Πρόσκληση για νέο φόρουμ: «Συνάντηση Αριστερά»

Ο τρόπος αναπαραγωγής του καπιταλισµού στην τρέχουσα ιστορική συγκυρία δεν είναι πλέον συµβατός µε τη δηµοκρατία, αλλά ούτε και µε την ικανοποίηση των βασικών αναγκών της πλειονότητας της παγκόσµιας κοινωνίας.

Δεν πρόκειται για εκτροπή ή παρεκτροπή του συστήµατος πρόκειται για την αναπόφευκτη πορεία του. Ένα σύστηµα που θεµελιώνεται στη λογική της διαρκούς συσσώρευσης, της εκµετάλλευσης ανθρώπου και φύσης, της αδιάκοπης επέκτασης, της απορρύθµισης και της υποταγής των πάντων στην αγορά. Στο έδαφος των αλλεπάλληλων κρίσεων του καπιταλιστικού συστήµατος ―οικονοµικών, κοινωνικών, περιβαλλοντικών, γεωπολιτικών―, η κυρίαρχη απάντηση του παγκόσµιου κατεστηµένου είναι η περαιτέρω στρατιωτικοποίηση, η καλλιέργεια του φόβου και η παγίωση αυταρχικών µορφών διακυβέρνησης. Το αµερικανικό και ευρωπαϊκό κατεστηµένο µπροστά στα αδιέξοδα, που αντιµετωπίζει, επιλέγει τον προστατευτισµό των δασµών ενώ η ΕΕ πρωτοστατεί στην πολεµική κούρσα εξοπλισµών. Ενώ οι διεθνείς οργανισµοί που «ρυθµίζουν» την παγκόσµια οικονοµία (ΔΝΤ, ΠΟΕ κά), διαδραµατίζουν πρωταγωνιστικό ρόλο σε αυτήν τη στροφή: όχι ως ανωµαλία, αλλά ως έκφραση της ίδιας της καπιταλιστικής λογικής. Κάθε έννοια δηµοκρατίας, εθνικής κυριαρχίας και ανεξαρτησίας έχει σχετικοποιηθεί, σε βαθµό που κάνουν τις δηµοκρατίες της δεκαετίας του ‘80 να µοιάζουν απατηλό όνειρο για τις σηµερινές κοινωνίες, άγνωστο παρελθόν για την πλειονότητα των νέων ανθρώπων, που µεγάλωσαν και µεγαλώνουν σε συνθήκες διαρκώς επεκτεινόµενου νεοφιλελευθερισµού. Ο νεοφιλελευθερισµός, ως ιστορική φάση του καπιταλισµού, δεν είναι παρέκκλιση αλλά η πιο επιθετική και καθαρή εκδοχή του, προϋπόθεση και ταυτόχρονα µέθοδος εξάλειψης των αντιστάσεων ενάντια στις συνέπειές του.

Αριστερά σε υποχώρηση

Οι εξελίξεις αυτές βρίσκουν τις αξίες και τα προτάγµατα της Αριστεράς σε διαρκή υποχώρηση και απαξίωση. Οι πολιτικοί φορείς της Αριστεράς, στο σύνολό τους και ιδιαίτερα οι κοινοβουλευτικές τους εκδοχές, φαίνεται να απέχουν από µια ψύχραιµη και συστηµατική αξιολόγηση ιδεών και στρατηγικής. Οι πρώτες δεκαετίες του αιώνα που µας είχαν δώσει ελπίδες θετικών πολιτικών και κοινωνικών µετασχηµατισµών τόσο στον παγκόσµιο Βορρά όσο και στον παγκόσµιο Νότο φαντάζουν αρκετά µακρινές. Η απουσία ανάλυσης των αποτυχιών του αριστερού κινήµατος αυτής της περιόδου είναι ανυπέρβλητο εµπόδιο στην ανάδειξη των όποιων δυνατοτήτων έχει η Αριστερά στη σηµερινή συγκυρία. Έτσι οδηγούµαστε είτε στην µιζέρια του περιθωρίου και του αναχωρητισµού είτε στην παράδοση στην παντοδυναµία των παραλλαγών του νεοφιλελευθερισµού. Η Αριστερά, στο σύνολό της, πλήρωσε και πληρώνει ακριβά την πολιτική αυταπάτη ότι ο καπιταλισµός µπορεί να «εξανθρωπιστεί» ή να µεταρρυθµιστεί ουσιαστικά. Οι κοινοβουλευτικές της εκφράσεις, εγκλωβισµένες στη λογική του εφικτού εντός του συστήµατος, αποδείχθηκαν πολιτικά ανίκανες να ανταποκριθούν στις ανάγκες της περιόδου και να εµπνεύσουν ριζοσπαστισµό στην κοινωνική πλειοψηφία. Η αποτυχία των πρώιµων προσπαθειών για προοδευτικούς µετασχηµατισµούς στην αρχή του αιώνα, δεν είναι ζήτηµα στρατηγικής αποτυχίας, αλλά αδυναµίας υπέρβασης των ασφυκτικών πλαισίων του καπιταλισµού.

