Ο Γιώργος Γεμενάκης, ανταποκριτής επί δεκαετίες στο Λονδίνο των εφημερίδων «Το Βήμα» και «Τα Νέα», έφυγε από τη ζωή στις 5 Δεκεμβρίου στο Ντόρσετ της Αγγλίας. Η μνήμη του θα τιμηθεί στο μνημόσυνο της 7ης Ιανουαρίου 2019 (πληροφορίες: c/o Colin J Close Funeral Service, Peel Close, Salisbury Road, Blandford Forum, Dorset, DT11 7JU, τηλ. 0044 1258 453 133).
Από το Λονδίνο ο Γιάννης Ανδρικόπουλος μας έστειλε στη μνήμη του το παρακάτω κείμενο:
Ο Γιώργος είναι ένας παλαιός φίλος από τις ημέρες του 1965–1966, τότε που και οι δυο μας καλύπταμε τις συνεδριάσεις της Βουλής, αυτός για «Το Βήμα» και εγώ για την «Αυγή». Η εποχή ήταν σκληρή, καθώς η απειλή της επερχόμενης δικτατορίας σκίαζε τη ζωή όλων μας, δυναμώνοντας όμως ταυτόχρονα τη θέλησή μας να προασπιστούμε τις δημοκρατικές αξίες και την τιμή της δημοσιογραφίας. Ο Γιώργος ήταν ένας από τους μαχητές του επαγγέλματός μας.
Σύντομα, πάντως, βρεθήκαμε και οι δύο στο Λονδίνο, όπου περάσαμε όλα τα χρόνια της δικτατορίας. Ο Γιώργος έπιασε τότε δουλειά στο ελληνικό τμήμα του BBC ενώ εγώ δούλευα ως ανεξάρτητος δημοσιογράφος. Υπό τις συνθήκες αυτές δεν είχαμε τη στενή επαφή που είχαμε στην Αθήνα, αλλά έστω και έτσι δεν ξεχνώ τη συνεισφορά του στο BBC που έδινε στους Ελληνες δύναμη και διατηρούσε ζωντανές τις ελπίδες τους για ένα καλύτερο μέλλον.
Ηταν μετά την πτώση της δικτατορίας που οι δρόμοι μας διασταυρώθηκαν ξανά. Ο Γιώργος ήταν τώρα ο εν Λονδίνω ανταποκριτής του «Βήματος» και των «Νέων» και εγώ ο ανταποκριτής αρχικά της «Αυγής» και μετά της «Ελευθεροτυπίας». Υπό την ιδιότητα αυτή, συμμετείχαμε σε συνεντεύξεις, συναντηθήκαμε με πολιτικούς, Ελληνες και ξένους, παρακολουθήσαμε διάφορα συμβάντα και κυνηγήσαμε ενδιαφέρουσες ιστορίες.
Κοιτάζοντας τώρα πίσω, αυτό που ανακαλώ είναι η ακεραιότητα με την οποία ο Γιώργος αντιμετώπιζε τα συνεχή προβλήματα της δουλειάς, η προσήλωσή του στις αρχές της έντιμης δημοσιογραφίας, το τίμημα των υποχρεώσεων που απορρέουν από αυτήν και η ακούραστη φυσική και πνευματική παρουσία του στον επαγγελματικό μας χώρο. Αυτό που εκτιμούσα ιδιαίτερα ήταν η απουσία της συναισθηματικής σκληρότητας, που μερικοί δημοσιογράφοι πιστεύουν ότι είναι προϋπόθεση επαγγελματικής επιτυχίας, και η πλήρης αντίθεσή του στη «δημιουργική» διαστρέβλωση των γεγονότων. Από τον Γιώργο έλειπε και αυτή η ανόητη ανταγωνιστικότητα που πολλές φορές σημαδεύει τις επαγγελματικές μας σχέσεις. Αν και θεωρητικά η σχέση μας ήταν ανταγωνιστική, δουλέψαμε πάντα μαζί σαν φίλοι και συνεργάτες.
Ατυχώς, με την άφιξη της νέας χιλιετηρίδας χάσαμε την επαφή μας, καθώς ο Γιώργος μετακινήθηκε στο Ντόρσετ και εγώ στο Αϊλ οφ Χουάιτ. Τα αραιά τηλεφωνήματά μας δεν μπορούσαν να καλύψουν το κενό, που μόνον μεγάλωνε όσο η υγεία του Γιώργου χειροτέρευε.
Πληροφορούμενος τον θάνατό του μέσα από δημοσίευμα των Times, βρέθηκα αυτόματα στο πέλαγος της λύπης. Βεβαίως, η ημέρα που όλοι μας θα αποχαιρετήσουμε τον κόσμο θα έλθει κάποια στιγμή. Αλλά η αποχώρηση από τη ζωή ενός ανθρώπου που ήταν δώρο στο επάγγελμα της δημοσιογραφίας και η παρουσία του οποίου μας έλουζε με το φως της εσωτερικής αξίας του δεν γίνεται εύκολα αποδεκτή.
Γιώργο, θα ζεις στη μνήμη μας, στη δική μου πρώτα απ’ όλα, αλλά και όλων όσοι σε γνώρισαν.
ΥΓ.: Ο Γιώργος γεννήθηκε στην Κρήτη, το 1937. Παντρεύτηκε τρεις φορές και άφησε πίσω του τρεις κόρες και τέσσερα εγγόνια. Η επαγγελματική καριέρα του τον έφερε, μεταξύ άλλων, στα νησιά Φόκλαντ, όπου μετά το τέλος του πολέμου παρέμεινε με τις βρετανικές δυνάμεις επί έναν χρόνο, και αργότερα στη Λιβύη, όπου επί μια διετία δούλευε στο γραφείο Τύπου του ηγέτη της, Μουάμαρ αλ Καντάφι. Το ελληνικό Πολεμικό Ναυτικό τον τίμησε σε κάποια φάση με δίπλωμα, διά του οποίου αναγνώριζε τη συνεισφορά του στην εθνική ασφάλεια. Το 2006, ο Γιώργος υπέκυψε σε μια εξελισσόμενη άνοια, η οποία στην τελευταία πενταετία τον είχε πλήρως εξουδετερώσει.
-320x213.png)
