Παράκαμψη προς το κυρίως περιεχόμενο
Baroness: Δύσκολη η καινοτομία στο rock n roll, αλλά όχι τόσο που να μην αξίζει να προσπαθήσεις

Baroness: Δύσκολη η καινοτομία στο rock n roll, αλλά όχι τόσο που να μην αξίζει να προσπαθήσεις

  • A-
  • A+

Η πρώτη ανάγνωση του λήμματος “Baroness” θα υποδείξει μια αμερικάνικη μπάντα alternative sludge heavy metal. Όσοι όμως γνωρίζουν το σχήμα από τη Georgia των Ηνωμένων Πολιτειών, ξέρει ότι τα πράγματα δεν είναι τόσο απλά. 

Εδώ και 16 χρόνια, στέκονται στο βάθρο των πλέον καλλιτεχνικών metal σχημάτων και μετά από κάμποσα ταραγμένα χρόνια, φαίνεται να βρίσκουν με όχημα το φετινό αξιομνημόνευτο “Gold & Grey” album, μια κάποια ισορροπία. Ο John Baisley μίλησε για μια πληθώρα θεμάτων, σε μια συζήτηση που θα μπορούσε να έχει τη διπλάσια έκταση...

Είστε εν μέσω της ευρωπαϊκής περιοδείας αυτή τη στιγμή (που θα φέρει τους Baroness και στην Αθήνα στις 19 Οκτωβρίου) και στις αναρτήσεις σας στα social media φαίνεται να πηγαίνουν όλα άριστα. Πως είναι η Ευρώπη αυτή τη φορά για σας;

Εϊναι όντως πολύ συναρπαστικά, ναι. Είμαστε στο Μπέλφαστ της Ιρλανδίας αυτή τη στιγμή και πρόκειται για μια από τις μεγαλύτερες περιοδείες που έχουμε κάνει ποτέ. Έχουμε διανύσει την πρώτη μιάμιση εβδομάδα και απομένουν άλλες εννέα, με τα περισσότερα shows από αυτά να είναι sold out από την αρχή. Στα 2/3 των συναυλιών αυτών είμαστε το support σχήμα, στο υπόλοιπο 1/3 θα είμαστε headliners, όπως θα γίνει και στην Αθήνα, πράγμα που σημαίνει ότι θα υπάρχει μεγάλη ποικιλία στο μέγεθος των συναυλιακών χώρων, στον όγκο του κοινού και αυτές οι εναλλαγές είναι πάντα ενδιαφέρουσες.

Το πρόσφατο “Gold & Grey” είναι ένα album σαφώς προσανατολισμένο στις φωνητικές μελωδίες, είναι οι φωνές που καθοδηγούν τις συνθέσεις. Η απόφαση να αφήσετε τις κιθάρες και τα drums σε θέση συνοδηγού ας το πούμε, υπαγορεύτηκε απο το ύφος των κομματιών, ή αυτός ο τρόπος αφήνει περισσότερο χώρο για περαματισμό;

Είναι γενικός κανόνας για εμάς να  κάνουμε κάτι διαφορετικό σε κάθε album, πάντα το επιδιώκουμε. Ένα από τα συμπτώματα αυτού του τρόπου σκέψης είναι ότι ωθείσαι να κάνεις κάθε φορά τα πράγματα με διαφορετικό τρόπο από ότι την προηγούμενη. Εμείς στο παρελθόν συνήθως λέγαμε αυτά που είχαμε να πούμε μέσω των riffs περισσότερο και εφόσον για αυτό το δίσκο θέλαμε να ανακατευθύνουμε την έμφαση σε πιο ενδιαφέρουσες μελωδίες και αρμονίες, γινόταν όλο και πιο ξεκάθαρο ότι θα έπρεπε οι τραγουδιστές να σηκώσουν το βάρος. Για μένα, αυτό σήμαινε ότι θα χρειαζόταν να επαναπροσδιορίσω το πως θα χρησιμοποιούσα τη φωνή μου, γιατί η αλήθεια είναι ότι στην πορεία των Baroness αρκούμασταν σε μια πιο άμεση φωνητική προσέγγιση, πιο ωμή και άτεχνη που σίγουρα δεν θα μπορούσε να καλύψει επαρκώς την τωρινή μας κατάσταση.

Όσο περνάει ο καιρός, οι Baroness γίνονται όλο και περισσότερο εσωστρεφείς και χαρακτηρίζονται από μια καλλιτεχνική εσωτερικότητα, οπότε ήταν μια πρόκληση για μένα να αναπτύξω τη φωνή μου ώστε να ανταποκρίνεται σε αυτό. Επίσης όμως, το γεγονός ότι πολλή από τη μουσική γράφτηκε με τόσο περίεργο και πεισματικό τρόπο, όπου ξεκινούσαμε ένα τραγούδι και δεν ξέραμε πως θα τελειώσει, μας άφηνε με ένα χαοτικό παζλ όπου έπρεπε να βρούμε την άκρη και είμαι πολύ περήφανος που σταθήκαμε στο ύψος μιας πρόκλησης σαν κι αυτή.

