Οι «μένουμε Ευρώπη» …ανάδελφοι και μόνοι

Στην εκδήλωση για το στοίχημα της Συμφωνίας των Πρεσπών που διοργάνωσαν φορείς της Κεντροαριστεράς, οι Παπαδημούλης, Δανέλλης και Ραγκούσης σκιαγράφησαν με μελανά χρώματα τις επιπτώσεις στην Ελλάδα και τους πολίτες της από την τυχόν καταψήφισή της.

Η εξαιρετικά πετυχημένη εκδήλωση στο Μέγαρο Μουσικής για το στοίχημα της Συμφωνίας των Πρεσπών και την ευρύτερη και καθοριστική για την Ελλάδα, τα Βαλκάνια και την Ευρώπη σημασία της ανέδειξε μέσα από όλες σχεδόν τις τοποθετήσεις μια σημαντική πτυχή που δεν μοιάζει μέχρι τώρα να έχει απασχολήσει τους όψιμους και τους παλιούς φανατικούς «μακεδονομάχους».

Ποιες θα είναι οι επιπτώσεις από τη μη έγκριση της συμφωνίας στην Ελλάδα; Προφανώς οι ιδιαίτερα… σιωπηλοί πολιτικοί που γνωρίζουν από προσωπική πείρα το θέμα είναι δεδομένο ότι μέσα τους τρέμουν μπροστά σε έναν τέτοιο εφιάλτη που θα εκμηδενίσει ακαριαία την όποια επιρροή της Ελλάδας στην ευρωπαϊκή, τη διεθνή και τη βαλκανική σκακιέρα. Η Ντόρα Μπακογιάννη, ο Κώστας Σημίτης, ο Κώστας Καραμανλής αναφέρθηκαν ονομαστικά για την αδιανόητη αυτοκαταστροφική σιωπή τους και για τις συνέπειες που θα έχει για τη χώρα η απώλεια αυτής της μοναδικής ευκαιρίας.

Το θέμα όμως, πέρα από τις μικροπολιτικές σκοπιμότητες πολιτικών που ξόδεψαν λόγω Σαμαρά και αντισυριζαϊκού μένους το πολιτικό τους κεφάλαιο, εντός και κυρίως εκτός συνόρων, αφορά και τους πολίτες που, όπως επισημάνθηκε από τους ομιλητές, ούτε φυσικά από τη φανατισμένη αντιπολίτευση αλλά ούτε από την κυβέρνηση και την ακαδημαϊκή κοινότητα έχουν ικανοποιητική ενημέρωση.

Μπορεί βέβαια τα στρατευμένα κανάλια της προπαγάνδας και οι δίαυλοι ενημέρωσης να μη δίνουν τον λόγο σε ιστορικούς, ακαδημαϊκούς, πολιτικούς και διπλωμάτες που γνωρίζουν το θέμα (πλην όσων διασπείρουν φόβο και εθνικισμό), αλλά οι προοδευτικές δυνάμεις οφείλουν να βρουν κάθε πρόσφορο τρόπο ώστε να αντικρίσουν οι πολίτες αυτήν την εικόνα κατασκευής μιας περιχαρακωμένης χώρας «σκαντζόχοιρου», με τα αγκάθια απλωμένα προς κάθε γειτονική κατεύθυνση, όπως πολύ εύστοχα περιέγραψε ο ιστορικός Α. Λιάκος.

Ο Δ. Παπαδημούλης (ευρωβουλευτής ΣΥΡΙΖΑ) χαρακτήρισε ανάδελφο κόμμα τη Ν.Δ., σχολιάζοντας την υποκρισία του Κ. Μητσοτάκη για δήθεν καλύτερη επαναδιαπραγμάτευση σε μια διεθνή κοινότητα που θα έχει γυρίσει εντελώς την πλάτη της στην Ελλάδα. «Οταν ως προεδρεύων στο Ευρωκοινοβούλιο ανακοίνωσα τη Συμφωνία των Πρεσπών, χειροκρότησαν όλες οι πτέρυγες, συμπεριλαμβανομένης εκείνης του Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος», είπε.

Αναφερόμενος στη μοναδική στήριξη από τον υποψήφιο για την προεδρία της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, Μ. Βέμπερ, που έγινε ρεζίλι όταν το έγκυρο μέσο Euroactive έδωσε στη δημοσιότητα το ηχητικό στο οποίο τελικά έμμεσα εμφανιζόταν υπέρ της συμφωνίας (λίγο πριν από την επίσκεψη Μέρκελ), επισήμανε ότι ο κ. Βέμπερ απαντώντας στον δημοσιογράφο αποκαλούσε τη γειτονική χώρα σκέτο Μακεδονία.

