Ανθρωποι της γραφής (ποιητές, πεζογράφοι, κριτικοί, πανεπιστημιακοί) στέλνουν γράμμα στον αγαπημένο λογοτεχνικό τους ήρωα. Σύντομα επιστολικά κείμενα, διακειμενικά παίγνια, μεταιχμιακές αφηγήσεις στην κόψη επινοημένης πραγματικότητας και μυθοπλαστικής οικειότητας. Σήμερα γράφει η Βασιλική Πέτσα.
Επιμέλεια: Μισέλ Φάις
≂≂≂≂≃≃≃≃≃≂≂≂≂≃≃≃≃≃
Εϊ, εσύ!
Καρλίνο. Τώρα μπορώ να σε αποκαλώ έτσι, δίχως να μορφάζω ενοχλημένη σε ένδειξη διαμαρτυρίας για τον χαριτωμένο ήχο του ονόματός σου.
Τώρα ξέρω: Παγκ. Σκυλί ράτσας παγκ, σημαίνεις, καημένε μου, στη γλώσσα σου. Αυτά με τη ζαρωμένη, αστεία μούρη. Υποτελής. Ακόλουθος. Που σου πετάνε ξύλα και τα πιάνεις, ξεροκόμματα και τα μασάς.
Γουφ, γουφ, Καρλίνο!
Παλικαριές του κώλου, θα μου πεις. Τσάμπα μαγκιές. Δεν ζω στην οδό Ντελ Κόρνο, το 1925· φτωχός και φοβισμένος εραστής της γειτονιάς σου εγώ δεν είμαι. Ετσι λες.
Είμαι Αναγνώστης· έχω ασυλία ακλόνητη και άμεσα χορηγητέα. Παρατηρώ και φτύνω τον φασισμό σας, εσένα και του Οσβάλντο, από ψηλά, ως άλλη Κυρία, αλλά με συγκατάβαση, γλυκά, έτσι μπαίνω -γιατί δικαιούμαι, γιατί μπορώ- στις κρύες κάμαρες των ταπεινών γειτόνων σου.
Τους αγάπησα, όμως, δεν μετρά αυτό; Οχι με πίστη, όχι όπως -δουλοπρεπώς- εσύ τον αρχηγό σου.
Κι ήμουν εκεί, στο πρώτο πιάσιμο χεριού, στο πρώτο βλέμμα επιθυμίας, στο πρώτο ενήλικο γέλιο πονηρής χαράς· ήμουν εκεί απ’ όπου έλειπες εσύ, σ’ αυτά που εσένα δεν σε νοιάζαν, μα τι σπατάλη τέτοια εγκράτεια, κορόιδο που σε πιάσαν, κακομοίρη.
Ελα, έλα, μην ξεφυσάς, σε βλέπω που φουντώνεις -μη μου στυλώνεις την ουρά, χα χα!-, γιατί το ξέρω τι θα πεις, μη… μη μιλήσεις (τον θρίαμβο στα μάτια σου με τι να τον συντρίψω;).
Aνίκανος, άχρηστος, θλιβερός ο Αναγνώστης, τότε που τον Αλμπέρτο… «Και τον Μασί….» Σκάσε, επιτέλους!
Γι’ αυτόν, εσύ να μην… Ούτε τ’ όνομά του. Κιχ! Την ψεύτικη εξουσία μου, ίδια με τη δική σου, εδώ δεν θα ντραπώ. Εδώ, θα την ασκήσω.
Σ’ αυτόν, ούτε κι εγώ τολμώ. «Αγιος Γεώργιος με το μοτοσακό», έτσι τον είπε κάποιος.
Τη Νύχτα της Αποκάλυψης, να σώσει απ’ τη μανία σας όποιον από το κόμμα του μπορούσε, διότι έτσι έκρινε, έτσι ήξερε το σωστό, έξω απ’ τις ντιρεκτίβες.
Δεν χάνονται, τ’ ακούς; Δεν χάνονται αυτοί οι άνθρωποι, αυτό θέλω να ξέρεις, αυτός ο λόγος που σου γράφω.
Κι έπειτα, στέλνω σ’ εσένα κάτι τέτοιο, αφού σ’ εκείνον, δικά μου αυτά, θέλω να γράψω ένα γράμμα, όχι με λέξεις, όλο με φρέσκες μαργαρίτες.
Τι με κοιτάς έτσι χαζά; Αυτός καταλαβαίνει.
Απευθύνεται στον Καρλίνο του μυθιστορήματος Χρονικό των φτωχών εραστών του Βάσκο Πρατολίνι.
Τελευταίο βιβλίο της Β. Πέτσα είναι η συλλογή διηγημάτων Μόνο το αρνί (Πόλις, 2015).
