Στις τοπικές κοινωνίες πετά το μπαλάκι το υπουργείο Περιβάλλοντος και ζητά τη γνώμη τους για να δώσει άδεια να τοποθετηθούν ομπρέλες και ξαπλώστρες στη ζώνη αιγιαλού σε οικολογικά ευαίσθητες περιοχές.
Ως την Τετάρτη, μέσω της ιστοσελίδας www.ypeka.gr, θα γίνει διαβούλευση πάνω σε έναν κατάλογο 34 δήμων στους οποίους υπάρχουν προστατευόμενες ζώνες, όπως περιοχές NATURA, μικροί νησιωτικοί βιότοποι κλπ.
Αφορούν κυρίως ακτές της Κρήτης, της δυτικής Πελοποννήσου και της Χαλκιδικής, καθώς και ορισμένα νησιά (Νάξος, Κέα, Τήνος, Πάρος, Λέσβος, Ζάκυνθος, Ελαφόνησος, Σαμοθράκη, Αντίπαρος και Μήλος). Μόνο στην Πλάκα Νάξου προβλέπονται 20 τοποθεσίες, ενώ στο υπόλοιπο νησί υπάρχουν και άλλες 34.
Στην πόλη του Ρεθύμνου προτείνονται 19 θέσεις, 18 στην περιοχή Αδελιανού Κάμπου και άλλες 13 στον υπόλοιπο νομό.
Στα Φαλάσαρνα προτείνονται 11 θέσεις και άλλες 10 στον υπόλοιπο νομό Χανίων. Στις 20 φτάνουν οι τοποθεσίες στη Νέα Προποντίδα Χαλκιδικής, ενώ στη δυτική Πελοπόννησο ο κατάλογος περιλαμβάνει τη Ζαχάρω (9 τοποθεσίες), την Πύλο (12 τοποθεσίες), την Τριφυλία (8 τοποθεσίες) και τρεις παραλίες της Αχαΐας (Κουνουπέλι, Καλογριά και Γιανισκάρι).
Η διαβούλευση αφορά μόνον τις προστατευόμενες περιοχές, καθώς με κοινή απόφαση των υπουργείων Οικονομικών και Εσωτερικών προβλέπεται να διατεθούν ακτές σε όλους τους παράκτιους δήμους της χώρας που δεν εντάσσονται σε καθεστώς οικολογικής προστασίας.
Η διαφοροποίηση ήταν αναγκαία μετά την υπ’ αρ. απόφαση 3944/2015 του Ε΄ Τμήματος του ΣτΕ, με την οποία ακυρώθηκε η κοινή υπουργική απόφαση του 2000.
Το δικαστήριο έκρινε ότι η παραχώρηση απλής χρήσης επί του αιγιαλού και της παραλίας στους δήμους πρέπει να γίνεται «μεμονωμένα και κατά περίπτωση».
Θα προηγείται ειδική μελέτη που θα συνοδεύεται από διαγράμματα, ώστε να προσδιορίζονται οι επιτρεπόμενες παρεμβάσεις και να διασφαλιστεί ότι θα υπάρχουν τμήματα για ελεύθερη χρήση του αιγιαλού από τους πολίτες.
Από την ίδια απόφαση είναι σαφές ότι είναι αποδεκτές μόνον προσωρινές κατασκευές, όπως ομπρέλες και κινητά αναψυκτήρια, ενώ απαγορεύονται οι μόνιμες εγκαταστάσεις που δεν είναι συμβατές με τον κοινόχρηστο χαρακτήρα της παράκτιας ζώνης.
