Εναν ανεκτό συμβιβασμό, σε συνεννόηση με τη Γερμανίδα καγκελάριο Ανγκελα Μέρκελ, για το θέμα του ευρωπαϊκού προϋπολογισμού και του Ταμείου Ανάκαμψης αναζητούσαν χθες το βράδυ, σε συνάντησή τους στη Βαρσοβία, ο πρωθυπουργός της Ουγγαρίας Βίκτορ Ορμπαν με τον Πολωνό ομόλογό του Ματέους Μαρεβιέτσκι και τον αναπληρωτή πρωθυπουργό της Πολωνίας Γιάροσλαβ Κατσίνσκι. Το τελεσίγραφο που είχε δώσει στις δύο χώρες η Ε.Ε. να άρουν το βέτο τους στο ευρωπαϊκό πακέτο του 1,8 τρισ. ευρώ έληξε χωρίς να υπάρξει εξέλιξη, τουλάχιστον στο πλαίσιο της βιντεοδιάσκεψης του Συμβουλίου Ευρωπαϊκών Υποθέσεων.
Ο Γερμανός υπουργός Ευρωπαϊκών Υποθέσεων Μίκαελ Ροτ, που προήδρευσε στη συνεδρίαση, αφού η Γερμανία ασκεί την εναλλασσόμενη προεδρία της Ε.Ε., επανέλαβε την αγωνιώδη έκκληση για άρση του ουγγρικού και πολωνικού βέτο, τονίζοντας ότι «θα ήταν ανεύθυνο να καθυστερήσει περισσότερο η ουσιαστικής σημασίας υποστήριξη προς τους πολίτες μας. Οφείλουμε να ξεμπλοκάρουμε γρήγορα αυτήν την οικονομική υποστήριξη, την τόσο κρίσιμης σημασίας για τα κράτη- μέλη».
Το τελεσίγραφο που έθεσαν οι 25 στους δύο «ταραξίες» περιλαμβάνει τον εκβιασμό να μείνουν οι δύο χώρες εκτός του Ταμείου Ανάκαμψης και των πόρων ύψους 750 δισ. αν επιμείνουν στο βέτο και στην κατηγορηματική άρνησή τους να συνδεθεί η χρηματοδότηση με το κράτος δικαίου. Αν όμως είναι «τεχνικά» εφικτό να προωθηθεί το Ταμείο Ανάκαμψης μόνο για τους 25, ως διακρατική συμφωνία, αυτό δεν ισχύει για τον πολυετή προϋπολογισμό 2021-2027, ύψους 1,074 τρισ., που απαιτεί ομοφωνία των 27.
Εάν οι 27 μείνουν χωρίς προϋπολογισμό στο τέλος του έτους, θα αναγκαστούν να λειτουργήσουν με πολύ περιορισμένους πόρους, με μέγιστη δαπάνη το ένα δωδέκατο του προϋπολογισμού του 2020 ανά μήνα. Κορυφαίος αξιωματούχος στις Βρυξέλλες δήλωσε στα διεθνή πρακτορεία ότι χωρίς «ξεκάθαρο μήνυμα για συμβιβασμό» από τις δύο χώρες πριν από τη σύνοδο κορυφής που ξεκινά αύριο στις Βρυξέλλες, οι 25 θα υποχρεωθούν να προχωρήσουν στο Σχέδιο Β, δηλαδή στην προώθηση του Ταμείου Ανάκαμψης με τη μορφή της ενισχυμένης συνεργασίας. Φυσικά, αυτό επιτείνει τον θεσμικό κατακερματισμό της Ε.Ε., που κορυφώθηκε στη διάρκεια της χρηματοπιστωτικής κρίσης.