Ελλάδα: Ανάγκη για αλλαγή υποδείγματος

Στην Ελλάδα, οι αλλεπάλληλες νεοφιλελεύθερες αναδιαρθρώσεις, τα µνηµόνια, η κρατική καταστολή, η αποδόµηση των κοινωνικών δοµών, οδήγησαν όχι µόνο στην υλική φτωχοποίηση της κοινωνικής πλειοψηφίας, αλλά και σε µια βαθιά ιδεολογική υποτίµηση της συλλογικότητας, της αλληλεγγύης, της αξιοπρέπειας. Ο «ανταγωνιστικός άνθρωπος», η αυτό-εκµετάλλευση, η εµπορευµατοποίηση των πάντων, αποτελούν µοναδικές αξίες στη σηµερινή κοινωνική πραγµατικότητα. Από το παραπλανητικό συστηµικό πρόταγµα του «σκληρά εργαζόµενου που τα καταφέρνει ανεξαρτήτως ταξικής αφετηρίας», έχουµε περάσει στο πρότυπο του ανθρώπου που βαφτίζει επιτυχία την άνευ αρχών κοινωνική ανέλιξη ενώ εµπορευµατοποιεί κάθε πτυχή του εαυτού του. Αυτή η ευρύτερη και διάχυτη κοινωνική και πολιτική δυστοπία έφερε στην επιφάνεια ένα νέο πολιτικό τοπίο µε χαρακτηριστικό την αναντιστοιχία µεταξύ πολιτικών φορέων και κοινωνικών τάσεων. Αναντιστοιχία που µετά τον εκτροχιασµό του δηµοκρατικού και κοινωνικού κεκτηµένου της Μεταπολίτευσης εκδηλώνεται και µε την εµφάνιση µιας δυναµικής για ριζική αλλαγή κοινωνικοπολιτικού υποδείγµατος.

