Hταν μία εβδομάδα πριν από το Πάσχα, Παρασκευή, πριν το Σάββατο του Λαζάρου. Μια ηλιόλουστη μέρα, όπως μας λένε όσοι την έζησαν. Ενα μήνα σχεδόν πριν από τις προγραμματισμένες εκλογές (ο Π. Κανελλόπουλος είχε προκηρύξει εκλογές για τις 28 Μαΐου). Οπως λένε στα αντίστοιχα αφιερώματα, το ημερολόγιο τότε έγραφε 21η Απριλίου 1967. Συζητήσεις σχετικά με την πιθανότητα εκδήλωσης χουντικού πραξικοπήματος, ειδικά στα ανώτερα κλιμάκια της ΕΔΑ και των Λαμπράκηδων, γίνονταν.
Ωστόσο, τις προηγούμενες ημέρες (και ακριβώς την προηγούμενη) υπήρχαν άρθρα στην «Αυγή» που, πάντα στη γραμμή της ΕΔΑ, απέκλειαν το ενδεχόμενο και έτσι οι νεολαίοι των οργανώσεων (αν και κάποιοι το συζητούσαν ακόμα και διστακτικά) και απροετοίμαστοι οργανωτικά βρέθηκαν και ξαφνιασμένοι σε έναν βαθμό.
Συνομιλήσαμε με τέσσερις ανθρώπους που τότε ήταν φοιτητές ή μόλις έμπαιναν στο Πανεπιστήμιο και ανήκαν σ’ αυτό το 1% (που λέει και ο Φώτος Λαμπρινός) που αντιστάθηκε στη χούντα. Ολοι τους ανέπτυξαν αντιδικτατορική δράση αμέσως (ήδη οργανωμένοι), πιάστηκαν, ανακρίθηκαν (με τις γνωστές μεθόδους) και φυλακίστηκαν για χρόνια.
