Η πρώτη ανάγνωση του αποτελέσματος από τα κόμματα της εξωκοινοβουλευτικής Αριστεράς

Ανοδο, έστω και μικρή, στις περισσότερες περιπτώσεις, κατέγραψαν τα κόμματα της εξωκοινοβουλευτικής Αριστεράς στις προχθεσινές κάλπες. Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ συγκέντρωσε ποσοστό 0,54% και 31.643 ψήφους, έναντι 0,41% και 23.239 ψήφων το ’19.

Το ΚΚΕ(μ-λ) έφτασε το 0,22% με 12.773 ψήφους, έναντι 0,14% και 7.760 ψήφων το 2019. Το Μ-Λ ΚΚΕ 0,07% και 3.922 ψήφους, από 0,05% και 2.706 ψήφους στις προηγούμενες. Η ΟΚΔΕ συγκεντρώνει 0,03% (1.946 ψήφους, έναντι 1.576).

Στο πρώτο χθεσινό του σχόλιο το ΝΑΡ υπογραμμίζει πως «η Ν.Δ. επικράτησε έχοντας την υποστήριξη κέντρων του κεφαλαίου και των καθεστωτικών ΜΜΕ, προωθώντας κοινωνικές συμμαχίες με χρήση του κρατικού μηχανισμού και εκφράζοντας μια γραμμή σταθερής κυβερνητικής υλοποίησης της πολιτικής κεφαλαίου, Ε.Ε. και ΝΑΤΟ, η οποία δεν αμφισβητήθηκε από ΣΥΡΙΖΑ, ΠΑΣΟΚ κ.ά. κι έμεινε για χρόνια στο απυρόβλητο από τη λογική «θα λογαριαστούμε μετά». Στο επόμενο διάστημα θα επιδιώξει να προχωρήσει σε επιτάχυνση των αντιδραστικών μεταρρυθμίσεων […]

Ο ΣΥΡΙΖΑ υφίσταται συντριπτική ήττα παρά την τετραετή αντιδραστική διακυβέρνηση της Ν.Δ. […] Ο εγκλωβισμός εντός του κυρίαρχου πλαισίου του κεφαλαίου και της Ε.Ε. τελικά ενίσχυσε την κυβέρνηση της Ν.Δ. που υλοποιεί αυτή την πολιτική […] Η ενισχυμένη εκλογική παρουσία του ΚΚΕ, αποτέλεσμα της πολιτικής του παρέμβασης, καταγράφει μια τάση αριστερής αντιπολίτευσης εργαζομένων και νεολαίας. Ωστόσο, η περισσότερο από ποτέ εμφανής απουσία πολιτικών ανατρεπτικών στόχων στην παρέμβασή του και στην προεκλογική του δραστηριότητα φανερώνει πως το ΚΚΕ μπορεί να εμφανίζεται ως «ασφαλής επιλογή» μιας «υπαρκτής Αριστεράς» στις εκλογές, όχι όμως και ως δύναμη που μπορεί να συμβάλει στην προγραμματική ανασυγκρότηση της κομμουνιστικής αντικαπιταλιστικής Αριστεράς. Εξαιρετικά ανησυχητική είναι επίσης η άνοδος ακροδεξιών, θρησκόληπτων και εθνικιστικών σχηματισμών […]».

Σε ανακοίνωσή του το ΚΚΕ(μ-λ) εστιάζει στην κραυγαλέα «αναντιστοιχία» («ταξικό χάσμα») ανάμεσα σε αυτό που χρειάζεται ο λαός και αυτό που αποτυπώνεται στην κάλπη, η οποία μόνο στον λαό δεν μπορεί να χρεωθεί, εκτιμώντας ότι αυτή η αναντιστοιχία θα είναι παρούσα και βασικός παράγοντας των εξελίξεων την επόμενη περίοδο. Περιγράφει την ανάδειξη της Ν.Δ. σε «κυρίαρχο και σχεδόν «αποκλειστικό» κόμμα του συστήματος που μπορεί να αναλάβει την κυβερνητική διαχείριση, την κλιμάκωση της αντιλαϊκής επίθεσης, την υπηρέτηση των απαιτήσεων των ιμπεριαλιστικών αφεντικών σε όλα τα ζητήματα».

Για την εκλογική κατάρρευση του ΣΥΡΙΖΑ λέει πως είναι «τρανταχτή χρεοκοπία της προσπάθειας να παρουσιαστεί ως «αλλαγή» και «προοδευτική διακυβέρνηση» η υπηρέτηση της πολιτικής του συστήματος […] Η ενίσχυση του ΠΑΣΟΚ υπό τον «νέο και άφθαρτο Ανδρουλάκη», που αποτελεί δύναμη έμπειρη και δοκιμασμένη στην υπηρεσία του συστήματος, στηρίχθηκε από κέντρα εξουσίας αλλά είναι πολύ μακριά από την ανάδειξή του σε δεύτερο πολιτικό πυλώνα του συστήματος. Η ενίσχυση του ακροδεξιού Βελόπουλου, η διατεταγμένη ανάδειξη του μορφώματος «Νίκη» […] είναι σαφείς εκδηλώσεις και της δεξιάς αντιδραστικής πορείας και της προετοιμασίας εφεδρειών κάθε είδους εν όψει των άγριων εξελίξεων που βρίσκονται μπροστά μας».

Από την πλευρά του το ΣΕΚ με σύνθημα «Να τσακίσουμε την ψεύτικη νίκη που χάρισε ο Τσίπρας στον Μητσοτάκη» κατηγορεί την αξιωματική αντιπολίτευση για δεξιά στροφή, ζητά την ενδυνάμωση της αντικαπιταλιστικής Αριστεράς και υποστηρίζει πως ο «δικομματισμός, παλιός και νέος, παραπαίει, το ποσοστό των ψήφων που μένουν εκτός Βουλής σπάει όλα τα ρεκόρ και μόνο ο καλπονοθευτικός εκλογικός νόμος μπορεί να μαγειρεύει «αυτοδυναμίες» όπως ονειρεύεται ο Μητσοτάκης».