Ανθρωποι της γραφής (ποιητές, πεζογράφοι, κριτικοί, πανεπιστημιακοί) στέλνουν γράμμα στον αγαπημένο τους λογοτεχνικό ήρωα. Σύντομα επιστολικά κείμενα, διακειμενικά παίγνια, μεταιχμιακές αφηγήσεις στην κόψη επινοημένης πραγματικότητας και μυθοπλαστικής οικειότητας. Γράφει ο Ακης Παπαντώνης.
Επιμέλεια: Μισέλ Φάις
Αγαπητέ Φρανκ,
το μεγαλύτερο κομμάτι της ζωής δεν μπορεί κανείς να το προβλέψει, λες. Ενα εκατομμύριο δικές μου, μύχιες, εξηγήσεις γι’ αυτό σκαρφαλώνουν τον λαιμό μου – και πρέπει να καταπιώ με δύναμη το σάλιο μου για να τις απωθήσω.
Κι όμως, αν προσπαθούσα αυτή τη στιγμή να πω το παραμικρό, το στόμα μου θ’ ανοιγόκλεινε, αλλά δεν θα έβγαζε ήχο.
Στην πραγματικότητα, δεν έχω κάτι να πω. Το μεγαλύτερο κομμάτι της ζωής δεν είναι παρά ένα λάθος.
Ετσι δεν είναι, Φρανκ; Δικά σου λόγια κι αυτά. Κι όσο μεγαλώνουμε -κι εγώ κι εσύ- τόσο πιο προφανές γίνεται αυτό το λάθος. Κι εσύ μεγάλωσες απότομα, Φρανκ.
Το 2009 ήσουν στα τριάντα, συνομήλικός μου.
Σε κοιτούσα στα μάτια. Σε ζήλευα. Κυρίως επειδή, όπως και στην αθλητικογραφία, η αλήθεια συνυπάρχει με μια γερή δόση ψέματος. Κι εσύ περνούσες από το ένα στο άλλο με τη σιγουριά σχοινοβάτη απτόητου από την ιδέα του θανάτου. Το 2010 είχες ήδη πατήσει τα σαράντα. Κι ήσουν διαρκώς ένα βήμα μπροστά.
Mε τρόμαζε το πώς πατούσα ευλαβικά -και ακούσια- στα χνάρια σου. Το Χάνταμ σου ήταν η Οξφόρδη μου – κι η Αθήνα μου μαζί. Γιατί να μη γίνεται να βαλτώσει κανείς στην άγνοιά του; Κι όταν λέω «κανείς», εννοώ εμένα.
Το 2016 είσαι ήδη εξήντα και βάλε.
Ο τυφώνας της μνήμης σαρώνει ό,τι έχει απομείνει από το παρόν σου. Ο τυφώνας του χρόνου σαρώνει ό,τι έχει απομείνει από τις μνήμες σου. Οι τρομπέτες ηχούν ξανά, Φρανκ. Δικά σου λόγια πάλι. Μόνο που τώρα οι χτύποι της καρδιάς σου δεν δυναμώνουν. Κι εγώ κι εσύ φοβόμαστε τώρα, Φρανκ.
Εσύ, επειδή δεν γνωρίζεις τι θα σου συμβεί. Εγώ, επειδή θα μάθω, όπου να ‘ναι, στην επόμενη γραμμή κιόλας, τι θα σου συμβεί.
Μπορεί τελικά κανείς να προβλέψει το οποιοδήποτε κομμάτι της ζωής; Το πέρασμα από το τώρα στο χθες είναι μια πλαδαρή χειραψία. Στην παλάμη σου, όμως, μένει κάτι από τα λιπαρά αποτυπώματά της. Κι ύστερα εσύ φεύγεις. Φεύγω κι εγώ. Ο χρόνος που, προσωρινά, μοιραστήκαμε έχει σωθεί.
Δικός σου,
ΥΓ.: Μερικά, ανόητα, πράγματα, αξίζει τον κόπο να τα κάνει κανείς, Φρανκ.
O Frank Bascombe είναι ο ήρωας της τετραλογίας «The Sportswriter», «Independence Day», «The Lay of the Land» και «Let me Be Frank With You» του Αμερικανού συγγραφέα Richard Ford
Το πρώτο βιβλίου του Α. Παπαντώνη, η νουβέλα «Καρυότυπος» (Κίχλη, 2014), τιμήθηκε με το Βραβείο Πρωτοεμφανιζόμενου Πεζογράφου του Αναγνώστη
-320x213.jpg)
