Ανθρωποι της γραφής (ποιητές, πεζογράφοι, κριτικοί, πανεπιστημιακοί) στέλνουν γράμμα στον αγαπημένο λογοτεχνικό τους ήρωα. Σύντομα επιστολικά κείμενα, διακειμενικά παίγνια, μεταιχμιακές αφηγήσεις στην κόψη επινοημένης πραγματικότητας και μυθοπλαστικής οικειότητας. Σημερινός επιστολογράφος ο Αλέξης Σταμάτης
Επιμέλεια: Μισέλ Φάις
❝Αγαπητέ Φρανκ,
(δεν μπορώ να σε αποκαλώ Τέρας…)
Ελπίζω το γράμμα μου να σε βρίσκει σώο και ασφαλή. Σου γράφω για να σε ευχαριστήσω για τη φιλοξενία σου στο χωριό εκείνο του απωτάτου Βορρά, όταν έφτασα στην καλύβα σου έχοντας χάσει τον δρόμο μου στη χιονοθύελλα. Με κράτησες δυο βράδια μέχρι να συνέλθω και μου είπες την ιστορία σου, ενώ καταβροχθίζαμε τα φρούτα και τα λαχανικά του θερμοκηπίου σου -χορτοφάγε εσύ φανατικέ.
Είχα φυσικά διαβάσει το βιβλίο που έγραψε για σένα εκείνη η χαριτωμένη κυρία όπως την αποκαλείς -η αδελφή του μεγάλου ποιητή που πνίγηκε- αλλά η απρόσμενη επαφή μας μού φώτισε την ιστορία σου αλλιώς. Το ξαναδιάβασα. Το βιβλίο τελειώνει με τη φυγή σου. Πας κάπου να χτίσεις την ταφική σου πυρά και να πεθάνεις.
Δεν πέθανες, ζεις και βασιλεύεις. Μόνος. Σπίτι σου, μου παραπονέθηκες πως έχεις ένα παρουσιαστικό που δεν επέτρεψε ποτέ σε κανέναν στον κόσμο να σε αγαπήσει. Μέσα από τις μέρες που περάσαμε, ένα έχω να πω: κάνεις λάθος. Παρ’ όλο που είσαι (όπως εσύ λες) ένα παστίς: άνθρωπος φτιαγμένος από κομμάτια ανθρώπου, αυτός που σου εμφύσησε ζωή, ο Βίκτορ, συνειδητά ή ασυνείδητα, σου χάρισε μια μεγάλη καρδιά. Θεωρείς πως με τα ανθρώπινα μέτρα είσαι αποκρουστικός.
Είσαι ο Αλλος. Με το τεράστιο προσδόκιμο ζωής που έχεις μπορείς να φτάσεις και τα τετρακόσια χρόνια κι έχεις αποφασίσει, όπως σχεδόν ψιθυριστά μου ανακοίνωσες: «να περάσω όλη μου τη ζωή μόνος, μακριά από το αγριεμένο πλήθος». Το πλήθος. Αυτό ήταν πάντοτε ο εχθρός σου. Θυμάμαι εκείνη την ιστορία για το κοριτσάκι που έσωσες από πνιγμό και το πλήθος νόμιζε ότι ήθελες να το σκοτώσεις. Οι Αλλοι. Δεν έχεις κανέναν. Ακόμη κι ο Σατανάς είχε τους υπόλοιπους εκπεσόντες αγγέλους για παρέα, εσύ κανέναν. Εψαξες για το ταίρι σου, κάποια στιγμή ο Βίκτορ προσπάθησε να σ’ το κατασκευάσει, αλλά εντέλει έμεινες μόνος. Ισως αυτό θέλεις τελικά.
Οσο για τις ενοχές σου για τις «κακές σου πράξεις», να ξέρεις, Φρανκ, γεννήθηκες καλός. Οι Αλλοι, το πλήθος, σε οδήγησαν εκεί. Δεν έγινες ποτέ μέλος της ανθρωπότητας αν και ήσουν φτιαγμένος από ανθρώπινα μέλη. Πιστεύω πως είσαι και ήσουν ένας απόλυτα ανεξάρτητος άνθρωπος που δεν επέτρεψες ποτέ στον Αλλον να σου πει τι να κάνεις. Ετσι ξέρω ότι θα κάνεις πάντοτε εκείνο που θα θέλεις εσύ. Το βιβλίο που μου χάρισες, σε αυτήν την παλιά έκδοση, τον «Χαμένο Παράδεισο», το έχω στο προσκεφάλι μου. Και πάντα ξαναγυρίζω σε αυτή τη φράση: «Solitude sometimes is best society.❞
Εις το επανιδείν, Αλέξης
Βασισμένο στον «Φρανκενστάιν» (1818) της Μέρι Σέλεϊ
Τελευταίο βιβλίο του Αλ. Σταμάτη είναι το άρτι εκδοθέν μυθιστόρημα «Το βιβλίο της βροχής» (Καστανιώτης)
