεύθυνση της «Μοντ Ντιπλοματίκ»:
Η ηθική ανυποληψία των σημερινών ΜΜΕ δεν αποτελεί είδηση. Τουλάχιστον όχι φρέσκια είδηση. Είναι ένα παγκόσμιο φαινόμενο, με διαφορετική διάσταση σε κάθε χώρα, ανάλογα με τις ιδιαίτερες πολιτικές και οικονομικές συνθήκες. Ζούμε στην εποχή όπου ο μεγαλοβιομήχανος του Τύπου δεν χρειάζεται να δίνει εντολές στους συντάκτες, διότι εκείνοι συμμορφώνονται από μόνοι τους
Η μνήμη είναι μια σημαντική λειτουργία και για τους δημοσιογράφους και για τους πολιτικούς και δεδομένου ότι τόσο το 2004 με τον βασικό μέτοχο όσο και το 2007 με τον αναποτελεσματικό νόμο Καραμανλή (που θεωρητικά είχε στόχο τη ρύθμιση των τηλεοπτικών αδειών και το πρόβλημα της διαπλοκής) πολλά και ενδιαφέροντα είχαν λεχθεί τότε στη Βουλή, χωρίς φυσικά να υπάρξουν από τα ΜΜΕ ούτε ανόητες και ανιστόρητες νύξεις περί χούντας ούτε φόβος για επερχόμενο κομμουνιστικό κίνδυνο.
Γαλάζιες τοποθετήσεις σε παλιότερες συζητήσεις
Από τα πρακτικά της Βουλής το 2007 για το νομοσχέδιο που αφορούσε το τηλεοπτικό τοπίο αντιγράφουμε τις απόψεις της Ν.Δ. (ως κυβέρνηση το 2007 και ως αντιπολίτευση το 2004).
Ελληνική Βουλή το 2007
Σ. Βούλτεψη:
Επιμένει το ΠΑ.ΣΟ.Κ. πως ο έλεγχος πρέπει να γίνεται μόνο από το Εθνικό Συμβούλιο Ραδιοτηλεόρασης και διαφωνεί με τον «εισαγόμενο» σήμερα έλεγχο από την Επιτροπή Ανταγωνισμού. Αλήθεια, με αφορμή την τελευταία συζήτηση για τον “Βασικό Μέτοχο”, δεν συμφώνησαν με τους ιδιοκτήτες των μέσων πως αυτά είναι επιχειρήσεις με σκοπό το κέρδος; Ολα, λοιπόν, αυτά τα οποία είναι επιχειρήσεις -και επομένως εντάσσονται στις μπίζνες- πρέπει να είναι υπό τον έλεγχο της Επιτροπής Ανταγωνισμού
Κ. Τασούλας:
Σε αυτό το τοπίο της ανυπαρξίας αδειών, σ’ έναν χώρο ο οποίος καλώς ή κακώς ρυθμίζει εν πολλοίς τις πολιτικές εξελίξεις, η Κυβέρνηση επιχειρεί να βάλει τάξη, επιτυγχάνοντας να θέσει τους πρωταγωνιστές και τους επιχειρούντες σε αυτόν τον τομέα στην ίδια αφετηρία, χωρίς αναστατώσεις, χωρίς αδικίες, χωρίς ανατροπές
Α. Λυκουρέντζος:
Θεωρούμε ότι η καθιέρωση για πρώτη φορά της έννοιας της συγκέντρωσης ελέγχου στην αγορά των μέσων ενημέρωσης και η διαπίστωσή της με μετρήσιμα στοιχεία, η αποτύπωση της διείσδυσης των μέσων επικοινωνίας από αστικές μη κερδοσκοπικές εταιρείες στις οποίες μετέχουν όλοι οι εμπλεκόμενοι φορείς της επικοινωνιακής αγοράς, καθώς επίσης και η Ε.Ρ.Τ., αλλά και η επιβολή της διαφάνειας στο ιδιοκτησιακό καθεστώς με την κατάργηση των παρένθετων προσώπων, πέρα από τον κοινοτοπικό τους χαρακτήρα, αναιρούν κάθε μορφή υποκρισίας, κάθε μορφή ανοχής, κάθε μορφή αρνήσεως εφαρμογής του νόμου που, δυστυχώς, επέδειξε μέχρι τώρα η ελληνική πολιτεία
2004, πρακτικά της Βουλής
Προκόπης Παυλόπουλος:
Εχουμε μια δραστηριότητα που αφορά τον Τύπο και ιδίως τα ηλεκτρονικά ΜΜΕ. Συνιστά δημόσια υπηρεσία, επειδή αφορά δημόσιο αγαθό, που είναι οι συχνότητες. Και λέμε πολύ απλά ότι καθένας έχει τη δυνατότητα να αναπτύσσει ελεύθερα τη δραστηριότητά του. Αλλά ειδικά στο θέμα των ΜΜΕ που αποτελούν -τα ηλεκτρονικά- δημόσια υπηρεσία λέμε πως όποιος θέλει να ασχοληθεί με τα μέσα είναι δικαίωμά του, αλλά δεν μπορεί να τα χρησιμοποιεί ως αιχμή του δόρατος για την εξυπηρέτηση συμφερόντων
Αραγε τι παραπάνω είπε ο Χρ. Βερναρδάκης, τονίζοντας ότι χρειάζεται ρύθμιση;
