Γράμμα σ’ έναν (λογοτεχνικό) ήρωα

Ανθρωποι της γραφής (ποιητές, πεζογράφοι, κριτικοί, πανεπιστημιακοί) στέλνουν γράμμα στον αγαπημένο λογοτεχνικό τους ήρωα. Σύντομα επιστολικά κείμενα, διακειμενικά παίγνια, μεταιχμιακές αφηγήσεις στην κόψη επινοημένης πραγματικότητας και μυθοπλαστικής οικειότητας. Εδώ, η επιστολογράφος μας Νίκη Τρουλλινού.

Επιμέλεια: Μισέλ φάις

Γκρέγκορ Σάμσα*,

Συναντηθήκαμε πρώτη φορά, μεταμορφωμένος σε πελώρια μαμούνα εσύ κι η έφηβη Νίκη, στην πρώτη σελίδα των εκδόσεων Γαλαξίας, έκδοσις δευτέρα, δραχμαί είκοσι, βιβλιοπωλείο με ξύλινο πάτωμα, ένα τρεχαλητό απόσταση από το βενετσιάνικο λιμάνι στη γενέθλια πόλη.

Γυρίσαμε έκτοτε δρόμους και πολιτείες αχώριστοι˙ στα φανερά μας ταξίδια. Τα άλλα, ενύπνια αρμενίσματα σε κύματα ιδρώτα, δική μας υπόθεση – τ’ αμίλητα καλά να κρατούν. Σαν ο χρόνος ωρίμασε, μωρό στην κούνια να ζητάει στήθος, είπα πως ένα αντίδωρο σου πρέπει – ή, μήπως, ήθελα να σ’ εκδικηθώ;

Την βάφτισα Εριέτα, σε πήρε όλον δικό της, και φύγατε στις σελίδες ενός βιβλίου. Τα τελευταία μας πάρε δώσε εκείνον τον καιρό αλησμόνητα όπως αρμόζει σε εραστές που χωρίζουν: υμενόπτερο εσύ στο πίσω κάθισμα του αυτοκινήτου, οδηγούσα στις κορυφογραμμές του νησιού, σ’ άκουγα ν’ ανασαίνεις στον σβέρκο μου, έβλεπα τα μαμουνένια πόδια σου να σπρώχνουν τα φτερά σου ν’ ανοίξουν, και σ’ αποχαιρετούσα μέσα από τον καθρέφτη του οδηγού. Το πήραμε απόφαση κι οι δυο- κάπως έτσι χάθηκε εκείνο το πρώτο βιβλίο.

Η συνέχεια είναι το ζητούμενο, Γκρέγκορ Σάμσα. Γιατί, καθώς ήταν αδύνατον να παρατηρώ την απουσία σου στο ράφι, εκεί δίπλα στους προσφιλείς Εβραίους της Ευρώπης, σ’ έψαξα πάλι – συμβαίνει και στις καλύτερες των γυναικών. Σε βρήκα σε στοίβα κρυμμένο – για πατημένη χρυσαλλίδα σε βλέπω.

Σε ξεχώρισα, σε ξεσκόνισα, σε χάιδεψα, τα φτερά σου πρόσεξα μην τσαλακωθούν άλλο, Γαλαξίας, τρίτη Εκδοσις, τον Μάρτιον του 1971 – έχουν, Σάμσα, και οι ημερομηνίες τα κλειδιά τους. Σε κράτησα ώς το παγκάκι της Πλατείας Ελευθερίας να σ’ ανοίξω με τη δέουσα λαχτάρα.

Και μου την έστησες πάλι την παγίδα, Σάμσα: σε βρήκα ζωγραφισμένο από άγνωστο χέρι με μαύρο μελάνι σε λευκό χαρτί προσεκτικά τετραγωνισμένο, παλεύεις να σταθείς όρθιος, τα πόδια σου προσπαθούν να βάλουν τέλος στην ανταρσία της μεταμόρφωσης, έχεις αργήσει στη δουλειά σου, η αδελφή σου ανησυχεί, το ρολόι τρέχει. Το κάνεις σκόπιμα, Σάμσα;

Τώρα γυρνάω στην πόλη, στα στέκια νέων καλλιτεχνών και ρωτάω ποιος μπορεί να σε ζωγράφισε, από πού ήρθες, ποιος σ’ έστειλε πίσω σε μένα; Και σε ρωτάω: θα ’ρθεις και τότε, Σάμσα, μαμούνα, υμενόπτερο, χρυσαλλίδα, ψυχή φτεροκοπούσα στο τρεμάμενο φως αναμμένου καντηλιού, θα ’ρθεις και τότε, έτσι δεν είναι;.

*Ο ήρωας στη «Μεταμόρφωση» του Φρ. Κάφκα.

Τελευταίο βιβλίο της Ν. Τρουλλινού είναι η συλλογή διηγημάτων «Τελευταίο καλοκαίρι της αθωότητας» (Εκδ. Εστία, 2014).