Πανικόβλητοι οι φανατικοί «μένουμε Ευρώπη» με την προοπτική να βγάλει η κάλπη της απλής αναλογικής κυβέρνηση συνεργασίας. Διότι μπορεί μεν να μένουμε Ευρώπη, αλλά, όλα κι όλα, δεν θα μας λένε οι «κουτόφραγκοι» των 22 ευρωπαϊκών χωρών που έχουν κυβερνήσεις συνεργασίας ότι πρέπει να τους ακολουθήσουμε!
Δεν θα μας λένε ότι πρέπει να αφήσουμε αχαλίνωτη και χωρίς παρακολούθηση την ελευθερία του Τύπου. Δεν θα μας λένε ότι απαγορεύεται να παρακολουθούμε τους πολιτικούς μας αντιπάλους. Δεν θα μας λένε ότι πρέπει να σεβόμαστε τους ευρωπαϊκούς κανόνες δικαίου και τις οδηγίες της Ε.Ε. Αυτό δα έλειπε!
Εδώ είναι Ελλάδα και χρειάζεται βούρδουλας μαζί με τα προεκλογικά καθρεφτάκια του Κυριάκου. Εδώ οι κυβερνήσεις συνεργασίας είναι σταθερές μόνο όταν ρουφάνε με αποστασίες τα στελέχη άλλων κομμάτων στις τάξεις τους. Ετσι έγινε με το ΛΑΟΣ, έτσι έγινε επί της ουσίας με το «γαλάζιο» ΠΑΣΟΚ, έτσι θα γίνει και τώρα.
Είναι πραγματικά αστείο τελικά, αν όχι γελοίο, να διαβάζει κανείς τα καθημερινά δημοσιεύματα του κατά τα άλλα φανατικού «μένουμε Ευρώπη» Τύπου, που σκίζουν τα ρούχα τους στην ιδέα και μόνο να συνεργαστεί το ΠΑΣΟΚ με τον ΣΥΡΙΖΑ ή όποιον άλλον στη βάση προγραμματικής συμφωνίας. Οι καλύτερες και εγκυρότερες πένες των μεγαλοϊδιοκτητών ΜΜΕ έχουν στρατευτεί ολόψυχα στον σκληρό αγώνα της προεκλογικής καμπάνιας Μάξιμου-Ν.Δ., ενώ το αντι-ΣΥΡΙΖΑ μέτωπο εκ δεξιών και εξ αριστερών επιταχύνει συνεχώς λίγο πριν από το νήμα.
Δημοσκόπους, αναλυτές και συμβουλάτορες επικαλούνται καθημερινά οι μεγάλες αυτές πένες που χλομιάζουν στην προοπτική να χάσει τα ηνία η «αγία οικογένεια» με τους κολλητούς της. Ο καθημερινός αγώνας τους είναι πιο σκληρός ακόμα κι από εκείνον ενός μεροκαματιάρη ντελιβερά. Ο φόβος για την απώλεια προνομίων και «χρυσών» αμοιβών έχουν κάνει τα golden boys της κυβέρνησης να τρέχουν κατοστάρι.
Και δεδομένου ότι στο πεδίο του κράτους δικαίου, της προστασίας των δικαιωμάτων, της ανεξαρτησίας της δικαιοσύνης και των ανεξάρτητων αρχών, η μάχη έχει χαθεί, ο αγώνας τώρα μεταφέρθηκε στη θεμελίωση του ισχυρισμού ότι όλα αυτά είναι ψιλά γράμματα για τους πολίτες και εκείνο που μετράει είναι η επιθυμία τους να στηρίξουν ξανά τον επιτελάρχη Κυριάκο Μητσοτάκη.
Στον καθημερινό τους αγώνα ξεπερνούν ακόμα και τη δυσανεξία του Νίκου Ανδρουλάκη, εκτιμώντας ότι η άρνηση του αρχηγού του ΠΑΣΟΚ να συγκυβερνήσει με τον Μητσοτάκη ή με τον Τσίπρα είναι πλέον ρητορική και προς όφελος της αυριανής αυτοδύναμης Ν.Δ. «Εμένα μου μοιάζει πλέον ξεκάθαρα σαν μια “ασίστ ακριβείας” του Ανδρουλάκη στον Μητσοτάκη να βάλει το χρυσό γκολ της αυτοδυναμίας στη δεύτερη κάλπη» γράφει «αναλυτής» (πηγή: Πρώτο Θέμα / newmoney.gr), προσθέτοντας μάλιστα ότι οι δημοσκόποι δίνουν και αέρα ποσοστού στον ΣΥΡΙΖΑ για να μην τους κατηγορεί μετά αν πάρει παραπάνω από 28%.