Η κατάσταση δεν µπορεί πλέον να αντιµετωπιστεί µε κατευναστικούς και ουσιαστικά εικονικούς στόχους για «σταθερότητα», «κανονικότητα» ή/και «ανθεκτικότητα» από πλευράς του κυβερνητικού µπλοκ. Ούτε φυσικά και από µια α-κοινωνική, θεσµολάγνα και πολιτικά παραιτηµένη κοινοβουλευτική αντιπολίτευση, που αρκείται σε “διορθωτικές” στο καθεστώς κινήσεις, ανερµάτιστο και κατακερµατισµένο προγραµµατικό λόγο ανακόλουθο µε την κοινωνική κίνηση. Γι’ αυτό και ζούµε τη γενικευµένη κρίση νοµιµοποίησης του συστήµατος και των θεσµών κοινωνικής και πολιτικής εκπροσώπησης. Οι πολίτες που, µε αφορµή την τραγωδία των Τεµπών βγήκαµε στους δρόµους σε κάθε γωνιά της χώρας, οι συχνές κινηµατικές αντιστάσεις στον κυβερνητικό αυταρχισµό αλλά και οι σπανιότερες “ευρηµατικές” δράσεις και κινητοποιήσεις δείχνουν πως, χωρίς να διατυπώνεται ρητά, η κοινωνία αντιστέκεται στις χαµηλές προσδοκίες που θέλουν να της επιβάλλουν οι ευρωπαϊκές και εγχώριες ελίτ. Βρισκόµαστε µπροστά σε φαινόµενα πολυεπίπεδης κοινωνικής και πολιτικής αντίστασης που αναζητά ένα δηµιουργικό διέξοδο στα συναισθήµατα φόβου και θυµού που επικρατούν. Με άλλα λόγια η κοινωνία µε τον δικό της τρόπο δηλώνει «Ως Εδώ». Ωστόσο, δεν µπορεί η κοινωνία να προχωρήσει χωρίς ριζικές αλλαγές. Τα ερείπια της φενάκης του «εκσυγχρονισµού», της «επανίδρυσης του κράτους», των µνηµονίων, των πολιτικών της πανδηµίας και του αυταρχισµού, του «επιτελικού κράτους» δεν αναστηλώνονται. Οι κατεστραµµένες ράγες των διευθετήσεων της Μεταπολίτευσης δεν µπορούν να µας οδηγήσουν στην αντιµετώπιση χρόνιων αλλά και πιο πρόσφατων φαινοµένων κρίσης. Καθηµερινά ερχόµαστε αντιµέτωποι/ες µε την αυξανόµενη εκµετάλλευση των εργαζοµένων και τις πρωτόγνωρες ανισότητες, τη συστηµατική υπονόµευση ακόµη και της τυπικής µορφής της δηµοκρατίας, τις γυναικοκτονίες και την έµφυλη βία, την σχεδιασµένη διάλυση των κοινωνικών υπηρεσιών και ειδικά του συστήµατος υγείας, τις συνέπειες της κλιµατικής κρίσης, τις πολεµοχαρείς τάσεις της συστηµικής ελίτ, και τελικά το αίσθηµα κοινωνικής και ατοµικής ανασφάλειας, που απειλεί κάθε συλλογικό αλλά και ατοµικό όνειρο και συντηρεί µια κοινωνία χαµηλών προσδοκιών. Η έµπρακτη αµφισβήτηση αυτής της κατάστασης απαιτεί µια νέα ριζική κοινωνικοπολιτική πρακτική και προσανατολισµό. Ένα προσανατολισµό, που µε ειλικρίνεια και συλλογική προσπάθεια στοχεύει στον ριζικό µετασχηµατισµό της κοινωνίας µας σε όλες τις διαστάσεις της.

Τι λέμε; Η πρόταση Τριών Αξόνων

Η µόνη απάντηση για κάθε κοινωνία που κατακλύζεται από φαινόµενα παρακµής είναι η αλλαγή καθεστώτος: Ριζική αλλαγή όλων των παραγόντων που καθορίζουν την υπάρχουσα κοινωνική οργάνωση και την ριζική αλλαγή της λογικής που διέπει τη διακυβέρνηση. Αυτό αποτελεί και το αίτηµα των πρωτόγνωρων κινητοποιήσεων και των επίµονων εστιών διαµαρτυρίας και αντίστασης που πυκνώνουν. Η δυναµική αυτή ούτε µπορεί, αλλά ούτε και πρέπει να στριµωχτεί σε αποκλειστικά κοινοβουλευτικές διαδικασίες, ούτε χωράει σε νοµικού τύπου αντιπαραθέσεις. Είναι αντίθετα επιτακτικό η Αριστερά να αρθρώσει ένα αντιπαραθετικό όραµα για την κοινωνία, αντίστοιχου βάθους και επίπτωσης µε αυτό του νεοφιλελευθερισµού. Αυτό σκιαγραφούµε στους παρακάτω τρεις άξονες, που αποτελούν ένα ελάχιστο πλαίσιο υπέρβασης της σηµερινής κατάστασης.

Α. Παραγωγή, Δημοκρατία και Ανεξαρτησία στην Οικονομία

Το κράτος από θεατής και µεσάζων πρόσκαιρων ιδιωτικών συµφερόντων µέσα από διαδικασίες και δοµές κοινωνικού σχεδιασµού ανακαθορίζει τον κοινωνικό και στρατηγικό του ρόλο στην οικονοµία. Θεσµοί δηµοκρατικού σχεδιασµού χρειάζεται να εγκαθιδρυθούν σε τοπικό, περιφερειακό και εθνικό επίπεδο, µέσω τη δηµιουργίας θεσµών επεξεργασίας σχεδίων και στα τρία αυτά επίπεδα παράλληλα µε την εξασφάλιση της λαϊκής εκπροσώπησης για την έγκρισή τους. Ο ρόλος της ατοµικής πρωτοβουλίας δεν είναι αναγκαίο να καταργηθεί πλήρως, αλλά αντίθετα να ενσωµατωθεί στους παράγοντες που εντάσσονται στον δηµοκρατικό σχεδιασµό.

