Στερνό αντίο στη Δώρα Καλλιπολίτη-Κουλμανδά

Την καλύτερη κουβέντα την είπε η φίλη της η Νανό: «Τα κορίτσια της βροχής!». Γιατί, με το που την αποχαιρετήσαμε στο Νεκροταφείο Ζωγράφου, όπου έγινε η πολιτική της κηδεία, την περασμένη Παρασκευή, άρχισε να βρέχει. Και φυσικά γιατί η αναφορά ταίριαζε και με το ομότιτλο ντοκιμαντέρ της σπουδαίας Αλίντας Δημητρίου για τις γυναίκες που αντιστάθηκαν στη χούντα και βασανίστηκαν και φυλακίστηκαν και εξορίστηκαν και γιατί σε αυτές ανήκε και η Δώρα. Η Δώρα Καλλιπολίτη-Κουλμανδά, που έφυγε από τη ζωή την προηγούμενη εβδομάδα, ξαφνικά και απρόσμενα. Η Δώρα, που ήταν πάντα εξαιρετικά ευγενής, πάντα εκεί, πάντα ικανή, πάντα αγωνίστρια. Γιατί είναι κάποιοι άνθρωποι που το ανθρώπινό τους δεν διαχωρίζεται από το αγωνιστικό τους.

«Στους πιο σκοτεινούς καιρούς η Δώρα Καλλιπολίτη, η δική μας Δώρα, κράτησε αναμμένο το κεράκι της δημοκρατίας και της προόδου. Κράτησε μαζί με τις συντρόφισσες και τους συντρόφους της γενιάς της ζωντανό το μεγάλο όνειρο της κοινωνικής απελευθέρωσης. Στις διαδηλώσεις, στα στρατόπεδα της χούντας, στα στρατοδικεία και στις φυλακές, πάντα μέσα από τις γραμμές της Αριστεράς, έδειξε σε όλους τι σημαίνει να στέκεσαι σταθερά και με όποιο κόστος στη σωστή πλευρά της Ιστορίας», ανέφερε σε μήνυμά του ο Αλέξης Τσίπρας. «Είχα την τύχη να τη γνωρίσω στα χρόνια της συγκρότησης της Ανοιχτής Πόλης, στους αγώνες για τους ελεύθερους χώρους, στους αγώνες τους μικρούς και τους μεγάλους πάντα στην πρώτη γραμμή. Και αργότερα στον Συνασπισμό, στη ΔΗΜΑΡ και στον ΣΥΡΙΖΑ-Προοδευτική Συμμαχία, η Δώρα ήταν από τους ανθρώπους που κέρδιζαν πάντα την εκτίμηση και την αγάπη όλων μας».

Ο ίδιος ήταν παρών στην πολιτική της κηδεία. Οπως και άλλοι πολλοί. Φίλοι, συναγωνιστές, συγγενείς, στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ που την ήξεραν και την αγαπούσαν. Οσοι μίλησαν, μίλησαν από καρδιάς. Ιδιαίτερα θερμή και συγκινητική η ομιλία του Ν. Βούτση. «Αυτό έκανε η Δώρα. Αγωνιζόταν σήμερα για το αύριο. Γιατί το αύριο είναι το σήμερα. Η απουσία της είναι εξαιρετικά σημαντική. Μας λείπεις. Σ’ ευχαριστούμε που ήσουν κοντά μας και που είχαμε την τιμή να υπάρξουμε κοντά σου», είπε μεταξύ άλλων.

Η ίδια γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη το 1946. Πολύ μικρή ακόμη, έζησε με τη μητέρα της στο χωριό τους στη Β. Ελλάδα καθώς ο πατέρας της ήταν πολιτικός εξόριστος. «Ο παπάς του χωριού, όταν βαφτίστηκε, είπε ψέματα πως τα χαρτιά καταστράφηκαν από τη βροχή και έτσι δεν μπορούσε η Δώρα να πάει σχολείο. Ολα αυτά επειδή η οικογένεια ήταν αριστερή. Ολο το χωριό τούς στήριξε τότε και έτσι πήγε η μικρή τελικά σχολείο», μας είπαν άνθρωποι που την ήξεραν καλά.

Η Δώρα και σχολείο πήγε και Αγγλική Φιλολογία σπούδασε και στην πρώτη γραμμή για τους αγώνες για το «15%» στην Παιδεία και του «114» ήταν και στέλεχος της Νεολαίας Λαμπράκη ήταν και συμμετείχε δραστήρια στην αντιδικτατορική αντίσταση. Εξορίστηκε στη Γυάρο, καταδικάστηκε σε κάθειρξη 13 ετών, βασανίστηκε και φυλακίστηκε από το 1969 έως τον Αύγουστο του 1973. Πάντα ενεργή από τις γραμμές της ανανεωτικής Αριστεράς (ΚΚΕ Εσωτερικού, ΕΑΡ, Συνασπισμός, ΔΗΜΑΡ, ΣΥΡΙΖΑ). Παράλληλα, διετέλεσε αντιπρόεδρος του ΣΦΕΑ… Μας λείπει και θα μας λείπει.