Ενας κρατούμενος απεργός πείνας εκθέτει ένα ολόκληρο κράτος

Σήμερα, στην πιο αδιάλλακτη και αυταρχική συγκυρία του λαβωμένου κράτους δίκαιου μέσα σε όργιο αστυνομοκρατίας και καταστολής, ο αναρχικός Γ. Μιχαηλίδης στερημένος από τα δικαιώματα που έχει κάθε κρατούμενος έπαιξε κορόνα γράμματα τη ζωή του, διεκδικώντας το αυτονόητο. Σήμερα η δικαιοσύνη φόρεσε δυστυχώς για ακόμα μία φορά ένα αδιάλλακτο, άκαμπτο και άδικο προσωπείο, στερώντας την ανάσα ελευθερίας από τον απεργό πείνας που έχει μείνει οκτώμισι χρόνια στη φυλακή πληρώνοντας τα δεδομένα λάθη του πολλαπλάσια από επικίνδυνους εγκληματίες, βιαστές και δολοφόνους.

ΑΝΑΣΤΟΛΗ και όχι ΤΕΡΜΑΤΙΣΜΟΣ της απεργίας πείνας

Βρίσκομαι στη δυσάρεστη θέση να ανακοινώσω ότι διακόπτω αυτόν τον δύσκολο αγώνα, χωρίς να έχω κερδίσει κάτι ουσιαστικό. Ωστόσο δεν ολοκληρώθηκε αυτός ο αγώνας και δεν σκοπεύω να τον αφήσω ανολοκλήρωτο. Η διακοπή είναι προσωρινή.

Κάποιοι απ’ τους λόγους είναι οι προφανείς. Κάποιοι δεν είναι. Ζητώ συγγνώμη από όσους με στήριξαν που δεν μπορώ να μοιραστώ τους λόγους δημόσια αυτή τη στιγμή. Θα συνεχίσω να διεκδικώ αυτό που δικαιούμαι και ευελπιστώ να μη χρειαστεί να επανέλθω.

Το σύστημα δικαιοσύνης έχει εξευτελιστεί. Μοναδική επιτυχία της απεργίας πείνας μέχρι στιγμής ότι ανέδειξε τις αντιφάσεις του. Οσον αφορά το ανάχωμα που επιχείρησα να βάλω, υπήρξαν οι τοποθετήσεις των νομικών, που μεταβάλλουν το κλίμα που έπαιζε, της λογικής «πέτα τους μέσα και πέτα τα κλειδιά». Το προσωπικό μου αίτημα όμως παραμένει στον αέρα. Και η δέσμευσή μου ότι δεν θα σταματούσα, αυτή τη στιγμή φαντάζει προδομένη. Αυτό με βαραίνει φυσικά και ας γνωρίζω ότι η πρόθεσή μου είναι -αν χρειαστεί- να συνεχίσω σε πιο γόνιμο χρόνο στο άμεσο μέλλον.

Αλλά όπως είπα και πριν, αυτή τη στιγμή δεν μπορούν να ειπωθούν όλα και ελπίζω να μη χρειαστεί να ειπωθούν.

Κλείνοντας αυτή την ανακοίνωση, θέλω να ευχαριστήσω από καρδιάς όσους με στήριξαν με οποιοδήποτε τρόπο. Οσους πήραν θέση, όσους τοποθετήθηκαν, όσους υπερέβησαν τους κοινωνικούς τους ρόλους επειδή κυριάρχησε η ενσυναίσθηση. Αλλά κυρίως όσους πάλεψαν με νύχια και με δόντια να σπάσουν την επιβεβλημένη σιωπή, όσους ξυλοκοπήθηκαν στους δρόμους για να εκφράσουν την αλληλεγγύη τους, όσους ρίσκαραν και όσους πείνασαν στις φυλακές. Στους τελευταίους οφείλω τη ζωή μου. Αν δεν είχαν συμβεί όλα αυτά, αυτή τη στιγμή δεν θα υπήρχαν οι προϋποθέσεις να αναστείλω.

Αυτά προς το παρόν. Εξακολουθώ να προσβλέπω στην άμεση απελευθέρωσή μου.

Ολα συνεχίζονται…