Υπό στενό αστυνομικο κλοιό, περικυκλωμένη από κλούβες που έκλειναν κάθετα την Πανεπιστημίου, προς την Ομόνοια και προς το Σύνταγμα, πραγματοποιήθηκε η διεθνιστική – αντιφασιστική συγκέντρωση στα Προπύλαια από αναρχικές συλλογικότητες και αριστερές οργανώσεις.
Οι δυνάμεις της εξωκοινοβουλευτικής Αριστεράς και του αντεξουσιαστικού χώρου στην πλειονότητά τους αποφάσισαν να απέχουν από τη χθεσινή αντι-συγκέντρωση στο κέντρο της Αθήνας, επιλέγοντας να δώσουν το «παρών» μία μέρα πριν, ως απάντηση στη χρυσαυγίτικη φιέστα για τα Ιμια. Ακόμα περισσότεροι επέλεξαν να περιφρουρήσουν καταλήψεις, στέκια και γειτονιές από τυχόν επελάσεις ταγμάτων εφόδου, μια ανησυχία που τελικά επιβεβαιώθηκε.
«Σε Ελλάδα – Τουρκία – Μακεδονία, ο εχθρός είναι στις τράπεζες και στα υπουργεία» είναι το σύνθημα που κυριάρχησε στη χθεσινή αντι-εθνικιστική και αντικρατική διαμαρτυρία, που δύσκολα ξεπερνούσε τα 1.000 άτομα. Η πολυδιάσπαση του αριστερού και αναρχικού χώρου σε συνδυασμό με την αυστηρή αστυνόμευση και τα επαναλαμβανόμενα «τσεκ-πόιντ» ένστολων διμοιριών, εξασφάλισαν ότι εκείνοι που έφτασαν τελικά στο σημείο του καλέσματος ήταν οι πιο αποφασισμένοι και συνειδητοποιημένοι αντιφασίστες και αντι-εθνικιστές.
Μαυροντυμένοι αντιεξουσιαστές, αντιφασίστες με μαυροκόκκινες σημαίες και άντρες με κράνη και καλυμμένα πρόσωπα ήταν η πλειονότητα (κάποιες εκατοντάδες), ενώ αισθητά λιγότεροι ήταν οι οργανωμένοι σε σχήματα της Αριστεράς, κυρίως από τον τροτσκιστικό χώρο (ΕΕΚ και ΟΚΔΕ Σπάρτακος). Την ανδροκρατία έσπαγε η φεμινιστική πρωτοβουλία «Καμία Ανοχή» με το πανό «Σε Ελλάδα, Τουρκία, Μακεδονία, κάτω ο εθνικισμός και η πατριαρχία».
Απαγόρευση πρόσβασης
Η αστυνομία απαγόρευε την πρόσβαση στην αντι-συγκέντρωση από την οδό Κοραή – αναγκάζοντας και τους δημοσιογράφους να κάνουν τον κύκλο για να φτάσουν στα Προπύλαια. Αργότερα αστυνομικός κλοιός περικύκλωσε ομάδα χρυσαυγιτών με κράνη που κινήθηκαν απειλητικά κατά των αναρχικών.
Τα πλήθη που συνέρρεαν στο κεντρικό συλλαλητήριο δεν ήρθαν σε άμεση οπτική επαφή με τους αντιφασίστες και τις αντιφασίστριες. Μερικοί έβριζαν τους αναρχικούς από απόσταση ασφαλείας («σαν δεν ντρέπονται που δείχνουν τα μούτρα τους…»), άντρες με ξυρισμένα κεφάλια τραβούσαν φωτογραφίες από μακριά, ενώ άλλοι έκαναν ευφάνταστες εικασίες για την πολιτική ταυτότητα των συγκεντρωμένων: «Α, αυτοί είναι από την Αλβανία…», αποφάνθηκε με σιγουριά μια κυρία που αποχωρούσε από το Σύνταγμα.
Ρωτώντας την από πού συνάγει αυτό το συμπέρασμα, μου εξήγησε: «Μα είναι υπέρ της Μεγάλης Αλβανίας. Εχουν τα χρώματα της αλβανικής σημαίας». Προσπάθησα να της εξηγήσω ότι η μαυροκόκκινη δεν είναι αλβανική, αλλά αναρχική σημαία… «Καλά λέτε, δεν έχουν τον δικέφαλο αετό. Κατάλαβα, είναι οι Ρουβίκωνες», είπε φεύγοντας ανήσυχη.
