Γράμμα σ’ έναν (λογοτεχνικό) ήρωα
Ανθρωποι της γραφής (ποιητές, πεζογράφοι, κριτικοί, πανεπιστημιακοί) στέλνουν γράμμα στον αγαπημένο λογοτεχνικό τους ήρωα. Σύντομα επιστολικά κείμενα, διακειμενικά παίγνια, μεταιχμιακές αφηγήσεις στην κόψη επινοημένης πραγματικότητας και μυθοπλαστικής οικειότητας.
Επιμέλεια: Μισέλ Φάις
Aγαπημένε μου μπαμπά,
Σε βλέπω.
Σπρώχνεις το καρότσι. Κοιτάζω μέσα και νομίζω πως θα δω τα σίδερα του παλιού μας ασκόνα. Αλλά εσένα ούτε που σε ξέρω. Εσύ ψάχνεις για οτιδήποτε έχει χρώμα. Οι νύχτες πιο σκοτεινές και απ’ το σκοτάδι. Σαν την αρχή ενός παγερού γλαυκώματος που σβήνει τον κόσμο λίγο λίγο. Ακίνητος εσύ στη δίνη του κυκλώνα. Τις ώρες που η καρδιά ξερνάει στάχτη.
Μου επιτρέπεις να σε λέω μπαμπά;
Για μέρες σάς βλέπω να διαβαίνετε το καυτηριασμένο τοπίο. Βρήκε κηρομπογιές ο μικρός και έβαψε τη μάσκα του με μυτερούς κυνόδοντες.
Τόπος απόγνωσης στον δρόμο σας. Γυμνωμένα σύδεντρα δασών, κρύο και ολοένα να παγώνει. Παγωνιά να σπάσει βράχο.
Μπλε χειμώνας.
Σε αυτό τον δρόμο δεν υπάρχουν άνθρωποι θεομίλητοι. Σέρνουν βαγονέτα· τα μάτια τους λαμπερά μες στα κρανία.
Ισως η τιμωρία υπερβαίνει το έγκλημα, λες, αλλά αυτό ελάχιστα με ανακουφίζει.
Ακούγεται ένα κρακ. Ο μικρός ξυπνάει. Μη φοβάσαι, του λες. Ολα τα δέντρα του κόσμου αργά ή γρήγορα θα πέσουν. Αλλά όχι πάνω μας.
Πού το ξέρεις;
Το ξέρω.
Πώς το ξέρεις, ρε μπαμπά, ενώ η καυτή μαύρη πίσσα ρουφάει τα παπούτσια σου;
Πώς μετράς τις μέρες που λιμνάζουν στα χέρια σου;
Πρωί και προχωράτε στους δρόμους σαν ναρκοσυλλέκτες. Οι μικροσκοπικοί εαυτοί σας κουλουριασμένοι στο σημείο του χάρτη.
Μπαμπά, είναι πολλοί οι κακοί; Σε ρωτάει. Εμείς είμαστε με τους καλούς, έτσι; Τι θα του απαντήσεις; Να σε δω τώρα…
Κοιτάζει τα μαύρα σου μαλλιά για να κοιμηθεί, οι ξυλιασμένες σου παλάμες χωμένες στα μανίκια.
Είναι μικρός και είσαι ο ήρωάς του.
Ποιο είναι το πιο γενναίο πράγμα που έχεις κάνει;
Που ξύπνησα σήμερα το πρωί, λες.
Του έδωσες το πιστόλι μήπως τον βρουν. Βρίσε τον θεό και ψόφα, του ’πες.
Πώς το ’κανες; Με στομάχι άδειο, με μυαλό που γλίστραγε!
Προς ποια κατεύθυνση λοξοδρομούν οι χαμένοι; Εκεί που πάτε, αγαπημένε.
Μπαμπά, θα πεθάνουμε; Ρωτάει πάλι, όλο ρωτάει.
Κάποια στιγμή. Οχι τώρα, λες.
Μπαμπά, το προηγούμενο email δεν έφτασε.
Γράψε μου!
Αναφέρεται στο μυθιστόρημα «Ο δρόμος» (μτφρ. Α. Κορτώ, Καστανιώτης 2007) του Κόρμακ Μακ Κάρθι.
Τελευταίο βιβλίο της Γ. Αναστασοπούλου είναι η συλλογή διηγημάτων «Τι συμβαίνει με τα βατόμουρα;» (Θράκα, 2016).