«Ας δούμε ποιοι και πόσοι στηρίζουν τη συμφωνία. Ολος ο πλανήτης, όχι μόνο όλη η Ε.Ε., όλες οι πτέρυγες του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, σύσσωμη η Κομισιόν, όλο το Συμβούλιο, ο γ.γ. του ΟΗΕ. Μοναδική εξαίρεση, τρεις ηγέτες διεθνούς εμβέλειας: ο Πούτιν για τους γνωστούς λόγους, ο Ερντογάν και ο Ορμπαν. Ολοι αυτοί όμως απορρίπτουν τη συμφωνία διότι στηρίζουν τις θέσεις του εθνικιστή Γκρούεφσκι και θεωρούν ότι ο Ζάεφ έδωσε στον Τσίπρα και στην Ελλάδα πάρα πολλά! Κανείς δεν στηρίζει τη θέση της Ν.Δ., ούτε ένα κόμμα στον κόσμο. Κι αυτό το τονίζω διότι είναι εντελώς δημαγωγικό και ψευδές το επιχείρημα ότι δήθεν η Ν.Δ. μπορεί να πετύχει μια καλύτερη συμφωνία. Μια διπλωματική συμφωνία για να τη βελτιώσεις χρειάζεται να έχεις διπλωματικά ερείσματα, διεθνή ερείσματα. Οταν δεν έχεις ούτε έναν να στηρίζει τη θέση σου, πώς θα τη βελτιώσεις;».

Ο Σπύρος Δανέλλης (βουλευτής Ποταμιού), με μια πικρή και γλαφυρή περιγραφή, έδωσε την εικόνα της «ηρωικής» εξωτερικής πολιτικής και των συνεπειών της. «Η κυβέρνηση της Ν.Δ., βαδίζοντας από «θρίαμβο» σε «θρίαμβο», οδήγησε τη χώρα σε ασφυκτική απομόνωση και επέτρεψε στην Αγκυρα να εγκαταστήσει τον βόρειο βραχίονα του ισλαμικού τόξου κατά μήκος των συνόρων μας από την Αλβανία ώς τη Βουλγαρία.

Στην εθνικιστική έξαψη που κατηύθυνε τα βήματα αυτά μετείχε και το ΠΑΣΟΚ, με την ασυλλόγιστη πλειοδοσία στην απολυτοποίηση του ονόματος. Τι πετύχαμε συλλογικά ως κοινωνία, ως πολιτικό σύστημα, ως χώρα, εμμένοντας σε αυτήν την αρχή; Η «χώρα χωρίς όνομα» που της κάνουμε τη χάρη να αποκαλούμε το «κρατίδιο των Σκοπίων», κι ας είναι 3 φορές σαν την Κύπρο, αναγνωρίστηκε από όλον τον κόσμο, ως σκέτο «Μακεδονία». Οι χάρτες κι οι υδρόγειοι όλου του κόσμου, οι εγκυκλοπαίδειες κι οι άτλαντες, οι μαθητές όλου του πλανήτη, Δημοκρατία της Μακεδονίας την αποκαλούν[…] Εδώ δοκιμάζεται (σ.σ. για κάθε κόμμα) η ειλικρίνεια της στρατηγικής μας επιλογής του να ανήκουμε στη Δύση. Εδώ δοκιμάζεται ο ευρωπαϊσμός μας […]».

Ο Γιάννης Ραγκούσης (πρώην υπουργός ΠΑΣΟΚ): «Ποιος διεθνής οργανισμός θα αποδεχόταν τη συμπεριφορά μιας υστερικής και αφερέγγυας Ελλάδας που θα εμφανιζόταν να επιμένει σε ένα βέτο από την ώρα που όλοι μα όλοι οι όροι που έθετε από το Βουκουρέστι και μετά, αλλά και η ενδιάμεση συμφωνία του 1995 προέβλεπε, θα είχαν γίνει πλήρως αποδεκτοί από τη γείτονα χώρα; Κανείς μα κανείς. Την ίδια ώρα μάλιστα που μέχρι και οι νεότεροι διπλωματικοί υπάλληλοι γνωρίζουν ότι το μείζον διακύβευμα για το ΝΑΤΟ και την Ε.Ε. δεν ήταν η ικανοποίηση των ελληνικών απαιτήσεων αλλά η απόσπαση της Βόρειας Μακεδονίας από τη σφαίρα επιρροής της Μόσχας.

Για την προάσπιση της εδαφικής μας ακεραιότητας, μοναδικό συγκριτικό μας πλεονέκτημα -δεν εννοώ μοναδική προϋπόθεση- δεν είναι ούτε η στρατιωτική ισχύς μας, ούτε η οικονομική δύναμη, πολύ περισσότερο δεν είναι η πληθυσμιακή και δημογραφική μας εξέλιξη. Η με επιλογή μας μη επίλυση της διαφοράς μας με την ΠΓΔΜ, την ίδια ώρα που ο Ζάεφ δεσμευόταν διεθνώς ότι η ΠΓΔΜ αποδέχεται σύνθετη ονομασία με γεωγραφικό προσδιορισμό, erga omnes και με τις συνεπαγόμενες συνταγματικές αλλαγές, θα ισοδυναμούσε με εθνική αυτοκτονία. Οχι μόνο διότι θα εξουδετέρωνε το βέτο μας σε ΝΑΤΟ και Ε.Ε., αλλά πρωτίστως διότι θα αχρήστευε και θα γύριζε μπούμερανγκ το μοναδικό συγκριτικό πλεονέκτημα που διαθέτουμε έναντι της Τουρκίας, που είναι ο σεβασμός και η υπακοή στο Διεθνές Δίκαιο».