Σε κάποιο σημείο των συνοδευτικών making of videos για το album, αναφέρεις πως “υπάρχουν κάποιες εξισώσεις πίσω από τη σύνθεση των τραγουδιών, που ο αφοσιωμένος ακροατής θα μπορούσε να προσπαθήσει να αποκρυπτογραφήσει, αλλά σας παρακαλώ μην το κάνετε”. Ήταν κάτι που με παραξένεψε. Εσύ έχεις στήσει μια δομή, μια ισορροπία πίσω από το κάθε κομμάτι, αλλά δε θα λειτουργούσε για εμένα αν το αποδομήσω, αν μπω στον πυρήνα του;

Το σκεπτικό πίσω από αυτό είναι πως πολύ συχνά, η εμβάθυνση στις λεπτομέρειες και η δομική ανάλυση πίσω από το κάθε κομμάτι είναι από τα πιο σημαντικά στοιχεία στη μουσική μας. Έχω καταλήξει όμως στο συμπέρασμα πως αυτή τη διαδικασία προληπτικά, δημιουργεί κάτι που διαστρέφει την κριτική σκέψη που θα αφιερώσει κάποιος σε αυτό και σε τελική ανάλυση όλα αυτά που κάνουμε χτίζοντας ένα τραγούδι, τα επιπλέον στοιχεία που συνεχώς προσθέτουμε, όλα όσα παρεμβάλλουμε είναι πιο πολύ κομμάτι μιας διαδικασίας και μάλιστα μιας που δεν ελέγχω 100%, που έχει να κάνει με τις εμμονές και τις παρορμήσεις μου ως συνθέτη.

Αυτό που μετράει είναι πάντα το τελικό αποτέλεσμα και για εμάς αυτό είναι να δημιουργούμε μουσική που να έχει ένα συναισθηματικό πυρήνα. Το να έχει ένα κομμάτι ουσιαστικό νόημα, είναι πολύ σημαντικότερο από την τεχνική, την τεχνοτροπία και τη σύνθεση και όλα τα περιφερειακά στοιχεία που ίσως αναλύουμε είναι πράγματα σαφώς εκτός του δικού μου ελέγχου. Νομίζω πως τα βάζω σε μια σειρά, αυταπατώμαι ότι τα ελέγχω, αλλά δε συμβαίνει στην πραγματικότητα. Θεωρώ πως βρίσκω τις απαντήσεις, αλλά αυτό που έχει σημασία στη διαδικασία μου, είναι να θέσω τις ερωτήσεις, γιατί το να φτιάξω ένα τραγούδι έχει να κάνει με κάποια δική μου εμπειρία, ή με μια δική μου θεώρηση των πραγμάτων.

Η εμπειρία μου έχει δείξει ότι όσο πιο ορθά διατυπωθούν αυτές οι ερωτήσεις, τόσο πιο συγκεκριμένα θα εκφραστώ και αυτό θα δώσει στον ακροατή λιγότερο χώρο να βιώσει με το δικό του τρόπο τη μουσική μέσα στη δική μου περιγραφή. Οπότε αυτό που προσπαθώ να ισορροπήσω είναι η δική μου εμπειρική διαδικασία απέναντι στη δική σου σχετικά με τη μουσική μας και έχω παρατηρήσει ότι οι πιο ενδιαφέρουσες, οι πιο συναρπαστικές και οι πιο ουσιώδεις αντιδράσεις που ζήσαμε αυτά τα τελευταία 15-20 χρόνια με τους Baroness, ήταν από ανθρώπους που έδωσαν τη δική τους εξήγηση, που εξερεύνησαν τα διαφορετικά στοιχεία και ερμήνευσαν τι σήμαινε για αυτούς. Καταλήγω στο συμπέρασμα λοιπόν, ότι δε θα πρέπει από πλευράς μου να δώσω με τέτοιο τρόπο την κάθε λεπτομέρεια, ώστε η εμπερία του ακροατή να μην είναι αυτό που θα του πω εγώ και μόνο.

Ώρα να μιλήσουμε για τον ελέφαντα στο δωμάτιο. Έχεις υπόψη σου τις διαφωνίες και τα παράπονα που εκφράστηκαν (περισσότερο στο internet) σχετικά με τη μίξη του ήχου στο “Gold & Grey”; Δεν ήταν λίγοι οι ακροατές που δυσκολεύτηκαν να συμφιλιωθούν με τον ιδιαίτερο fuzz ήχο, κυρίως στα πιο heavy κομμάτια.

