Σήμα για τους βιομηχάνους να ανάψουν στο φουλ τις μηχανές παραγωγής προσδοκιών για την αναθέρμανση της οικονομίας δίνει η στροφή του ΣΥΡΙΖΑ «στον μνημονιακό ρεαλισμό», που στα μάτια των επιχειρηματιών ενισχύεται από την εναλλακτική μιας εν αναμονή «φιλοευρωπαϊκής» κυβέρνησης στο όνομα της αξιωματικής αντιπολίτευσης.
Η «πολιτική σταθερότητα» την οποία, σύμφωνα με τον επιχειρηματικό κόσμο, εγγυώνται πλέον τόσο η κυβέρνηση όσο και τα υπόλοιπα κόμματα της αντιπολίτευσης αποτελεί, μετά και την ολοκλήρωση της αξιολόγησης, το νέο αφήγημα που βρίσκεται στα χείλη των οικονομικά ισχυρών παραγόντων της χώρας.
Το μήνυμα του χθεσινού βιομηχανικού συνεδρίου που διοργάνωσε ο ΣΕΒ ήταν ξεκάθαρο: Οι επιχειρηματίες είναι πρόθυμοι να ανοίξουν πρώτοι το πορτοφόλι τους ποντάροντας σε οφέλη από τις ιδιωτικοποιήσεις, την ανακατανομή της επιχειρηματικής πίτας, τη μείωση του κόστους δανεισμού, και παράλληλα είναι πρόθυμοι να συνεχίσουν να υποστηρίζουν την κυβέρνηση την οποία επικροτούν για την αποτελεσματικότητά της να ψηφίσει τα μέτρα του Μνημονίου και να σταθεί όρθια.
Σημείο καμπής
Η συμφωνία είναι σημείο καμπής και η αποκατάσταση της εμπιστοσύνης κομβική, τόσο για την κυβέρνηση όσο και για τους επιχειρηματίες, με τους τελευταίους να τονίζουν πως αν συμπληρωθούν με πολιτικές φιλικές στην επιχειρηματικότητα και αντιμετωπιστούν τα προβλήματα της Δικαιοσύνης και τα capital controls, υπάρχει η δυνατότητα η οικονομία να γυρίσει.
Οι επιμέρους διαφωνίες για το μείγμα της πολιτικής το οποίο είναι ετεροβαρές υπέρ των φόρων και των επιβαρύνσεων δεν κρύβονται, υποβαθμίζονται ωστόσο μπροστά στον μεγάλο στόχο που είναι να ανακάμψει η οικονομία και να δοθεί το σήμα προσέλκυσης επενδυτών.
Στις κατ’ ιδίαν συζητήσεις τους οι εκπρόσωποι της βιομηχανίας και των τραπεζών εκτιμούσαν ότι η συμφωνία με τους δανειστές διασφαλίζει συνθήκες πολιτικής νηνεμίας τουλάχιστον μέχρι τον Απρίλιο του 2017 (πιθανή ημερομηνία ενεργοποίησης του «κόφτη»).
Για τις προοπτικές να έρθουν επενδύσεις στη χώρα υποστήριζαν ότι εγχώρια κεφάλαια μπορούν να δρομολογήσουν τα επόμενα χρόνια επενδύσεις της τάξης των 10 δισ. ευρώ, ωστόσο έλεγαν ότι ο μεγαλύτερος όγκος θα προέλθει από ξένους επενδυτές και ειδικά από μακροπρόθεσμους οι οποίοι δεν πρόκειται να ανοίξουν το σεντούκι πριν βεβαιωθούν ότι το πρόβλημα του χρέους αντιμετωπίζεται αποφασιστικά.
■ Ισως η πλέον ενδεικτική τοποθέτηση επιχειρηματία που έγινε κατά το χθεσινό συνέδριο του ΣΕΒ να είναι αυτή του αντιπροέδρου του Συνδέσμου και επικεφαλής του ομίλου Μυτιληναίου, Ευάγγελου Μυτιληναίου: «Για να έρθουν μακροχρόνιες επενδύσεις στην Ελλάδα πρέπει να διασφαλιστεί η πολιτική σταθερότητα. Παρά τα φοβερά λάθη που έγιναν το 2015, αυτή τη στιγμή έχουμε μια αριστερή κυβέρνηση που δείχνει ρεαλισμό, και αυτό είναι ό,τι καλύτερο μπορεί να συμβεί».
Η «μαγική λέξη»
«Η πολιτική σταθερότητα εξαρτάται, όμως, και από την αντιπολίτευση όπως διαπιστώθηκε το 2014. Αν στο μέλλον αποφασιστεί από τον λαό κυβερνητική αλλαγή, αυτή θα είναι προς την κατεύθυνση της σταθερότητας», είπε χαρακτηριστικά ο Ευάγγ. Μυτιληναίος.
■ Στο ίδιο μήκος κύματος ο επικεφαλής της βιομηχανίας ΕΛΒΑΛ Μιχάλης Στασινόπουλος επισήμανε πως για να δραστηριοποιηθεί επενδυτικά ο επιχειρηματικός κόσμος η «μαγική λέξη» είναι η εμπιστοσύνη, και αυτή θα προκύψει μόνον εφόσον το κράτος γίνει έμπρακτος σύμμαχος της παραγωγής και άρει τα αντικίνητρα και τις αγκυλώσεις που είναι διάσπαρτα στο ρυθμιστικό πλαίσιο.
Ο ίδιος, αναφερόμενος στο μείγμα των φόρων, δικαιολόγησε την αύξηση της φορολογίας ως απαραίτητη υπό τις παρούσες συνθήκες, σημείωσε όμως ότι οι φόροι θα πρέπει να στραφούν στα εισοδήματα και όχι στο κόστος παραγωγής.
■ Από την πλευρά της η διευθύνουσα σύμβουλος της Ελαΐς-Unilever Ηρώ Αθανασίου υποστήριξε ότι ζητούμενο είναι να αυξήσει η χώρα την αξιοπιστία της διεθνώς και να δημιουργήσει σταθερό, προβλέψιμο και αν όχι φιλικό, τουλάχιστον μη αποτρεπτικό επενδυτικό και επιχειρηματικό περιβάλλον.
Ο επιχειρηματίας Σπύρος Θεοδωρόπουλος της Chipita επιχείρησε από την πλευρά του να «απομυθοποιήσει» τα εμπόδια που βάζει το κράτος στο επιχειρείν, λέγοντας ότι «οι επιχειρηματίες πρέπει να ασχολούνται λιγότερο με το κράτος, τα κίνητρα, τα αντικίνητρα και τη φορολογία και αν υποβαθμίσουμε τη σημασία του κράτους τότε αυτό θα κάνει στην άκρη».
