Τα περισσότερα βιβλία που γράφονται την εποχή της κρίσης και των μνημονίων πραγματεύονται σχεδόν αποκλειστικά τα πολιτικά αίτια του προβλήματος, αδιαφορώντας ή αφήνοντας σε δεύτερη μοίρα τις υπόλοιπες εξίσου σημαντικές «πηγές του κακού» που επεκτείνονται στην πολιτιστική και ηθική παρακμή της πατρίδας μας.
Ο Λαοκράτης Βάσσης, συγγραφέας, δάσκαλος και νεοελληνιστής φιλόλογος επιλέγει συνειδητά να σπάσει αυτό τον κώδικα και να κάνει την εξαίρεση. Το νέο του βιβλίο που κυκλοφορεί στα βιβλιοπωλεία από τις εκδόσεις Ταξιδευτής ασχολείται με την πολιτιστική κατάπτωση, αναζητώντας, όπως αποκαλύπτει ο τίτλος, «Το πολιτιστικό αντίδοτο στην χρεοκοπία».
Ο ίδιος εξηγεί: «Σε τούτο το οριακό για τον Τόπο μας σταυροδρόμι των δίσεκτων καιρών μας, η βαθύτερη λογική του πολιτιστικού αντίδοτου στη Χρεοκοπία σηματοδοτεί τη ζητούμενη πολιτική πολιτισμού, που θα μας βγάλει στην ανοιχτή δημοσιά της ιστορίας μας.
Με το πολιτιστικό αντίδοτο να νοείται ως απόσταγμα της αξιακής παρακαταθήκης της μεγάλης ακολουθίας των αιώνων πολιτισμού του Ελληνισμού.
Φωτίζοντας τη δύσκολη ανηφοριά του μετα-μνημονιακού μας μέλλοντος και διεμβολίζοντας το παγιδευτικό δίπολο: του νοσηρού ελληνοκεντρισμού, όπου επωάζεται η εθνικιστική αφροσύνη, και του νοσηρού αντι-ελληνοκεντρισμού, όπου επωάζεται η νεοταξική α-τοπία (αποεθνοποίηση)».
Ο συγγραφέας χαρακτηρίζει «μέγα πρόβλημα» τη γενικευμένη παρακμή, παρατηρώντας ότι μοιάζει μοιρολατρική, «καθώς επηρεάζει όλο και περισσότερο τον οργανισμό της εθνικής μας συλλογικότητας, μειώνοντας διαρκώς την αυτεπίγνωσή μας και τις αντοχές μας».
Και όπως διαπιστώνει αμέσως μετά, «ακόμη κι αυτή η συμφορά της χρεοκοπίας (2009), όπως δείχνει και η αδιέξοδη επταετής διαχείρισή της, να μη βιώνεται ως συμφορά και να μην έχει ξυπνήσει τα αυτοπροστατευτικά μας αντανακλαστικά, προκαλώντας εθνικό συναγερμό».
Σύμφωνα με τον Λαοκράτη Βάσση, οφείλουμε να αναζητήσουμε το λεγόμενο «αντίδοτο» σε μια λογική με πυξίδα προσανατολισμού τη μεγάλη ακολουθία των αιώνων πολιτισμού του ελληνισμού, με πνευματικούς οδηγούς τον Ρήγα, τον Σολωμό, τον Κάλβο, τον Μακρυγιάννη, τον Παπαδιαμάντη, τον Παλαμά, τον Καβάφη, τον Καζαντζάκη, τον Σικελιανό, τον Σεφέρη, τον Ελύτη και τον Ρίτσο.
Εν κατακλείδι, ο συγγραφέας σημειώνει ότι το κέντρο βάρους της ζητούμενης λύσης του πολιτιστικού μας προβλήματος, «το πώς δηλαδή θα ξαναβάλουμε μπροστά την πολιτιστική φτερωτή της Ιστορίας μας», μετατοπίζεται στην κινηματική επαναλειτουργία όλων των πηγών επανατροφοδότησης του αφυπνιστικού αξιακού κλίματος στην εθνική μας ατμόσφαιρα.
Στο κλίμα αυτό, προσθέτει, θα «υφανθεί» η κινούσα ιδέα της ανάκτησης της εθνικής μας αυτεξουσιότητας και της εθνικής μας αξιοπρέπειας, που εντέλει σημαίνει, όπως σηματοδοτείται κι από την όλη λογική περί «πολιτιστικού αντίδοτου», πως και σε τούτα τα πολύ δύσκολα για τον τόπο μας, «πρέπει να κρατηθούμε από την ψυχή μας».