Η Ακροδεξιά γιγαντώνεται στην Ευρώπη αλλά όχι στην Ελλάδα εξηγεί το Νο 1 στέλεχος του Βαγγέλη Μαρινάκη, η Aκροδεξιά «συνολικά έχει ξεπεράσει προ πολλού σε πολιτικό βάρος και σημασία την ευρωπαϊκή “όλη Αριστερά” – η οποία παρεμπιπτόντως έχει εξελιχθεί σε αρχαϊκό μεσογειακό προϊόν, κάτι σαν το σαπούνι από ελαιόλαδο. Εκτός από την Ελλάδα. Στα μέρη μας, η άκρα Δεξιά (που αυτοαποκαλείται “πατριωτικός χώρος” ή κάπως έτσι) είναι απλώς ένα μάτσο από ψώνια και μαχαιροβγάλτες».
Κι ενώ για τον Γ. Πρετεντέρη η Ακροδεξιά είναι υπαρκτή και γιγαντωμένη στις άλλες χώρες, στην Ελλάδα είναι απλά ένα φάντασμα που έχει εφεύρει ο ΣΥΡΙΖΑ. Ο ίδιος ο κ. Πρετεντέρης βέβαια αποσιωπά το γεγονός ότι η Ακροδεξιά στην Ελλάδα βρίσκεται πρωτίστως μέσα στην κυβέρνηση και στη Ν.Δ. μια και αυτό δεν φαίνεται να τον στεναχωρεί, αντίθετα.
Οσο για τον διευθυντή της «Καθημερινής» Αλ. Παπαχελά, ο ίδιος χαιρετίζει την επιστροφή της αστακομακαρονάδας, κρούοντας καλού κακού και τον κώδωνα του «κινδύνου» αν η κυβέρνηση δεν είναι σταθερή. «Η ελληνική οικονομία συμπιέστηκε αφόρητα για πολλά χρόνια και τώρα εκτινάσσεται, σαν ελατήριο (!).
Είναι εκπληκτικό ότι από τα ρεκόρ ανεργίας έχουμε φτάσει στο σημείο που πολλές εταιρείες δεν βρίσκουν εργαζομένους» γράφει ο κ. Παπαχελάς με τις αλχημικές ευλογίες της ΕΛΣΤΑΤ, αφήνοντας άφωνους τους άνεργους και τους αμειβόμενους με 300 ευρώ τον μήνα, και συνεχίζει: «Οι επενδύσεις στον τουρισμό, στα ακίνητα και στην ενέργεια είναι σημαντικές. Μεγάλες ξένες εταιρείες τολμούν έπειτα από δεκαετίες να επενδύσουν στην Ελλάδα, ενώ άλλες περιμένουν τις εκλογές γιατί τους φοβίζει το σενάριο της αστάθειας».
Το πιο αστείο είναι ότι οι ίδιοι, που κοροϊδεύουν και κατακρίνουν τον Γ. Βαρουφάκη για τις εκτός Ε.Ε. κορόνες του, τον επικαλούνται ως μεσσία όταν εκείνος δηλώνει την πρόθεσή του να μη συνεργαστεί σε καμία περίπτωση με τον ΣΥΡΙΖΑ. «Οι δυνάμει κυβερνητικοί εταίροι του συμμαχικού αυτού προοδευτικού σχήματος απομακρύνονται ολοένα και περισσότερο από την ιδέα της προγραμματικής σύγκλισης όσο πλησιάζουν οι εκλογές, φτάνοντας μάλιστα στο σημείο να προτιμούν επαναληπτικές κάλπες από τη σύμπραξη με τον ΣΥΡΙΖΑ-Π.Σ., σε περίπτωση που αυτός έρθει πρώτο κόμμα» γράφει το «Πρώτο Θέμα» στο άρθρο «15 μέρες μοναξιάς του ΣΥΡΙΖΑ».
Από την άλλη μεριά βέβαια και ο Νίκος Ανδρουλάκης, παρά τις προτροπές του ευρωπαϊκού σοσιαλιστικού μπλοκ, βρισκόμενος προφανώς σε μια δύσκολη θέση ανάμεσα στα δύο κομμάτια του ΠΑΣΟΚ, αρκείται σε δηλώσεις του τύπου «Εμείς έχουμε πολιτικές και ηθικές διαφορές που μας χωρίζουν από τη Ν.Δ. και τον ΣΥΡΙΖΑ» με ό,τι κι αν σημαίνει αυτό για τον πολιτικό αρχηγό που βρέθηκε κάτω από τον παράνομο φακό της ΕΥΠ Μητσοτάκη.
Κανείς από τους «μένουμε Ευρώπη» της φιλελεύθερης υποκρισίας και του νεποτισμού δεν κάθεται φυσικά να συγκρίνει προγράμματα μια και στηρίζουν ολόψυχα την αδίστακτη επιστράτευση από τον Κ. Μητσοτάκη ολόκληρου του κρατικού μηχανισμού (πρόσφατο δείγμα το Γενικό Λογιστήριο του Κράτους) στον προεκλογικό του αγώνα.
Τελικά όμως τα ΜΜΕ στην Ελλάδα μαζί με τον εκλεκτό τους πρωθυπουργό έχουν προ πολλού αναχωρήσει από την Ευρώπη και μένουν πλέον ξεκάθαρα Αμερική.
