Δημοσιονομικό κενό στον προϋπολογισμό του 2020 βλέπει το ΔΝΤ, σύμφωνα με τη δήλωση του Ταμείου που δημοσιοποίησε χθες ο επικεφαλής της αντιπροσωπείας του, Πίτερ Ντόλμαν, στο πλαίσιο της διαβούλευσης για την έκθεση του Αρθρου 4 για το 2019.
Ο Ντόλμαν χαρακτήρισε λάθος την επαναφορά της 13ης σύνταξης, όπως και την ανατροπή των εργασιακών «μεταρρυθμίσεων» της περιόδου 2011-2013. Η δήλωση του Ταμείου, μάλιστα, επικροτεί με τον αναμενόμενο ενθουσιασμό τις πρόσφατες αντεργατικές ρυθμίσεις της κυβέρνησης.
Εκτιμά ότι μελλοντικά η αύξηση του ΑΕΠ μπορεί να ξεπεράσει το 2%, δύσκολα όμως θα φτάσει το 3%, όπως ευελπιστεί η κυβέρνηση. Τάσσεται υπέρ της μείωσης των πλεονασμάτων από το 2020, αλλά και υπέρ πρόσθετων παρεμβάσεων για τη μακροπρόθεσμη βιωσιμότητα του ελληνικού χρέους.
Στη δήλωση του ΔΝΤ επισημαίνεται επίσης ότι:
◼ Οι τράπεζες παραμένουν ένας «δυσλειτουργικός κινητήρας της ανάπτυξης». Οι κυβερνητικοί στόχοι μείωσης των κόκκινων δανείων όπως και το σχέδιο «Ηρακλής» είναι στη σωστή κατεύθυνση, ωστόσο το τραπεζικό σύστημα χρειάζεται «πιο φιλόδοξη στρατηγική».
◼ Η προστασία των στεγαστικών δανείων και οι έκτακτες ρυθμίσεις φορολογικών και ασφαλιστικών οφειλών «έχουν παρεμποδίσει την ουσιαστική αναδιάρθρωση του χρέους και θα πρέπει να εκλείψουν μόνιμα».
◼ Το πλεόνασμα του 2019 θα είναι εντός στόχων, αλλά βασίζεται πάλι στη μείωση των δημοσίων επενδύσεων. Το Ταμείο προτείνει μείωση των πλεονασμάτων από το 2020.
◼ Μειώσεις άμεσων φόρων είναι ευπρόσδεκτες, αλλά χρειάζεται διεύρυνση της φορολογικής βάσης γιατί η Ελλάδα «παραμένει κοντά στον πυθμένα της Ε.Ε. αναφορικά με το ποσοστό των εργαζόμενων που πληρώνουν φόρο εισοδήματος» (δηλαδή κατάργηση του αφορολόγητου).
◼ Οι συντάξεις των τωρινών συνταξιούχων πρέπει να ακολουθούν τον νέο τρόπο υπολογισμού και η πρόσφατη αποκατάσταση των δώρων που χορηγούνταν πριν από την κρίση πρέπει να ανατραπεί.
◼ Το ΔΝΤ «στηρίζει την πρόσφατη νομοθεσία για την άρση των νέων περιορισμών στις απολύσεις και την πρόθεση να περιοριστεί η μονομερής προσφυγή στη διαιτησία. Τα σχέδια αναφορικά με την εισαγωγή ενός μηχανισμού εξαίρεσης από τις συλλογικές διαπραγματεύσεις (opt-out) είναι προς τη σωστή κατεύθυνση, αλλά θα έπρεπε να στοχεύουν στην πλήρη αποκατάσταση των μεταρρυθμίσεων-ορόσημο που εισήχθησαν κατά την περίοδο 2011-2013».
