«Η διαφθορά είναι δομικό χαρακτηριστικό του δημόσιου βίου της χώρας και ειδικά του συστήματος υγείας. Το πάρτι στην Υγεία και στο φάρμακο είναι αδιαμφισβήτητο, η συμβολή του στην υπερχρέωση και τη χρεοκοπία της χώρας επίσης, ενώ η πολιτική ευθύνη είναι δεδομένη και έχει συγκεκριμένο πολιτικό ονοματεπώνυμο: Ν.Δ. – ΠΑΣΟΚ.
Το σκάνδαλο Novartis είναι κομβικό και εμβληματικό στοιχείο αυτού του πάρτι, έχει διεθνείς διαστάσεις, εκφράζει μια “επιθετική” πρακτική πολλών φαρμακευτικών εταιρειών, δεν αποτελεί ελληνική ιδιαιτερότητα αλλά έχει ξεχωριστή θέση στο τοπίο της φαύλης διαχείρισης του δημόσιου χρήματος από το πολιτικό σύστημα της χώρας». Με τα λόγια αυτά ξεκίνησε την ομιλία του ο υπουργός Υγείας Ανδρέας Ξανθός.
Αναφέρθηκε στον υπερδιπλασιασμό της φαρμακευτικής δαπάνης ως ποσοστού του ΑΕΠ από το 2000 έως το 2009 -από 0,9% σε 2,2% με μέσο όρο στις χώρες του ΟΟΣΑ το 1,5%- χωρίς κανείς, κυβερνήσεις, υπουργοί, να αναρωτηθεί γιατί και κυρίως χωρίς κανείς να πάρει ουσιαστικά μέτρα ελέγχου της ζήτησης και του κόστους της φαρμακευτικής περίθαλψης. «Είναι σαφές ότι δεν υπήρχε πολιτική βούληση να ανοιχτεί μέτωπο με τη διαφθορά στην Υγεία και ειδικά στο φάρμακο. Το ερώτημα είναι αν αυτή η έλλειψη πολιτικής βούλησης ήταν αθώα ή υπέκρυπτε οικονομική συναλλαγή των “κρίσιμων κρίκων” του συστήματος με επιχειρηματικά συμφέροντα».
Βασικές παράμετροι του σκανδάλου κατέδειξε ότι αποτελούν:
- 1. Η τιμολόγηση των φαρμάκων χωρίς διαφάνεια, ιδιαίτερα τη δεκαετία 2000-2010, οπότε δεν υπήρχε συγκεκριμένο πλαίσιο, υπήρχε υπερτιμολόγηση και υπήρχαν ακριβά φάρμακα χωρίς ανατιμολόγηση για 2-5 χρόνια.
- 2. Η έγκριση αποζημίωσης χωρίς αξιολόγηση της θεραπευτικής τους αξίας.
- 3. Η αποζημίωσή τους με βάση την τιμή αναφοράς χωρίς καμιά διαπραγμάτευση.
- 4. Η συνταγογράφησή τους χωρίς κανόνες και πρωτόκολλα.
- 5. Η συναλλαγή των φαρμακευτικών εταιρειών με επιστημονικές ιατρικές εταιρείες, γιατρούς, εταιρείες διοργάνωσης συνεδρίων και ΜΜΕ χωρίς έλεγχο και δημοσιοποίηση οικονομικών στοιχείων.
Απαντώντας στους ισχυρισμούς της αντιπολίτευσης για μείωση της φαρμακευτικής δαπάνης είπε πως «αυτή είναι η μισή αλήθεια», αφού οι δανειστές επέβαλαν κλειστούς προϋπολογισμούς. Το ενδιαφέρον όμως είναι -σημείωσε- ότι, παρά τις περικοπές και παρά την απαγόρευση αυξήσεων στις ανατιμολογήσεις, υπήρξαν στη μνημονιακή περίοδο «επιλεκτικές» και καθόλου ευκαταφρόνητες αυξήσεις τιμών σε φάρμακα της Novartis υψηλής κατανάλωσης, όπως επίσης υπήρξε «δυσμενής» μεταχείριση φαρμάκων ανταγωνιστικών προς τη Novartis, ισοδύναμων θεραπευτικά αλλά πολύ φτηνότερων.
ΠΑΥΛΟΣ ΠΟΛΑΚΗΣ
Ούτε μισή τρίχα του μηχανισμού υπερτιμολόγησης δεν πειράξατε
«Από το 1991 έως το 2010 δαπανήθηκαν στη χώρα 260 εκατ. ευρώ στον χώρο της Υγείας -160 εκατ. ήταν δημόσια και 100 εκατ. ιδιωτική δαπάνη. Με τους πιο μετριοπαθείς υπολογισμούς προκύπτει ότι το 30% της δημόσιας και το 40% της ιδιωτικής δαπάνης -συνολικά δηλαδή 85 εκατομμύρια- είναι μαύρο χρήμα», τόνισε ο αναπληρωτής υπουργός Υγείας Παύλος Πολάκης.
Το σκάνδαλο Novartis -σημείωσε- είναι παγκόσμιο, αλλά έχει μία ιδιαίτερη ελληνική πτυχή, διότι η χώρα μας μέσα από διεθνείς συμφωνίες ήταν χώρα τιμής αναφοράς για 29 μέχρι 50 αγορές, όπως της Βραζιλίας, της Ινδίας. Αρα μία υψηλή τιμή εδώ μεταφραζόταν σε υψηλή τιμή σε άλλες χώρες. «Ολα άρχονται από την πολιτική απόφαση», επισήμανε και μίλησε για εγκληματική πράξη όσων κυβερνούσαν στους τομείς τιμολόγησης και διαπραγμάτευσης τιμών. Για τη μείωση της φαρμακευτικής δαπάνης, για την οποία επαίρεται ο αντιπρόεδρος της Ν.Δ., αποσαφήνισε ότι δεν είναι μείωση αλλά μετακύλισή της στους ασθενείς. «Ούτε μισή τρίχα του μηχανισμού που παρήγαγε υπερτιμολόγηση δεν πειράξατε».