• Αλλαγή του φορολογικού συστήµατος, µε έµφαση στους άµεσους φόρους, την φορολόγηση του µεγάλου πλούτου και των υπερπολυτελών προϊόντων µε στόχο τη δραστική µείωση της έµµεσης φορολογίας.

• Αναστροφή της συστηµατικής παραγκώνισης του πρωτογενούς τοµέα µε αξιοποίηση κάθε σπιθαµής ελληνικής αγροτικής γης µέσω και του αναδασµού, θέσπιση εθνικού διαγωνισµού για την εφαρµογή νέων τεχνολογιών στην πρωτογενή παραγωγή αλλά και τη θέσπιση εθνικού µητρώου εργατών γης για την πλήρη κάλυψη των αναγκών της εργασίας. Στόχος η πλήρης διατροφική αυτάρκεια, υιοθετώντας ταυτόχρονα τους κανόνες κυκλικής οικονοµίας, ώστε να προκύπτει µείωση των εκποµπών αερίων του θερµοκηπίου.

• Επανασχεδιασµός του δευτερογενούς τοµέα µε αξιοποίηση της ερευνητικής παραγωγής των ΑΕΙ, των ερευνητικών κέντρων και των δυνατοτήτων που προκύπτουν από τις συνέργειες των διαφόρων κλάδων. Ο τουρισµός πρέπει να πάψει, ακόµη και προπαγανδιστικά, να θεωρείται “η βαριά βιοµηχανία” της χώρας.

• Δραστική µείωση της ιδιωτικής παραγωγής και διανοµής της ενέργειας, αποκλειστικά δηµόσια ΔΕΗ και κατάργηση του χρηµατιστηρίου ενέργειας. Στρατηγικός στόχος των πολιτικών για την ενέργεια πέρα από την αυτάρκεια αποτελεί και η υλοποίηση του χρονοδιαγράµµατος της εξάλειψης των εκποµπών διοξειδίου του άνθρακα.

• Απαγόρευση όλων των εξορύξεων ορυκτών καυσίµων.

• Κατάργηση κάθε µορφής τυπικής και άτυπης ιδιωτικοποίησης στην υγεία και την παιδεία µε ένταξη κάθε ιδιωτικής δοµής στο δηµόσιο σύστηµα υπό κοινωνικό έλεγχο µε χρηµατοδότηση που θα εγγυάται ανάπτυξη και βελτίωση των παρεχόµενων υπηρεσιών, χωρίς αποκλεισµούς ασθενών, σπουδαστών και εργαζοµένων. Διεκδίκηση ενός ποσοστού βάσης του ΑΕΠ για την χρηµατοδότηση της υγείας, της παιδείας, της στέγασης και του πολιτισµού.

• Συνταγµατικής ισχύος προστασία της πρώτης κατοικίας ως θεµελιώδους δικαιώµατος. • Δηµόσιο και κοινωνικό έλεγχο αεροδροµίων, λιµανιών και του εθνικού οδικού δικτύου και πρόγραµµα δηµοσίων επενδύσεων για δηµιουργία ασφαλών γραµµών τρένων, που θα καλύπτει όλη την επικράτεια, µε δηµιουργία της σχετικής εθνικής βιοµηχανίας.

• Η κρατικοποίηση και επέκταση του σιδηροδροµικού δικτύου καθώς και η επέκταση του συνόλου των δηµόσιων µεταφορών, αποτελούν βασικούς παράγοντες εξοικονόµησης ενέργειας, που µπορούν να συνδυαστούν µε την επέκταση της κατάλληλης εθνικής παραγωγής. • Χρηµατοδότηση της βασικής και εφαρµοσµένης έρευνας µε την παρουσία της γνώσης σε κάθε πτυχή της κοινωνικοοικονοµικής δραστηριότητας και σταθερά και αξιόπιστα δηµόσια χρηµατοδοτικά εργαλεία.

