Η Rheinmetall και η ανατροπή μιας μεταπολεμικής συνθήκης

«Σαμπάνιες» άνοιξαν οι απανταχού της Ευρώπης (και της Γης) παίκτες των αγορών χρήματος στην είδηση ότι η γερμανική αμυντική βιομηχανία Rheinmetall, η μετοχή της οποίας έχει εκτοξευτεί κατά 1.800% και πλέον από την έναρξη της ρωσικής εισβολής στην Ουκρανία (24/2/2022), αναρριχάται στην αφρόκρεμα των ευρωπαϊκών μετοχών: στον δείκτη Euro Stoxx 50, με τις 50 πολυτιμότερες μετοχές της ευρωζώνης.

Η μετοχή της έκλεισε χθες στα 1.838 ευρώ δίνοντας τον τόνο στο χρηματιστήριο της Φρανκφούρτης και θα είναι η πρώτη αμιγώς αμυντική εταιρεία του δείκτη, εκτοπίζοντας τη γαλλική Kering, του επενδυτικού ομίλου Artemis, που «στεγάζει» μερικές από τις πιο διάσημες φίρμες μόδας και ειδών πολυτελείας, από την Yves Saint Laurent μέχρι την Alexander McQueen. Η κεφαλαιοποίηση της Rheinmetall έφτασε τα 87 δισ. ευρώ, ενώ στη διάρκεια του πολέμου αύξησε τα ετήσια έσοδά της από τα 6,4 στα 9,8 δισ. ευρώ (στο τέλος του 2024) και το προσωπικό της κατά 3.000 άτομα.

Η στροφή της αγοράς μετοχών στις αμυντικές βιομηχανίες της Ε.Ε. δεν εκπλήσσει, με δεδομένο ότι όχι μόνο η αποστολή όπλων στην Ουκρανία, αλλά και η στρατιωτικοποίηση της ευρωπαϊκής οικονομίας στο όνομα της ρωσικής απειλής, με το πρόγραμμα RearmEurope και τις σημαντικές αυξήσεις στις εξοπλιστικές δαπάνες κάθε κράτους της Ε.Ε., στέλνει πακτωλούς πόρων στα ταμεία της πολεμικής βιομηχανίας.

Ωστόσο, το ρεκόρ της γερμανικής Rheinmetall αποκαλύπτει άγνοια (ή μήπως ανάληψη;) ιστορικού κινδύνου των ευρωπαϊκών ηγεσιών απέναντι στον ιλιγγιώδη επανεξοπλισμό της Γερμανίας, που στην πραγματικότητα έχει ξεκινήσει πριν από τον πόλεμο στην Ουκρανία.

Η Rheinmetall «διέπρεψε» στη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου ως βασικός προμηθευτής της ναζιστικής πολεμικής «μηχανής» και γι’ αυτό οι εγκαταστάσεις της στο Ντίσελντορφ καταστράφηκαν από τα συμμαχικά αεροπλάνα, ενώ μετά το 1945 τα εργοστάσιά της στη μεν Ανατολική Γερμανία παρήγαν γραφομηχανές, ηλεκτρικές σκούπες, κάμερες και αργότερα κομπιούτερ, ενώ στην ΟΔΓ στράφηκαν στα ψυγεία ή σε εξοπλισμό μεταφορών.

Αλλά, πολύ γρήγορα, από τα τέλη της δεκαετίας του 1950, άρχισε να καταστρατηγείται η αυτονόητη μεταπολεμική συνθήκη, που μάλιστα αποτέλεσε -ρητορικά- και βάση συγκρότησης της Ε.Ε., σύμφωνα με την οποία η Γερμανία πρέπει να κρατηθεί όσο γίνεται πιο μακρά από την παραγωγή όπλων, που την κατέστησαν πρωταγωνίστρια των δύο πιο αιματηρών πολέμων στην ιστορία της ανθρωπότητας. Το γράφημα που απεικονίζει την εκτόξευση της μετοχής της Rheinmetall είναι η συνεκδοχή της ανατροπής αυτής της μεταπολεμικής συνθήκης, 80 χρόνια από τη συντριβή του ναζισμού.

Αλήθεια, ποιος μπορεί να εγγυηθεί ότι μια Γερμανία, που αντισταθμίζει με εξοπλισμούς την ανατροπή της από τον θρόνο της πιο εξαγωγικής και πλεονασματικής χώρας του πλανήτη, δεν θα ξαναγίνει επικίνδυνη για την Ευρώπη και τον κόσμο;