Ενα μπουζούκι που θέλει να είναι… βιολί

«Γεννήθηκα σ’ ένα χωριό Τρίτη μεσημέρι. Η πρώτη μου επαφή με τη μουσική έγινε στα δώδεκά μου… Ακολούθησαν δεκαπέντε χρόνια στο Βερολίνο και τα τελευταία είκοσι κάτι στη φτωχομάνα Θεσσαλονίκη. Μια πόλη που με τη μεγάλη ιστορία της, τα κρυμμένα κουτούκια της και την αυθεντικότητα της καθημερινότητάς της με ενέπνευσε καλλιτεχνικά σε τέτοιο βαθμό μάλιστα που πέτυχα νομίζω να παντρέψω δύο εντελώς διαφορετικές εποχές του ρεμπέτικου με τον… σουρεαλισμό».

Λίγο μετά την πρώτη συναυλία με την μπουζουκοβιόλα του και τους Αυτοσχέδιους στη Μονή Λαζαριστών και λίγο πριν από τη μετεγκατάστασή του στη Σύρο, ο Γιώργος Νετκίδης εξιστορεί το ενδιαφέρον ταξίδι του σε λα δίεση φα, το ημιτόνιο του σεκλετιού, όπως το ονομάζει.

«Οι ρίζες μου είναι μαυροθαλασσίτικες. Νιώθω να κουβαλώ μέσα μου τον καημό του ξεριζωμού και της ξενιτιάς. Θυμάμαι έναν παππού που όταν περίμενε στο καζάνι το τσίπουρο έπαιζε τον μπαγλαμά του, τραγουδούσε κι έλιωνε. Τον έβλεπα να καίγεται μέσα του και συνειδητοποιούσα πως το σεντούκι του ρεμπέτικου, της παράδοσής μας είναι γεμάτο, ανεξάντλητο», λέει ο Γιώργος καθώς διηγείται την πορεία του μέχρι την μπουζουκοβιόλα.

Το πρώτο πράγμα που έκανε μόλις επέστρεψε από τις σπουδές κομμωτικής στο Βερολίνο ήταν να βγάλει ΑΦΜ.

Το δεύτερο να αγοράσει ένα τζουραδάκι, μετά ένα μπουζούκι, έναν μπαγλαμά.

«Παίζοντας το μπουζούκι άρχισα να πειραματίζομαι. Ηθελα να συνδυάσω τη βυζαντινή μουσική, το ισοκράτημα που το συναντάς και στην παραδοσιακή μουσική με τον ήχο του μπουζουκιού. Ξεκίνησα τις μετατροπές… δημιούργησα μια κοιλότητα, πρόσθεσα δυο λεπτές χορδές, έβαλα δύο λα του μπουζουκιού, ένα ρε και ένα λα της κιθάρας και έπαιζα ταυτόχρονα με τα δάχτυλα μπουζούκι και με το πενάκι κιθάρα στο ίδιο όργανο», εξηγεί ο Γιώργος Νετκίδης προσπαθώντας να περιγράψει την μπουζουκοβιόλα.

«Στην ουσία, ήθελα να δημιουργήσω ένα μπουζούκι με διαφορετικά ακούσματα, ένα τρίχορδο μπουζούκι με δοξάρι που να αποδίδει το κράτημα της βυζαντινής μουσικής με μια δωρικότητα».

Κάπως έτσι ξεκίνησαν οι πειραματισμοί με την μπουζουκοβιόλα, αλλά σταδιακά και η συνεργασία με το συγκρότημα Αυτοσχέδιοι που κατέληξε στη σκηνή της Μονής Λαζαριστών.

Παραδοσιακά, έντεχνα, ρεμπέτικο απ’ αυτή την πρώτη περίοδο που δεν ακούγεται συχνά κι ο δημιουργός του πρωτότυπου οργάνου ομολογεί:

«Για μένα η παράσταση στη Μονή Λαζαριστών είχε θετικό μήνυμα. Μοιραστήκαμε μια εμπειρία, μουσικές και συναισθήματα».

Εικαστικό κομμωτήριο

Το κομμωτήριο του Γιώργου Νετκίδη που τώρα θα μεταφερθεί από τη Θεσσαλονίκη στη Σύρο είναι μια γκαλερί.

Ζωγράφος και γλύπτης εκτός από κομμωτής ο ίδιος, εξηγεί: «Με τη ζωγραφική ξεκίνησα να βρέξω τα πόδια μου στην παραλία και βρέθηκα να κολυμπάω στα βαθιά.  Αρχισα το 1997 με μολύβι, κάρβουνο και παστέλ και δύο χρόνια αργότερα συνέχισα ζωγραφίζοντας λάδι σε καμβά».

Ο Γιώργος Νετκίδης έχει ακόμη ασχοληθεί με το σκίτσο και τη γλυπτική, ενώ έχει λάβει μέρος σε δεκάδες εκθέσεις.

 Περισσότερες πληροφορίες στο rebetone.gr