Ναι φυσικά το έχω ακούσει και είναι απόλυτα αναμενόμενο να υπάρχει κριτική σε ότι κάνουμε. Είμαι δεκτικός σε αυτό και πρόθυμος να μπω στη διαδικασία να το συζητήσω, μέχρι ενός σημείου. Προφανώς και ήταν συνειδητή απόφαση και αν θες την προσωπική μου γνώμη, πιστεύω ότι ακούγεται υπέροχο. Οι τεχνικές που χρησιμοποιήσαμε στην ηχογράφηση για να πετύχουμε αυτό τον ήχο εμπλουτίζουν την εμπειρία και ούτως η άλλως δεν είμαστε το συγκρότημα που θα προσπαθήσει να συμβιβάσει τον ήχο του ώστε να αμβλύνει τις γωνίες, ή να κάνει αυτό που θα πουλήσει περισσότερους δίσκους. Ναι, είναι κατανοητή η διαφωνία, όμως είμαστε άνθρωποι που κάνουν στοχευμένα τα πράγματα, έχοντας σκεφτεί και προσχεδιάσει τα πάντα.

Έχουν περάσει πλέον 7 χρόνια από το ατύχημα, έτσι δεν είναι; (Το 2012, οι Baroness είχαν ένα πολύ σοβαρό τροχαίο ενώ βρίσκονταν σε περιοδεία στην Αγγλία, που άφησε 9 τραυματίες. Ο John παραλίγο να χάσει αριστερό χέρι και πόδι και αμέσως μετά την ανάρρωση τους από τραύματα στους σπονδύλους, 2 μέλη του συγκροτήματος αποχώρησαν). Το κουβαλάς ακόμα μέσα σου, ή το έχεις αφήσει πίσω πια;

Δε μπορώ να πω ότι είναι μια από εκείνες τις εμπειρίες που αφήνεις πίσω σου, ήταν μια ιδιαίτερα τραυματική στιγμή που μου άφησε τόσο σωματικά όσο και ψυχολογικά “ενθύμια”, που είναι διαρκή και χρόνια. Οπότε είναι ένα γεγονός πολύ σημαδιακό που θα κουβαλάω για πάντα, αλλά ταυτόχρονα όχι κάτι που θα επιτρέψω να καθορίσει την ολότητα του τι είμαστε σαν μπάντα, ούτε κάτι που θα προσπαθήσω να εκμεταλλευτώ εμπορικά ή με οποιοδήποτε άλλο τρόπο. Είναι κάτι που συνέβη, κάτι πολύ ακραίο και ατυχές.

Οπότε μπορούμε να πούμε ότι υπάρχουν δύο διακριτές εποχές για τους Baroness, μια που προηγούνταν και μια που ακολούθησε το ατύχημα;

Ναι, σίγουρα μπορείς να το πεις αυτό.

Σίγουρα στην πορεία κάθε σχήματος, ειδικά σε δύσκολες καταστάσεις, το να έχεις συνεργάτες που μπορείς να στηριχτείς πάνω τους κάνει όλη τη διαφορά. Σε αυτή λοιπόν τη δεύτερη εποχή για τους Baroness, οι Nick (Jost, μπάσο) και ο Seb (Thompson, τύμπανα) έχουν αυτό το ρόλο για σένα, σωστά;

Ναι φυσικά, χωρίς καμία αμφιβολία. Ξέρεις το να είσαι σε μια μπάντα σημαίνει πολύ συχνά ότι υπάρχουν πράγματα που επαναλαμβάνονται σαν ρουτίνες, ή διαδικασίες και κάποια στιγμή που συνειδητοποίησα ότι φτάνουμε όλο και πιο κοντά σε μια σταθερότητα, φυσικά και ήταν κάτι που θεώρησα σημαντικό και πολύτιμο. Οι Nick και Sebastian ήταν οι καταλύτες για αυτό και οι 3 μας διαχειριστήκαμε όσο καλύτερα γινόταν τις αναταράξεις που είχε αφήσει στο συγκρότημα το 2012 και ταυτόχρονα είχαμε την οπτική να το σεβαστούμε σαν γεγονός παρά να το αγνοήσουμε, αλλά την ίδια στιγμή να μην του επιτρέψουμε να επηρεάσει το τι θα κάναμε από δω και πέρα.

Ακριβώς πάνω σε αυτή τη δομή λοιπόν, έρχεται η Gina (Gleeson, κιθάρα) να γεμίσει το τελευταίο κενό που προέκυψε και μοιάζει να έχει ταιριάξει γάντι. Μοιραστήκατε τις κιθάρες και τις φωνές σε αυτό το album, με το αποτέλεσμα να είναι εξίσου ανανεωτικό αλλά και απόλυτα ταιριστό. Αν χρειαζόταν να πεις από ένα πράγμα που ο καθένας από τους 3 προσφέρει στο Baroness μίγμα, ποια θα ήταν αυτά;

Με το Sebastian έχουμε περισσότερο κοινό μουσικό παρελθόν, έχουμε βρεθεί σε παρόμοιου ύφους σχήματα, περισσότερο φασαριόζικα και αυτό που κάνει αυτός, καθότι πρόκειται για έναν πολύ σοβαρό drummer αλλά και διανοούμενο χαρακτήρα είναι να με βοηθάει να διαμορφώσουμε την εικόνα των Baroness, καθώς έχει την ικανότητα να τους δει ως εξωτερικός παρατηρητής. Ο Nick είναι χωρίς αμφιβολία ο καλύτερος μουσικός που έχω συνυπάρξει στη ζωή μου, η ικανότητα του είναι εκπληκτική, σε βαθμό που θα πρέπει να το αγνοώ κάθε φορά που παίζουμε ώστε να μπορώ να συνεχίζω.

