Μια λάθος εκτίμηση για το τίμημα της 20ετούς παραχώρησης του «Ελ. Βενιζέλος», που είναι επισήμως γνωστή από τον περασμένο Ιούνιο και διορθώθηκε με τον καλύτερο τρόπο πριν από έναν μήνα, επιστράτευσε αυτή τη φορά η Ν.Δ. για να συντηρήσει το κλίμα σκανδαλολογίας στο οποίο επενδύει το τελευταίο διάστημα.
Χθες οι αρμόδιοι τομεάρχες Μεταφορών Κώστας Καραμανλής και Χρήστος Μπουκώρος κατέθεσαν ερώτηση με την οποία κατηγορούν την κυβέρνηση ότι «δεν υπηρετεί το δημόσιο συμφέρον». Στην ουσία όμως η Ν.Δ. είναι υπόλογη γιατί αν το 1993 ίσχυαν οι επιλογές της τα δημόσια ταμεία θα έχαναν 1,364 δισ. ευρώ.
Να πιάσουμε το νήμα από το… τέλος. Τον Οκτώβριο του 2017 ο υπουργός Οικονομικών καθώς και οι διοικήσεις του ΤΑΙΠΕΔ και του «Ελ. Βενιζέλος» είχαν συνυπογράψει την απόφαση για την 20ετή παράταση της σύμβασης για το αεροδρόμιο, με τίμημα 600 εκατ. ευρώ, από το οποίο το καθαρό έσοδο για το πρόγραμμα αποκρατικοποιήσεων θα ήταν 483,87 εκατ. ευρώ.
Σημειωτέον ότι η οικονομική προσφορά είχε εγκριθεί από το Ελεγκτικό Συνέδριο πριν από την υπογραφή της. Στη συνέχεια και πριν από την κατάθεσή της στη Βουλή για την τελική έγκριση, η σύμβαση υποβλήθηκε στη Γενική Διεύθυνση Ανταγωνισμού (DG Comp) στις Βρυξέλλες, η οποία ζήτησε περισσότερα στοιχεία και τον περασμένο Ιούνιο την επέστρεψε υποδεικνύοντας την αύξηση του τιμήματος στο 1,364 δισ. ευρώ, που είναι υπερδιπλάσιο από αυτό που είχε γίνει αποδεκτό.
Το ΤΑΙΠΕΔ είχε αποδεχθεί την αύξηση της προσφοράς και είχε δικαιολογήσει τη μεγάλη διαφορά στα στοιχεία που είχαν χρησιμοποιήσει οι δύο ανεξάρτητοι εκτιμητές του. Είχαν στηριχθεί στην επιβατική κίνηση και τα έσοδα του 2015, που όμως είχαν εκτιναχθεί στα ύψη την επόμενη διετία και επομένως είχαν διαμορφωθεί νέα δεδομένα στις προοπτικές ανάπτυξης του «Ελ. Βενιζέλος».
Ακολούθησαν δημοσιεύματα σύμφωνα με τα οποία οι Καναδοί, που ελέγχουν το 40% του αεροδρομίου, δυσανασχετούσαν με το αυξημένο τίμημα. Με δεδομένη τη θέση των Βρυξελλών, η διοίκηση του «Ελ. Βενιζέλος» αποδέχθηκε τη βελτιωμένη προσφορά, που επικυρώθηκε στις 14 Σεπτεμβρίου από το ΤΑΙΠΕΔ.
Εναν μήνα μετά, η Ν.Δ. αποφάσισε να προχωρήσει σε δίκη προθέσεων, αλλά αφού καταφεύγει σε… τυμβωρυχίες καλό θα ήταν να ήταν προσεκτικότερη γιατί υπάρχει προϊστορία στην υπόθεση του «Ελ. Βενιζέλος». Η μονογραφή της αρχικής σύμβασης παραχώρησης είχε γίνει τον Σεπτέμβριο του 1993 από τον τότε πρωθυπουργό Κωνσταντίνο Μητσοτάκη, αλλά δεν προχώρησε γιατί την ίδια ημέρα η κυβέρνηση της Ν.Δ. έχασε τη δεδηλωμένη και προκήρυξε πρόωρες εκλογές.
Η νέα κυβέρνηση ΠΑΣΟΚ, με ευθύνη τού τότε υπουργού ΠΕΧΩΔΕ Κώστα Λαλιώτη, προχώρησε σε επαναδιαπραγμάτευση και πέτυχε μείωση του τιμήματος κατά 100 εκατ. ευρώ, που πιστοποιήθηκε από συμβούλους της Ernst & Young, και επιπλέον αύξησε το μερίδιο του Δημοσίου από το 45% στο 55%, που διατηρεί ώς σήμερα.
Από αυτό, το υπουργείο Οικονομικών διαχειρίζεται το 25% και το 30% έχει εκχωρηθεί από το 2011 στο ΤΑΙΠΕΔ για να πουληθεί, επιλογή που ακολουθεί η σημερινή κυβέρνηση, η οποία όμως προτίμησε προηγουμένως να προχωρήσει σε εικοσαετή παράταση της σύμβασης για να μεγιστοποιήσει το τίμημα.
Η σύμβαση θεσμοθετήθηκε το 1996 και στις αλλαγές που έγιναν είχε περιληφθεί η μείωση του χρόνου παραχώρησης στα 30 χρόνια, από τα 50 χρόνια που προέβλεπε η αρχική συμφωνία της κυβέρνησης Μητσοτάκη. Η Ν.Δ. τότε είχε ασκήσει δριμύτατη κριτική και ο Στέφανος Μάνος επιχειρηματολογούσε, υποστηρίζοντας ότι η μείωση του χρόνου παραχώρησης δεν θα ήταν συμφέρουσα για το Δημόσιο.
Αυτό το «ψαλίδι» στην παραχώρηση εξασφάλισε το σημερινό τίμημα, για το οποίο πρέπει να απολογηθεί η Ν.Δ. αν πιάσει το νήμα από την αρχή…