• Σχεδιασµός για µείωση του χρόνου εργασίας, χωρίς µειώσεις µισθών.

• Εξάλειψη του ψηφιακού χάσµατος µε εγκατάσταση υψηλής ταχύτητας διαδίκτυο σε όλη τη χώρα και πρόγραµµα στήριξης και εκπαίδευσης στη χρήση όλων των πολιτών. • Επαναφορά της συλλογικής διαπραγµάτευσης και απαγόρευση συµβάσεων σε κάθε επίπεδο του δηµοσίου µε εταιρείες στις οποίες δεν υπάρχει πλήρης σωµατειακή κάλυψη. Απαγόρευση της ενοικιαζόµενης εργασίας.

• Γενναίο επενδυτικό πρόγραµµα κατασκευής µεγάλου αριθµού νέων κατοικιών, µε κίνητρα για τη δηµιουργία νέων οργανισµών συνεργατικής διαχείρισης ακίνητης περιουσίας και αξιοποίηση τόσο της στρατηγικής άµεσης αγοράς και εκµίσθωσης κατοικιών από το κράτος όσο και µοντέλων “ενοικίασης-προς-αγορά” (rent-to-buy).

Β. Εκδημοκρατισμός των θεσμών – Λαϊκή κυριαρχία στον 21ο Αιώνα

• Κατοχύρωση των πολιτικών δικαιωµάτων και ελευθεριών χωρίς την ανάγκη της συνεχούς επέκτασης των ανεξαρτήτων αρχών, που, παρά την χρησιµότητά τους, µας θυµίζουν την διαρκή τάση της κρατικής εξουσίας να υπονοµεύει ή και να παραβιάζει την δηµοκρατική αρχή και το κράτος δικαίου.

• Θεσµική και ουσιαστική παρουσία του λαού, ως υποκειµένου της δηµοκρατίας, στο σχεδιασµό και την υλοποίηση των κρατικών πολιτικών (τοπικά και εθνικά δηµοψηφίσµατα, συµµετοχικοί προϋπολογισµοί στην αυτοδιοίκηση) αξιοποιώντας επιστηµονικά κεκτηµένα και µε σεβασµό στην αρχή της αναλογικότητας.

• Αναβάθµιση του θεσµικού ρόλου του εργατικού δικαίου ώστε στις νέες εργασιακές συνθήκες έντασης της εκµετάλλευσης να προστατεύει αποτελεσµατικά την εργασία και τους εργαζόµενους µε καθιέρωση του καθολικού δικαιώµατος στη συνδικαλιστική εκπροσώπηση.

• Ανασυγκρότηση και εκδηµοκρατισµό των συνδικαλιστικών και συνεταιριστικών φορέων µε επέκταση του ρόλου τους ως εταίρους στον κρατικό σχεδιασµό.

• Ίδρυση θεσµών λαϊκής συµµετοχής στον σχεδιασµό, την οργάνωση και λειτουργία των δηµοσίων υπηρεσιών.

• Συνταγµατική κατοχύρωση των κοινών, που εκτός από τα βασικά ανθρώπινα αγαθά (νερό, ασφαλή διατροφή, ρεύµα) περιλαµβάνουν την πολιτιστική και ιστορική µας κληρονοµιά (µουσεία, πινακοθήκες, αρχαιολογικοί χώροι, κ.ά) • Συνταγµατική κατοχύρωση του νερού ως ανθρώπινο δικαίωµα και απαγόρευση ιδιωτικοποίησής του.

• Έµπρακτη (θεσµική και µη) αναγνώριση και ανάδειξης της πολιτιστικής και της ιστορικής µας κληρονοµιάς, η οποία αποτελεί εκτός των άλλων σηµαντική παραγωγική δύναµη ανάπτυξης.

• Έµπρακτη προστασία του φυσικού περιβάλλοντος της χώρας αλλά και της ευρύτερης περιοχής (Βαλκάνια, Μ. Ανατολή, Μεσόγειος) µε ισχυρές δηµόσιες επενδύσεις σε µέσα πρόληψης και καταπολέµησης επιπτώσεων της κλιµατικής κρίσης. • Πλήρης οικονοµικός και θεσµικός διαχωρισµός εκκλησίας κράτους.