Είναι αυτός που θα αντιταχθεί στο να βάλουμε τη μουσική μας σε νόρμες που ενδεχομένως θα αναμενόταν να το κάνουμε κι έχοντας τη jazz εκπαίδευση που έχει, λειτουργεί σε διαφορετικό μοτίβο από ότι εγώ, αλλά οι οπτικές μας συνδέονται στο να σπρώχνουμε τα όρια όσο μπορούμε. Η Gina είναι ένας άνθρωπος που της αρέσουν τα ίδια πράγματα με μένα, για τους ίδιους λόγους, που μοιραζόμαστε την ίδια εσωτερική χημεία. Αν αρχίσω μια φράση – και το εννοώ μουσικολογικά, όχι διαλεκτικά – αυτή θα τη συμπληρώσει με κάποιο διαφορετικό αλλά απόλυτα συμβατό τρόπο. Το μόνο σίγουρο είναι πως από τους τέσσερεις μας, εγώ είμαι ο λιγότερο ικανός σαν μουσικός, με κάνουν να ζηλεύω κάθε φορά που παίζουμε και αυτό με σπρώχνει να γίνομαι καλύτερος, να προσεγγίζω αυτό που κάνουμε με όλο και περισσότερη σοβαρότητα και σε ένα σχήμα δε μπορεί να υπάρξει κάτι καλύτερο από αυτό.

Οι Baroness ήταν πάντα για μένα μια πιο καλλιτεχνική μπάντα, με ξεκάθαρες αρτίστικες προεκτάσεις, παρά μια σαρωτική heavy metal μηχανή που θερίζει σκηνές μπροστά από ένα πλήθος από μαινόμενους metalheads. Παρόλα αυτά εκπληρώνει και αυτό το ρόλο με όλο και μεγαλύτερη επιτυχία. Πως μπορεί κάποιος να ισορροπεί αυτά τα δυο;

Είναι πολύ ενδιαφέρον αυτό, επειδή πιστεύω ότι ο μόνος τρόπος να βρεις το δρόμο σου σε κάτι τέτοιο είναι να έχεις μια βαθιά κατανόηση του ποιος είσαι και κατ' επέκταση να προσπαθήσεις να καταλάβεις το κοινό σου. Η ισορροπία είναι δύσκολη καθώς πολύ συχνά ερχόμαστε αντιμέτωποι με προκαταλήψεις σχετικά με το πως κάποιος θα περίμενε μια μπάντα σαν εμάς να ακούγεται, ή να συμπεριφέρεται, που σχεδόν πάντα είναι άστοχες. Είναι κάτι από το οποιο ηθελημένα προσπαθούμε να ξεφύγουμε και ταυτόχρονα να έχουμε μια στάση που να έχει μεν τη δύναμη και το συναίσθημα, την ουσιαστική βαρύτητα ας το πούμε ενός metal σχήματος αλλά επίσης να χαρακτηρίζεται και από διαστρώματα νοήματος για να τα ανακαλύψει όποιος θέλει να τα βρει.

Δε λέω ότι είναι απαραίτητο να σκάψει κανείς βαθιά, σίγουρα υπάρχουν και επιφανειακές ποιότητες σε όσα κάνουμε ως μουσική, πράγματα που υπάρχουν απλά επειδή είναι cool. Εκεί βρίσκεται η ουσία για μένα, να κάνουμε τέχνη που έχει ουσία και ψυχή και ο καλύτερος τρόπος να τραβήξεις την προσοχή σε αυτή είναι να δημιουργήσεις μια φαινομενικά ενδιαφέρουσα επιφανειακή πρόσοψη, που θα προσελκύσει τους  ανθρώπους και θα τους οδηγήσει σε ένα περιβάλλον όπου θα μπορούν να εμβαθύνουν. Γι' αυτό είναι δύσκολη η ισορροπία, επειδή θα πρέπει να εμπλακείς σε μια μουσική στρατόσφαιρα που τις περισσότερες φορές περιλαμβάνει ανθρώπους των οποίων οι φιλοδοξίες δεν παραλληλίζονται ακριβώς με τις δικές μου ηθικά ή ουσιαστικά. Πάντα όμως πίστευα ότι είναι καλύτερα να κάνεις τις αλλαγές που θες να δεις από μέσα προς τα έξω, παρά το αντίθετο.

