Ανθρωποι της γραφής (ποιητές, πεζογράφοι, κριτικοί, πανεπιστημιακοί) στέλνουν γράμμα στον αγαπημένο λογοτεχνικό τους ήρωα. Σύντομα επιστολικά κείμενα, διακειμενικά παίγνια, μεταιχμιακές αφηγήσεις στην κόψη επινοημένης πραγματικότητας και μυθοπλαστικής οικειότητας.
Επιμέλεια: Μ. Φάις
Αγαπητή Νάντια,
Εδώ είναι βράδυ και ώρα δώδεκα. Το κόκκινο και το πράσινο κοιμήθηκαν. Μέσα στην ησυχία μπορείς ν’ ακούσεις το τρίξιμο απ’ τα παράνομα όνειρά τους την ώρα που καίγονται πάνω στα βλέφαρα. Ή το φθινόπωρο σ’ ένα παντζούρι που χτυπάει. Ή τη βρύση του μπάνιου που στάζει τη μοναξιά των βυθισμένων σπιτιών της Υλίκης. Κάπου μακριά, οι ξεχασμένες αγέλες των λύκων σού ξεσκίζουν το χρονικό μιας παλιάς ευτυχίας.
Θ’ αναρωτιέσαι πώς βρήκα την ταχυδρομική σου διεύθυνση. Λοιπόν, την περασμένη Κυριακή (γιατί είθισται τις Κυριακές μόνο να γίνονται θαύματα), επανέλαβα ένα παλιό τελετουργικό –αιφνιδιασμού της τύχης ή ετοιμότητας μπροστά στο θαύμα; αδιάφορο.
Μετά από άσκοπες περιπλανήσεις στην πόλη, κατέληξα στα παλιατζίδικα του Saint-Ouen, όπου ανάμεσα σε γκραβούρες, πορσελάνινες κούκλες, ξεχαρβαλωμένα πιάνα, μια ανέκδοτη μπαλάντα του Βιγιόν (φιλολογικός θησαυρός αλλά δεν μ’ ενδιέφερε) και μια σχολιασμένη έκδοση του Ρενέ Σαρ, βρήκα έναν παλιό άνθρωπο που με νόμιζε για πεθαμένο και συνεχώς με αποκαλούσε Ανδρέα.
Αυτός μου υπέδειξε ένα γαλάζιο μονό γάντι που μες στην κλειστή του παλάμη κρατούσε πεισματικά ένα πολυκαιρισμένο χαρτί με μια διεύθυνση κι αμέσως σκέφτηκα, με μια βεβαιότητα που σε λίγο έγινε εμμονή, ότι δεν μπορεί παρά να είναι η δική σου.
Οσο για μένα, δεν έχω αλλάξει και πολύ. Εξακολουθώ να είμαι χαραγμένος με διαμάντι, ίδιος κι απαράλλαχτος· όπως το 1918 στην πλατεία Panthéon, όπως στο Manoir d’ Ango το 1927, όπως, με κάποιες παραλείψεις πράξεων και ονειροπολήσεων στο Παρίσι της Πανεπιστημίου 10 το 1995, με απουσία πάντα επαρκών ενδείξεων για το ποιος είμαι. Γι’ αυτό, Νάντια, σου γράφω.
Επειδή σε γνώρισα στο τέλος κάποιου θλιβερού απομεσήμερου της 4ης Οκτωβρίου και σε βάφτισα μ’ αυτό το όνομα: επειδή Νάντια στα ρωσικά είναι η αρχή της λέξης ελπίδα κι επειδή δεν είναι παρά η αρχή της.
Αναπολώ εκείνη την εποχή σαν ένα ταξίδι περιπλάνησης στη Σενεγάλη ή στον Ορενόκο που δεν ευοδώθηκε. Ή σαν το όραμα εκείνου του δάσους που γέμισε τα μάτια σου όταν πρωτοδιάβασες τους στίχους μου.
Ή σαν τις ολλανδικές καραμέλες που δήθεν έψαχνες όταν τυχαία σε συνάντησα ένα πρωί στην οδό Chaussée-d’ Antin. Ακόμα αναρωτιέμαι πώς να είναι η γεύση τους.
Αναφέρεται στη «Νάντια» του Αντρέ Μπρετόν
Τελευταίο βιβλίο του Δ. Αγγελή είναι η ποιητική συλλογή «Ενα ελάφι δακρύζει πάνω στο κρεβάτι μου» (Πόλις, 2015)
