Σεμνός, συμπαθής, σπάνιος αγωνιστής, πάντα σταθερός στις γραμμές της Ανανεωτικής Αριστεράς από την εποχή του ΚΚΕ Εσωτερικού, ο Νίκος Καϊμάκης έφυγε προχθές από τη ζωή. Οσοι τον γνώριζαν δεν θα ξεχάσουν ποτέ αυτά τα χαρακτηριστικά του. Ο χαμός του χαρακτηρίστηκε ως «απώλεια» και όχι τυχαία.
Ο ίδιος διετέλεσε μέλος του Εκτελεστικού Γραφείου του ΚΚΕ Εσωτερικού, στη συνέχεια του ΚΚΕ Εσωτερικού – Ανανεωτική Αριστερά και αργότερα υπήρξε μέλος της Κεντρικής Επιτροπής του Συνασπισμού αλλά και διευθυντής της κοινοβουλευτικής ομάδας του κόμματος, ενώ διετέλεσε και μέλος του ΕΣΡ. Ανέπτυξε πλούσια συνδικαλιστική δράση ως μέλος της Γραμματείας του Αντιδικτατορικού Εργατικού Μετώπου και αργότερα, από άλλο «μετερίζι», ως μέλος του προεδρείου ΓΕΝΟΠ/ΔΕΗ και της διοίκησης της ΓΣΕΕ.
Το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης εξέφρασε θερμά συλλυπητήρια στην οικογένεια και τους οικείους του. Με «απέραντη θλίψη και σεβασμό» τον αποχαιρέτησε η κοινοβουλευτική ομάδα του ΣΥΡΙΖΑ, λέγοντας πως «οι αγώνες του, η μαχητικότητά του και η αφοσίωσή του στα ιδανικά της Ανανεωτικής Αριστεράς θα είναι πάντα και για μας φωτεινό παράδειγμα».
Συλλυπητήριο μήνυμα έστειλε και ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ, Αλέξης Τσίπρας: «Εμβληματικός συνδικαλιστής της Αριστεράς, από τον χώρο του ΚΚΕ Εσωτερικού, στέλεχος του Συνασπισμού, κοινωνικός και πολιτικός μαχητής, ο Νίκος Καϊμάκης διακρίθηκε σε όλη του τη δύσκολη και σεμνή διαδρομή για τη συνέπεια, την ανιδιοτέλεια, την αφοσίωση στα ιδανικά της κοινωνικής δικαιοσύνης. Αγωνιστές σαν τον σύντροφο Νίκο δίνουν νόημα με τη ζωή και τη δράση τους στη συνέχεια των αγώνων μας. Συλλυπητήρια στην οικογένειά του»
«Θυμάμαι στα μέσα της δεκαετίας του ‘80 μια απεργία πείνας για συμπαράσταση στον ισοβίτη Χρήστο Ρούσσο (Αγγελο), που απεργούσε στη φυλακή ζητώντας την απονομή χάριτος. Εκαναν απεργία πείνας ο Νίκος Φίλης, ο εμβληματικός Μιχάλης Ράπτης (Pablo), ο Νικόλαος Καϊμάκης, ο Γιώργος Βότσης και η Λιλή Ζωγράφου στα Προπύλαια. Κάποια στιγμή κι ενώ εξελισσόταν η διαμαρτυρία, πλακώνουν τα ΜΑΤ και παρά το γεγονός ότι τα Προπύλαια ήταν χώρος ασύλου, πατάνε το γκαζόν (την κόκκινη γραμμή) κι αρχίζουν την καταδίωξη των παρευρισκομένων. Μέσα στον πανικό και βλέποντας τους περισσότερους να φεύγουν είχα την ατυχή έμπνευση να χωθώ στο λυόμενο περίπτερο.
Ενας άντρας ξαναγυρίζει στο περίπτερο και με το δυνατό του χέρι με τραβά από τον ώμο και με βγάζει έξω. “Ποτέ δεν μπαίνουμε σε κλειστούς χώρους ή στοές όταν μας καταδιώκουν και ποτέ δεν τρέχουμε πανικόβλητοι χωρίς να σκεφτόμαστε”, με ορμήνεψε. Ηταν ο Νίκος Καϊμάκης! Ηταν πάντα εκεί που έπρεπε πιστός, χωρίς επιφυλάξεις κι ενδοιασμούς για πολλά χρόνια» θυμάται ο φίλος του, συγγραφέας Βασίλης Κουνέλης.
«Ο αγαπημένος μας σύζυγος, πατέρας, παππούς, έχασε σήμερα [σ.σ. προχθές] τα ξημερώματα τη μάχη με τον καρκίνο, μια μάχη που έδωσε με το χαρακτηριστικό του πείσμα και συνέπεια για πάνω από ένα χρόνο. Θα αποτεφρωθεί, όπως επιθυμούσε, και όταν το επιτρέψουν οι συνθήκες, θα καλέσουμε τους πολυάριθμους φίλους του σε πολιτικό μνημόσυνο. Αντί στεφάνων, η οικογένεια παρακαλεί για τις δωρεές σας στη Μέριμνα, που φροντίζει παιδιά που νοσούν βαριά. Τράπεζα Πειραιώς GR 58 0172 0530 0050 5304 5477 431» έγραψε λιτά και με αξιοπρέπεια στη σελίδα του πατέρα της η κόρη του Βάλια Καϊμάκη, διευθύντρια της ελληνικής έκδοσης της Le Monde diplomatique, μαζί με την αδελφή της Ντόρα.
Η «Εφημερίδα των Συντακτών» εκφράζει τα θερμά συλλυπητήριά της στην οικογένεια του Νίκου Καϊμάκη και στη Βάλια Καϊμάκη, η οποία συνεργάστηκε για χρόνια με την εφημερίδα μας.