Υπάρχει ακόμα ένα σημείο στο making of συνοδευτικό βιντεο, όπου λες ότι ελπίζεις να “πέσετε πάνω” σε ένα μουσικό πεδίο που δεν έχει εξαντληθεί ακόμα. Πιστεύεις πως τα πάντα έχουν παιχτεί πλέον, πως δεν υπάρχει χώρος για καινοτομία στο rock n roll;

Όχι, όχι ακόμα πιστεύω πως υπάρχει χώρος για κατι καινούριο, αυτό που εννοώ είναι πως το υπάρχον πεδίο έχει καλυφθεί σε πολύ μεγάλο βαθμό. Καταλαβαίνω το πως λειτουργεί το σύστημα στο πλαίσιο μιας τετραμελούς rock μπάντας που βασίζεται στις κιθάρες και το γιατί είναι έτσι, και είναι φυσικά δύσκολο να βρεις νεωτεριστικά στοιχεία σε αυτό το περιβάλλον. Δύσκολο, αλλά όχι τόσο που να μην αξίζει να προσπαθήσεις. Πιστεύω πως το πιο προσβάσιμο μονοπάτι προς αυτό το σκοπό είναι να αφήνεις όλα τα ενδεχόμενα ανοιχτά.

Αυτή η ανακάλυψη για την οποία διψάμε όλοι, έρχεται αν δείξεις ξεκάθαρα, σε όλους ακριβώς αυτό που είσαι. Όταν εκθέτεις έτσι τον εαυτό σου και αποδέχεσαι αυτή την ειλικρίνεια, ανοίγει ο δρόμος σε καινούρια επίπεδα ανακάλυψης που πιστεύω ότι μπορούν να οδηγήσουν σε καινοτόμα μουσική. Αυτό που έχει σημασία είναι πως έχω δει ότι όσο πιο βαθιά μέσα μας ψάχνουμε και δημιουργουμε μουσική που είναι όλο και περισσότερο ιδιοσυγκρασιακή και προσωπική, αυτό είναι το πεδίο όπου οι πραγματικές ανακαλύψεις βρίσκονται. Δεν είναι το να βρεις κάποια καινούρια νότα, ή να σκαρφιστείς ένα νέο ακόρντο, ή να τραγουδήσεις κάτι όπως δεν έχει ξαναγίνει ποτέ, αυτά είναι συμπτώματα της επιθυμίας να δημιουργήσεις κάτι καινούριο. Αυτό θα έρθει από μέσα σου, από το πως διαχειρίζεσαι τον εαυτό σου και τη διαδικασία της τέχνης σου, ώστε το αποτέλεσμα να είναι μια επέκταση αυτού.

Και ας μην ξεχνάμε το σημαντικότερο από όλα, όσο κι αν δε φαίνεται σε αυτή τη συζήτηση, όλη αυτή τη νοητική ανάλυση θα πρέπει να την αγνοείς. Όταν γράφεις μουσική, πρέπει απλά να τη νιώθεις, τίποτα άλλο. Θα πρέπει όμως να έχεις έρθει σε επαφή με αυτή τη νοοτροπία και με όλα τα εργαλεία ενός μουσικού, τον εξοπλισμό του, τη θεωρητική του εκπαίδευση, την εμπειρία του να παίζει μαζί με άλλους, τη γνώση της σωματικής καταπόνησης του να παίζεις ένα όργανο, ώστε να μπορέσεις να τα αγνοήσεις και να αφήσεις το συναίσθημα να σε οδηγήσει.

Θα σκεφτόσουν ποτέ να κάνεις ένα solo δίσκο;

Ω, φυσικά. Θα ήθελα πολύ να βρω το χρόνο κάποια στιγμή στο μέλλον και να το κάνω, επειδή για την ώρα οτιδήποτε γράψω καταλήγει στους Baroness. Το να βρεθώ σε αυτή τη διαδικασία μόνος μου πιστεύω θα μου δώσει την ευκαιρία να εξελιχθώ και αυτό θα κάνει κατ' επέκταση και τους Baroness καλύτερους.

Σε τι ύφος το φαντάζεσαι να κινείται;

Δεν είμαι σίγουρος, αλλά αν έπρεπε να υποθέσω – και σκέφτομαι φωναχτά τώρα – θα έλεγα πως θα επρόκειτο για κάποιου είδους μελαγχολική υπόθεση. Καθότι θα είμαι μόνος σε αυτό και μπορώ να παίξω μόνο κιθάρα και πιάνο, θα οδηγούμουν σε πιο απαλά και ευάλωτα μονοπάτια. Ούτως ή άλλως τέτοια είναι και η μουσική που ακούω περισσότερο.

Όσον αφορά τη ζωγραφική σου τώρα (ο John είναι διακεκριμένος visual artist και πέρα από τα εξώφυλλα των Baroness έχει επιμεληθεί δεκάδες άλλα – λεπτομέρειες ΕΔΩ), είναι ιδιαίτερη και αναγνωρίσιμη, μπορείς σίγουρα να ξεχωρίσεις ένα John Baisley ανάμεσα σε άλλα έργα. Σε έλκυε πάντοτε αυτό το φορτωμένο με λεπτομέρειες και γεμάτο χρώματα στυλ; Αν ποτέ λοξοδρομούσες εντελώς από αυτό, προς τα ποια κατεύθυνση θα πήγαινες;

Ξέρεις, ζωγραφίζω περισσότερο καιρό από όσο παίζω μουσική και έχω συνειδητοποιήσει τα τελευταία χρόνια ότι αυτό το γεμάτο και φορτωμένο στυλ που λες είναι παράγωγο της ψυχολογικής μου κατάστασης, η οποία επίσης τείνει να είναι έντονη, γεμάτη ενέργεια, χαοτική και με σημαδιακές λεπτομέρειες. Όσο δουλεύω λοιπόν και πάνω στην ψυχολογία μου, θα ήθελα πολύ να συμπαρασυρθεί και η τέχνη ώστε να γίνει πιο απλή και γραμμική, αν και μου είναι πολύ δύσκολο επειδή εύκολα πέφτω ξανά στις γνώριμες μου ρουτίνες.