Γ. Εθνική ανεξαρτησία στην πράξη: Πώς εντασσόμαστε στο διεθνές πλαίσιο

Δεν είναι δυνατόν να φανταστούµε την προάσπιση και διεύρυνση της δηµοκρατίας χωρίς ριζικές αλλαγές που υπερβαίνουν την υπάρχουσα µορφή και τις πρακτικές διακυβέρνησης και θα αναγνωρίζουν έµπρακτα και καθηµερινά ότι η δηµοκρατία αποτελεί παραγωγική δύναµη. Στην κατεύθυνση αυτή είναι αυτονόητο ότι οι παραπάνω µεταρρυθµίσεις προϋποθέτουν:

• την επαναξιολόγηση της λειτουργίας, του ρόλου και των πρακτικών της ΕΕ και των προοπτικών της λεγόµενης «Ευρωπαϊκής αρχιτεκτονικής» σε συνεργασία και πρωτοβουλίες µε κοινωνικές και πολιτικές δυνάµεις των χωρών της ηπείρου µας, που αντιστέκονται στην παραλυτική και µη λογοδοτούσα ευρωπαϊκή γραφειοκρατία • την κατάργηση των υφιστάµενων περιοριστικών διατάξεων, που προκύπτουν από τις µνηµονιακές συµφωνίες αλλά και άρνηση υλοποίησης σχετικών οδηγιών και κανονισµών της ΕΕ.

• την έµπρακτη αντίληψη πως κάθε µικρή ή ευρύτερη µεταρρυθµιστική προσπάθεια θα πρέπει να αµφισβητεί τα κριτήρια και τις ανάγκες της καπιταλιστικής κοινωνικής οργάνωσης, ώστε να ανατρέπει δεδοµένες ισορροπίες και να ανοίγει δυνατότητες ριζικού κοινωνικού µετασχηµατισµού.

• την ανυποχώρητη στάση ενάντια στην ποικιλόµορφη ακροδεξιά, χωρίς ανίερες συµµαχίες µε “κεντροαριστερές και προοδευτικές”, που η συχνή ακροκεντρώα λογική τους την νοµιµοποιεί συµβάλλοντας στην αναπαραγωγή της.

• την ενεργό παρέµβαση για την ανάπτυξη ενός κινήµατος ενάντια στις φιλοπόλεµες καπιταλιστικές τάσεις. Ενός κινήµατος Ευρωπαϊκού και µε διεθνή απεύθυνση και συνεργασία, που αντιστέκεται τις πρακτικές της «Ευρώπης φρούριο», του κοινωνικού και περιβαντολλογικού ντάµπινγκ.

• την υιοθέτηση µιας πολιτικής ασύλου που υποδέχεται τις προσφυγικές ροές, υλοποιώντας πολιτικές απασχόλησης των προσφύγων µε την κάλυψη αναγκών σε υπάρχουσες δραστηριότητες, αλλά και σε παραγωγικές δραστηριότητες ή υπηρεσίες που είναι αναγκαίο να αναπτυχθούν, για να καλυφθούν κενά που δηµιούργησε η περίοδος της πρόσφατης κρίσης, αλλά και κενά που προέκυψαν από την περιθωριοποίηση της ελληνικής οικονοµίας, µετά την ένταξη στην Ε.Ε. ή ακόµα και κατά το σύνολο της µεταπολεµικής περιόδου. Πλήρης ανυπακοή σε σχέδια-οδηγίες της Ευρωπαϊκής Ενωσης που αντιτίθενται στους παραπάνω στόχους, όπως έχουν κάνει κατά καιρούς πολλές άλλες ευρωπαϊκές κυβερνήσεις, όταν οι αποφάσεις και κανόνες της ΕΕ δεν ταίριαζαν µε τους κοινωνικούς τους σχεδιασµούς και προτεραιότητες.

