«Δεν καταλαβαίνει» από ευρωπαϊκές πρακτικές το ΔΝΤ

Μπορεί η φράση «δεν καταλαβαίνω» να χρησιμοποιηθεί σε μία διαπραγμάτευση, όταν μάλιστα ο λόγος που δεν καταλαβαίνει η Ντέλια Βελκουλέσκου έχει αποτυπωθεί στο Μνημόνιο 3 το καλοκαίρι του 2015;

Ο λόγος βέβαια για τις βέλτιστες ευρωπαϊκές πρακτικές στα εργασιακά που είχαν συμφωνηθεί με τους δανειστές μας μετά το δημοψήφισμα του «Οχι» και μάλιστα είχε συσταθεί ολόκληρη επιτροπή από καθηγητές πανεπιστημίου, προκειμένου να βοηθήσει να καταγραφούν ποιες είναι αυτές οι βέλτιστες πρακτικές που ισχύουν στα κράτη-μέλη της Ευρωπαϊκής Ενωσης και αφορούν τις εργασιακές σχέσεις…

Το πόρισμα των καθηγητών είχε παραδοθεί στην ελληνική κυβέρνηση στα τέλη Σεπτεμβρίου 2016 και το ίδιο διάστημα είχε συμφωνηθεί με τους δανειστές (συμπεριλαμβανομένης και της εκπροσώπου του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου Ντ. Βελκουλέσκου) να αποτελέσει τη βάση για τις διαπραγματεύσεις που αφορούν τις αλλαγές στις εργασιακές σχέσεις.

Ωστόσο στο πόρισμα φαίνεται ότι οι συμπεριλαμβανόμενες συστάσεις είναι πολύ κοντά στις θέσεις της ελληνικής κυβέρνησης (και άρα μακριά από τις νεοφιλελεύθερες απόψεις του ΔΝΤ) και αποτελούν σύμφωνα με τις αποφάσεις του Σεπτεμβρίου τη βάση διαπραγμάτευσης με τους θεσμούς, στο πλαίσιο της β΄ αξιολόγησης.

Τώρα, σχεδόν 6 μήνες μετά, οι εκπρόσωποι του ΔΝΤ κάνουν ότι δεν καταλαβαίνουν τι συμβαίνει (αφού προφανώς δεν τους συμφέρει το πόρισμα).

Πώς αλλιώς μπορεί να εξηγηθεί η τοποθέτηση υψηλόβαθμου κυβερνητικού στελέχους μετά το πέρας της χθεσινής διαπραγμάτευσης που ανέφερε ότι «το ΔΝΤ δεν φαίνεται να καταλαβαίνει τι σημαίνουν βέλτιστες ευρωπαϊκές πρακτικές».

Αυτό όμως περιγράφει και την απόσταση που χωρίζει τις δύο πλευρές στο θέμα των εργασιακών σχέσεων (ομαδικές απολύσεις, συλλογικές διαπραγματεύσεις για τον κατώτατο μισθό και συνδικαλιστικός νόμος).

Χθες λοιπόν ξεκίνησε ένας νέος κύκλος της διαπραγμάτευσης, αυτός των αλλαγών στις εργασιακές σχέσεις, χωρίς να έχει κλείσει το θέμα του δημοσιονομικού κενού για το 2018 και της προνομοθετήσης μέτρων (περικοπές συντάξεων και μείωση αφορολόγητου) για μετά το 2018. Ωστόσο αυτό που επικράτησε κατά τη διάρκεια της συζήτησης ήταν οι παράλληλοι μονόλογοι, με το ΔΝΤ να στριμώχνεται και η εκπρόσωπος του να αρχίσει τα «δεν καταλαβαίνω».

Πάντως η Ελλάδα μέσω της υπουργού Εργασίας Ε. Αχτσιόγλου επανέφερε το αίτημα για συλλογικές διαπραγματεύσεις μεταξύ των κοινωνικών εταίρων (ΓΣΕΕ, ΕΣΕΕ, ΣΕΒ, ΓΣΕΒΕΕ, ΣΕΤΕ) στο θέμα του κατώτατου μισθού αλλά και της επεκτασιμότητας των συλλογικών συμβάσεων εργασίας.

Εδώ λοιπόν μπαίνει το μεγάλο πρόβλημα, αφού οι δανειστές μας παραμένουν μεταξύ τους διασπασμένοι, με το ΔΝΤ (που λειτουργεί ως τεχνικός σύμβουλος) να μην μπορεί να συζητήσει τέτοιο ενδεχόμενο (απαιτεί να καθορίζεται ο κατώτατος μισθός από τον εκάστοτε υπουργό Εργασίας) και την ευρωπαϊκή πλευρά να μην παίρνει θέση (εγκλωβισμένη στο πόρισμα που έχει αποδεχτεί ως βάση συζήτησης).