Πριν από την ενασχόληση με τη μουσική, η εκπαίδευση μου γινόταν στην ελαιογραφία και μάλιστα σε καμβάδες μεγάλης κλίμακας, ενώ μετά ήταν πιο πολύ με νερό, που είναι η εντελώς αντίθετη διαδικασία. Με το λάδι συνεχώς “χτίζεις” το ένα στρώμα μετά το άλλο και καλύπτεις πράγματα, με το νερό όσο δουλεύεις οδεύεις προς το σκοτάδι, δεν καταλήγει ποτέ προς το φως, οπότε είναι διαφορετικά πράγματα. Αυτή η αλλαγή του μέσου λοιπόν, μου επιβάλλει μια καινούρια ροή διαδικασίας, κάτι με το οποίο ακόμα δεν αισθάνομαι 100% άνετα, δεν το έχω συνηθίσει. Οπότε μπορείς να πεις ότι δουλεύω όντας σε άβολη θέση και ανυπομονώ να βρω μια καινούρια προσέγγιση για αυτό, χωρίς αυτό βέβαια να αποκλείει πως οποιοδήποτε μέσο κι αν χρησιμοποιήσω δε θα καταλήξει να είναι ξανά χαοτικό, περίπλοκο, και βαρυφορτωμένο. Υποθέτω είναι ο σταυρός που πρέπει να κουβαλάω, δεν ξέρω.

Δεν είσαι ιδιαίτερα ενεργός στα social media. Εννοώ εσύ, προσωπικά, όχι για λογαριασμό της μπάντας. Είναι κάτι που δε σου ταιριάζει;

Όχι, όχι ιδιαίτερα. Ίσως επειδή προέρχομαι από μια εποχή πριν τα social media, ήμουν τυχερός σε αυτό κατά κάποιο τρόπο, δε νιώθω ότι έχω την ανάγκη να τα χρησιμοποιώ τόσο. Δεν τα αποφεύγω, όταν οι Baroness είναι σε περιοδεία, εγώ χειρίζομαι τους λογαριασμούς της μπάντας, οπότε γίνεται ακόμα πιο δύσκολο γιατί είναι 2-3 accounts που λειτουργούν ταυτόχρονα, οπότε είναι ένα σχετικό χάος.

Είμαι κάπως διχασμένος, από τη μια καταλαβαίνω πόσο χρήσιμα εργαλεία είναι για την προώθηση και για να έρχεσαι σε επαφή με κόσμο οπότε προσπαθώ να δραστηριοποιούμαι όσο μπορώ, αλλά ταυτόχρονα είμαι και από εκείνους τους ρομαντικούς παλιομοδίτες που πιστεύουν ότι αν η δουλειά είναι πραγματικά καλή, θα βρει το δρόμο προς την εκτίμηση και την αναγνώριση. Επίσης, νιώθω πως η ίδια η φύση αυτής της πλατφόρμας, για να δουλέψει καλύτερα, προϋποθέτει από την πλευρά του καλλιτέχνη μια νοοτροπία ψυχραιμίας όσον αφορά την εμπορικότητα ας το πούμε.

Δε με κάνει σημαντικότερο από εσένα το ότι έχω ένα μικρόφωνο και στέκομαι πάνω σε μια σκηνή, με κάνει απλά ψηλότερο και πιο θορυβώδη. Κάνω αυτή τη δουλειά και χρησιμοποιώ την πλατφόρμα για να τη διαδώσω, δε με κάνει τίποτα από όλα αυτά ούτε ιδιαίτερο, ούτε σπουδαίο, ούτε χαρισματικό. Κάποια στιγμη στη ζωή μας αποφασίσαμε να γίνουμε μουσικοί, ή καλλιτέχνες γενικότερα και αφοσιωθήκαμε σε αυτό, είναι κάτι που ο καθένας μπορεί να κάνει αν αφιερώσει τον απαιτούμενο χρόνο.

