Δεν πέρασε ούτε μία ημέρα από τις υπερφίαλες δηλώσεις του προέδρου Ερντογάν και η σκληρή πραγματικότητα τον διέψευσε, καθώς τουλάχιστον 33 Τούρκοι στρατιώτες έπεφταν νεκροί στο Ιντλίμπ της Συρίας. Ακόμη χειρότερα, η Μόσχα τού υπενθύμισε εμπράκτως (καθώς συνεχίζει τη στρατιωτική της υποστήριξη στις δυνάμεις του Ασαντ) ότι τα τουρκικά στρατεύματα στο Ιντλίμπ βρίσκονται σε συριακό έδαφος και δεν έχουν καμία δουλειά να εξοπλίζουν τους τζιχαντιστές με πυραύλους εδάφους-αέρος και τεθωρακισμένα, πόσο μάλλον να βομβαρδίζουν τον συριακό στρατό.
Ο Ερντογάν όχι μόνο παραβίασε τη συμφωνία της Αστάνα, που συνυπέγραψε με τους Ρώσους και τους Ιρανούς και προέβλεπε την απομάκρυνση των τζιχαντιστών από το Ιντλίμπ, αλλά εισέβαλε με στρατό στη συριακή επαρχία για να στηρίξει εν όπλοις τους Σύρους και ξένους μισθοφόρους του, τους ίδιους που χρησιμοποιεί και στη Λιβύη.
«Οι εξελίξεις στη Συρία και τη Λιβύη κλίνουν προς το μέρος μας» – Ταγίπ Ερντογάν, πρόεδρος της Τουρκίας, από ομιλία του στις 27 Φεβρουαρίου
Εγκλωβισμένος στη ρητορική του, απομονωμένος διεθνώς, χωρίς συμμάχους, με τη Ρωσία απέναντί του στο Συριακό, καθώς η Μόσχα δεν θα πουλήσει τον πιστό της σύμμαχο Ασαντ, ο πρόεδρος της Τουρκίας βρίσκεται στο κατώφλι μιας στρατηγικής ήττας στη Συρία, καθώς δεν μπορεί να πάει ούτε μπρος ούτε και πίσω, χωρίς να υποστεί σοβαρές συνέπειες. Αν κλιμακώσει τη στρατιωτική αντιπαράθεση στη Συρία κατά του Ασαντ θα βρει μπροστά του τους Ρώσους, αν υποχωρήσει, θα έχει σοβαρό πολιτικό κόστος στο εσωτερικό της χώρας του και θα αποδομηθεί το αφήγημά του περί πανίσχυρης Τουρκίας που απλώνεται πέρα από τα σύνορά της. Οι εξελίξεις στο Συριακό αποτελούν θρυαλλίδα εσωτερικών πολιτικών εξελίξεων στην ίδια την Τουρκία.
Δεύτερη ανάγνωση
Οι δηλώσεις του αρχηγού των «Γκρίζων Λύκων» και κυβερνητικού εταίρου Μεβλέτ Μπαχτσελί, που πιέζει τον πρόεδρο της Τουρκίας να προχωρήσει ακάθεκτος σε μετωπική σύγκρουση κατά Σύρων και Ρώσων στο Ιντλίμπ, ίσως έχει και δεύτερη ανάγνωση.
Ενδεχομένως ο Μπαχτσελί να θέλει να έχει ένα πρόσχημα για να αποχωρήσει από τη συμμαχία του με τον Ερντογάν, για να διασώσει ό,τι μπορεί ακόμη να διασωθεί από το κόμμα του. Βλέπει κι αυτός το καράβι να βυθίζεται. Φωνές κριτικής για τη συριακή περιπέτεια ακούγονται πλέον και από ευρύ πολιτικό φάσμα που ακουμπάει ακόμη και το ίδιο το κυβερνών κόμμα AKP. Φαίνεται ότι η Τουρκία βρίσκεται σε σημείο καμπής.
Απέναντι στην αυξανόμενη εσωτερική δυσφορία που καταγράφεται και δημοσκοπικά, ο πρόεδρος Ερντογάν προσπάθησε χθες, με κατευθυνόμενες δηλώσεις Τούρκων αξιωματούχων για ανοιχτά σύνορα και απελευθέρωση των προσφυγικών και μεταναστευτικών ροών με κατεύθυνση την Ευρώπη (και πρακτικά την Ελλάδα), να κερδίσει μέρος της κοινής γνώμης που είναι πλέον καθαρά και πλειοψηφικά κατά της παραμονής προσφύγων και μεταναστών σε τουρκικό έδαφος.
Είναι μια προσπάθεια να κερδίσει κάποιο χώρο και χρόνο στο εσωτερικό του μέτωπο και δεν αποτελεί εκβιασμό προς την Ε.Ε., όπως πολλοί ισχυρίζονται. Η Ευρώπη δεν μπορεί και δεν θέλει να εμπλακεί στη συριακή κρίση, η Τουρκία δεν έχει τίποτα να κερδίσει από μία –ακόμη– τυχοδιωκτική ενέργεια όπως το να ανοίξει την προσφυγική κάνουλα. Το προσφυγικό είναι ένα όπλο στα χέρια του Ερντογάν, που όμως μοιάζει με την κατοχή ατομικής βόμβας. Μπορείς να απειλείς, επειδή το έχεις, αλλά δεν μπορείς να το χρησιμοποιήσεις.
