Παλιοί φίλοι του αλλά και νεότεροι, η επί είκοσι και πλέον χρόνια σύντροφός του Μαρία, η διεύθυνση και συντάκτες της «Εφ.Συν.», τηρώντας αυστηρά τα μέτρα των αποστάσεων ασφαλείας συνόδεψαν τον Περικλή στο ταξίδι του στο επέκεινα. Από τις δώδεκα και μισή άρχισαν να καταφτάνουν οι γνωστοί και φίλοι στο δημοτικό κοιμητήριο Βύρωνα, δημιουργώντας πανικό στους υπαλλήλους του κοιμητηρίου, οι οποίοι και αναγκάστηκαν να κλείσουν την είσοδο. Βαριά η ατμόσφαιρα. Αμήχανοι και βουβοί όλοι, με ένα πικρό χαμόγελο αναλογιζόμασταν πόσο διαφορετικά θα ήσαν όλα υπό ομαλές συνθήκες.
Η μισή Αθήνα θα ήταν εκεί, γιατί σε όλους έδινε αγάπη και από όλους έπαιρνε αγάπη. Ετυχε σε δυο εμβληματικά, αιρετικά πρόσωπα της Αριστεράς, στον Μανώλη Γλέζο πρώτα και στον Περικλή Κοροβέση χθες να εγκαταλείψουν τον μάταιο τούτο κόσμο χωρίς την παρουσία πολλών Ελλήνων αφού έτσι προστάζει η επιστημονική οδηγία.
Και τι να πεις στον νεκροθάλαμο, χωρίς να βλέπεις το πρόσωπό του; Δυο τρεις κουβέντες αρθρώθηκαν, έτσι σαν γλυκός αποχαιρετισμός, τα δάκρυα όμως δεν άφηναν τις φράσεις να βγουν -ένα ψιθυριστό αντίο στον άνθρωπο που με τη στάση ζωής του προσπάθησε να κάνει την τραγωδία της ζωής τραγούδι και χαρά και έρωτα και γλέντι. Αυτό θα επιθυμούσε ο ίδιος: τραγούδια και χορούς γύρω από τον νεκρό του -θα ήθελε μάλιστα να είναι, έστω και για λίγες στιγμές, ο κορυφαίος του χορού, του κύκλιου χορού, ή θα σχημάτιζε με το ταλαιπωρημένο και βασανισμένο, αλλά στητό κι ολόρθο σώμα του ένα μακρύ, βαρύ ζεϊμπέκικο.
Ηξερε καλά ο Περικλής, σαν τον αυτόχειρα της Πρέβεζας ότι «τον θάνατό μας χρειάζεται η άμετρη γύρω φύση και τον ζητούν τα πορφυρά στόματα των ανθών. Τον θάνατό μας καρτερεί το λαμπρό φως του ηλίου. Τέτοια θα δούμε ακόμη μια δύση θριαμβική, κι ύστερα φεύγουμε από τα βράδια του Απριλίου, στα σκοτεινά πηγαίνοντας βασίλεια εκεί». Ακόμη και η Φύση ζηλεύει τους ωραίους ανθρώπους. Ουδείς πολιτικός παρευρέθη, έστω φευγαλέα, συγγνώμη, πλην ενός.