Οι Baroness δεν ήταν ποτέ μια μπάντα με εξωστρεφή πολιτικό λόγο. Παρόλα αυτά, ταξιδεύεις στον κόσμο και έχεις μια διαφορετική οπτική σε σχέση με εμάς που κατα κύριο λόγο παρακολουθούμε τις ειδήσεις. Τι είναι αυτό που σε προβληματίζει ή που σου δίνει ελπίδα στον κόσμο του 2019;

Πιστεύω πως το ένα κοινό πράγμα σε όλους όσους ταξιδεύουν όσο εμείς, και ακόμα και σε αυτούς που ταξιδεύουν το μισό από όσο εμείς, αυτό που γίνεται ξεκάθαρο όσο γνωρίζεις μια οποιαδήποτε νέα κουλτούρα, ή καινούριους  ανθρώπους, είτε είσαι στο Μπέλφαστ, ή στην Αθήνα, ή στο Σάο Πάολο, ή στη Φιλαδέλφεια, είναι ότι οι επιθυμίες, τα κίνητρα, τα θέλω και οι ανάγκες μας είναι ακριβώς τα ίδια.

Έχουμε διαφορετικές πολιτιστικές αφετηρίες και συνήθειες, γλώσσες και περιβάλλοντα, από τη στιγμή όμως που θα περάσεις στο επόμενο επίπεδο, οι ομοιότητες είναι εξόφθαλμες. Στα βάσανα και τις απελπισίες των ανθρώπων, στις αγωνίες και την αβεβαιότητα, σε όλα τα προσωπικά, ψυχολογικά, σωματικά, πολιτικά προβλήματα που αντιμετωπίζουν, βλέπω ξεκάθαρες συνδέσεις. Είναι κατανοητό πως όταν βρίσκεσαι αντιμέτωπος με κάτι από όλα αυτά, πως ίσως να γίνεις αρνητικός και να εκφράζεις αυτή σου την αγωνία, είναι όμως ακόμα δυσκολότερο ενώ είσαι σε αυτή τη θέση, να σταθείς στο ύψος σου και να μην αφήσεις αυτό που σε βασανίζει να καθορίσει τη στάση σου, ή το κοινωνικοπολιτικό σου είναι. Δε θα έλεγα ότι είμαστε χωρίς πολιτικό λόγο, αλλά ότι εφαρμόζουμε τα πιστεύω μας μέσω των πράξεων μας, παρά με τα λόγια.

Πιστεύω πως είναι σαφώς πιο ρεαλιστικός τρόπος διαχείρισης να εξάγεις από την πολιτιστική εμβάθυνση που έχει κάνει ο καθένας μας τα στοιχεία εκείνα που θα βοηθήσουν στην αντιμετώπιση μιας κρίσης, ή μιας κατάστασης, παρά να συνοψίζεις τη θεωρία που τα πολιτικά κινήματα έχουν αποστάξει μέσα από την πορεία τους. Εαν υπάρχουν αρκετοί από εμάς που με πολλές, μικρές ευγενείς πράξεις θα δημιουργήσουν ογκώδεις αντιδράσεις, είναι πιο ρεαλιστικό από το να σταθείς σε ένα βάθρο και να λες στον κόσμο τι πρέπει να κάνει.

Ποτέ δεν είναι το θέμα να γίνουμε πομποί μηνυμάτων με μόνο τη δική μας γνώμη ως σωστή, είναι απαραίτητο να είμαστε και δέκτες. Κι αυτό είναι κάτι που αποκομίζεις ταξιδεύοντας και τόσο πιο ευρεία γίνεται η οπτική σου απέναντι στα σημαντικά θέματα. Είναι μια από τις ενδιαφέρουσες πτυχές του να ανήκεις σε ένα συγκρότημα, γιατί παρέχουμε διασκέδαση και ανακούφιση, αλλά αυτό δεν είναι αρκετό για μένα. Παίζω μουσική αρκετό καιρό για να μου αρκεί το να είμαι μέρος του επιφανειακού του πράγματος. Δεν είναι εύκολο να βρεις την ισορροπία σε κάτι τέτοιο, ειδικά εφόσον πολλά από εκείνα που με ενοχλούν στον κόσμο, προέρχονται από τη δική μου χώρα.

Μπορεί να είχα μια καλή ζωή μεγαλώνοντας σαν Αμερικανός, αλλά δεν είναι τόσο απλό. Δεν είναι δυνατόν να εγκρίνω ή να συμφωνώ με κάθε πολιτική που ασκείται, όμως το ίδιο ισχύει για τον καθένα μας και τις πολιτικές κάθε κράτους. Είναι πολύ εύκολο να τα βάλεις θεωρητικά με τις αδικίες και τις ανισότητες που έχει γεννήσει το αμερικάνικο πολιτικό σύστημα, όπως και οποιοδήποτε άλλο. Είναι απλό να καταδείξεις τα όσα σιχαίνεσαι. Θα πρέπει να κάνεις κάτι θετικό απέναντι σε αυτά. Όσο ταξιδεύω, τόσο περισσότερο εμπνέομαι από τα όσα συμβαίνουν, είτε προς το χειρότερο, είτε όμως και προς το καλύτερο. Γενικότερα οι Baroness είναι μια ενωτική μπάντα, οπότε πάντα το σκεπτικό μας είναι να αποφεύγουμε τα ευκόλως στοχευμένα κακώς κείμενα, να φέρνουμε κοντά τους ανθρώπους με διάθεση αλλαγής και βελτίωσης, καταρχήν από μέσα προς τα έξω και εν συνεχεία με μια ισοροπία ανάτασης, που διαρκώς επεκτείνεται.