Πρόσκληση για αλλαγή πορείας 

Τα παραπάνω προτείνονται από ανθρώπους, µε διαδροµές από σχεδόν όλες τις γωνιές του λαϊκού κινήµατος, οι οποίοι επιδιώκουν να συµβάλουν στην επείγουσα ανάγκη νέου προσανατολισµού για την κοινωνία. Σε αυτό το πλαίσιο καλούµε όσους/ες µοιράζονται έστω µέρος του παραπάνω προβληµατισµού να πάρουν πρωτοβουλίες διαλόγου και ενότητας δράσης. Ταυτόχρονα όµως πρέπει να τονίσουµε πως η ενότητα της Αριστεράς δεν είναι αυτοσκοπός. Γραφειοκρατικές µεθοδεύσεις και πολιτικά λάθη, ιδιοτέλειες, βολονταρισµοί, αυτοαναφορικότητες και αναχωρητισµοί έχουν υπονοµεύσει το λαϊκό φρόνηµα. Χωρίς αµφιβολία η πυκνή ιστορικά περίοδος του 2015 αποτελεί ένα από τα εµπόδια στο άνοιγµα του απαραίτητου διαλόγου. Ωστόσο, ήδη φαίνεται ότι το βάρος των κοινωνικών και δηµοκρατικών ευθυνών παραµερίζει την καθήλωση «σε µια αβλαβή κοινότητα µνήµης». Επιπλέον οι πρόσφατες κινητοποιήσεις από µόνες τους ανοίγουν δρόµους και παραµερίζουν τις σχετικές αναστολές και αδράνειες: προβάλλουν νέα αιτήµατα και διαµορφώνουν νέα ριζοσπαστική ατζέντα, έχουν στοιχεία αυτοοργάνωσης και αξιοποιούν νέους τρόπους κινητοποίησης. Ενώ την ίδια στιγµή αδιαφορούν για τις πρωτοβουλίες και τις συνεννοήσεις που περιορίζονται στους διαδρόµους της Βουλής είτε στοχεύουν αποκλειστικά σε εκλογικές συγκολλήσεις φορέων εκτός αυτής.

• Η συγκρότηση πολιτικών οργανώσεων της Αριστεράς οφείλει να έχει ξεκάθαρο προσανατολισµό που απορρέει από την ανάγκη για ενιαίο και δηµοκρατικό σχεδιασµό της παραγωγής, χρησιµοποιώντας επιστηµονικές γνώσεις και γνώσεις πεδίου, που να αξιοποιούνται τόσο για την εκπαίδευση των µελών όσο και για την παραγωγή και υλοποίηση πολιτικών.

• Η διαδικασία οργανωτικής συγκρότησης για την Αριστερά αποτελεί κατά κύριο λόγο µια συνολική ρήξη µε το πλαίσιο του καπιταλιστικού καθεστώτος. Η απώλεια της δυναµικής των καπιταλιστικών καθεστώτων, ειδικότερα δε η αδυναµία τους να εξασφαλίσουν την απασχόληση και την επιβίωση των πληθυσµών, και οι απαιτήσεις των περιβαλλοντικών πολιτικών, απαιτούν τη διαµόρφωση ενός εντελώς νέου προγραµµατικού πλαισίου! Στην ιστορία οι ζοφεροί καιροί δεν είναι κάτι σπάνιο. Ωστόσο και στους πλέον ζοφερούς καιρούς έχουµε το δικαίωµα και την υποχρέωση να δηµιουργούµε προϋποθέσεις ανατροπής του κλίµατος παρακµής, υποχώρησης και ηττοπάθειας.

Προς αυτή την κατεύθυνση, ανένταχτοι από όλο το φάσμα του αριστερού ημισφαιρίου, μέλη από τα δίκτυα Think & Act Left και ΠΡΩΤ.Α ΡΙΖ.Α, μεγαλύτεροι, νεότεροι και πολύ νεότεροι, θα συναντηθούν στις 8 Δεκεμβρίου, 6 μ.μ., στον χώρο του κοινωνικού καφέ Μύρτιλλο στους Αμπελόκηπους, κοντά στο μετρό Πανόρμου.

«Μιλάμε, ακούμε, γνωριζόμαστε, με αφορμή ένα κείμενο-αφετηρία που μοιραζόμαστε για ανάληψη δράσης. Σας καλούμε σε μια ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ για να συνδιαμορφώσουμε κοινούς τόπους δράσης και πολιτικής σύνθεσης», αναφέρεται στην σχετική ανακοίνωση.