 

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΕΙΣ
The Mystery Lights: Αυτό που έχει τη μεγαλύτερη σημασία είναι να παίζεις συνειδητά
Μια από τις μεγαλύτερες αναζητήσεις στο χώρο της μουσικής, είναι πάντα αυτή για το επόμενο μεγάλο όνομα, τον αυριανό σούπερσταρ, εκείνο το σχήμα που θα αλλάξει τον κόσμο για μια ακόμα φορά.
The Mystery Lights: Αυτό που έχει τη μεγαλύτερη σημασία είναι να παίζεις συνειδητά
ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΕΙΣ
Tuber: Το να ζεις και να δημιουργείς σε μια μικρή πόλη είναι από μόνο του διέξοδος
Στην συνεχώς ακμάζουσα ελληνική underground σκηνή μοιραία οι μεγάλες πόλεις έχουν τον πρώτο λόγο, όμως, έρχεται κάποτε η στιγμή που κάποιο «διαμαντάκι» εμφανίζεται εκτός αστικών κέντρων.
Tuber: Το να ζεις και να δημιουργείς σε μια μικρή πόλη είναι από μόνο του διέξοδος
ΕΚΔΗΛΩΣΕΙΣ
Baroness: Η άχαστη συναυλία της χρονιάς!
Ένα από τα σημαντικότερα συγκροτήματα του σκληρού ήχου της εποχής μας θα κάνουν μια στάση στην χώρα μας! Το Σάββατο 19 Οκτωβρίου οι John Baizley (vocals/guitar), Gina Gleason (guitar), Nick Jost (bass) και...
Baroness: Η άχαστη συναυλία της χρονιάς!
ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΕΙΣ
Skarra Mucci: Η reggae συνδέεται με την ψυχή των ανθρώπων
Είναι ένας από τους πιο ενεργούς εκπροσώπους της κλασικής τζαμαϊκανής reggae και ταυτόχρονα ένας από τους μουσικούς που συνεχώς σπρώχνει τα όρια της, μέσω αντισυμβατικών συνεργασιών με πολλούς άλλους...
Skarra Mucci: Η reggae συνδέεται με την ψυχή των ανθρώπων
ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΕΙΣ
Brass Against: Ο Τραμπ είναι εφιάλτης, αλλά οι Αμερικανοί «κοιμούνται»
Το μήνυμά τους άκρως πολιτικό, η μουσική τους όσο πιο δυνατή μπορεί να γίνει και η σύνθεσή τους μοναδική. Δυνατά πνευστά με σκληρές κιθάρες και τρομερά φωνητικά συνθέτουν το μουσικό μείγμα των Brass Against οι...
Brass Against: Ο Τραμπ είναι εφιάλτης, αλλά οι Αμερικανοί «κοιμούνται»
ΕΚΔΗΛΩΣΕΙΣ
Ένα καινούργιο και άκρως ηλεκτρικό φεστιβάλ
Ένα νέο φεστιβάλ κάνει τη δυναμική του εμφάνιση στο Gagarin 205 και υπόσχεται αν μη τι άλλο δυναμικές στιγμές γεμάτες ηλεκτρισμό. Στην πρώτη του εκδοχή συμμετέχουν οι ALLOCHIRIA, AFFORMANCE, AMNIAC, CALDERA
Ένα καινούργιο και άκρως ηλεκτρικό φεστιβάλ

Η efsyn.gr θεωρεί αυτονόητο ότι οι αναγνώστες της έχουν το δικαίωμα του σχολιασμού, της κριτικής και της ελεύθερης έκφρασης και επιδιώκει την αμφίδρομη επικοινωνία μαζί τους.

Διευκρινίζουμε όμως ότι δεν θέλουμε ο χώρος σχολιασμού της ιστοσελίδας να μετατραπεί σε μια αρένα απαξίωσης και κανιβαλισμού προσώπων και θεσμών. Για τον λόγο αυτόν δεν δημοσιεύουμε σχόλια ρατσιστικού, υβριστικού, προσβλητικού ή σεξιστικού περιεχομένου. Επίσης, και σύμφωνα με τις αρχές της Εφημερίδας των Συντακτών, διατηρούμε ανοιχτό το μέτωπο απέναντι στον φασισμό και τις ποικίλες εκφράσεις του. Έτσι, επιφυλασσόμαστε του δικαιώματός μας να μην δημοσιεύουμε ανάλογα σχόλια.

Σε όσες περιπτώσεις κρίνουμε αναγκαίο, απαντάμε στα σχόλιά σας, επιδιώκοντας έναν ειλικρινή και καλόπιστο διάλογο.

Η efsyn.gr δεν δημοσιεύει σχόλια γραμμένα σε Greeklish.

Τέλος, τα ενυπόγραφα άρθρα εκφράζουν το συντάκτη τους και δε συμπίπτουν κατ' ανάγκην με την άποψη της εφημερίδας