Μετά τη Βενεζουέλα και το Ιράν, ο πορτοκαλί εφιάλτης που στοιχειώνει τον Λευκό Οίκο φαίνεται πως ετοιμάζεται να αποκαταστήσει τη δημοκρατία και στην Κούβα. Κανείς δεν ξέρει ακόμα εάν ο ημιανοϊκός χιτλερίσκος θα το κάνει αυτό διά πυρός και σιδήρου, με χερσαία εισβολή ή με το στραγγαλιστικό εμπάργκο, για να αποστερήσει το κοινωνικό σώμα της Κούβας από το αίμα του, που είναι φυσικά το πετρέλαιο.
Στην Κούβα αυτές τις ημέρες είχαν παραλύσει τα πάντα επειδή δεν υπήρχαν καύσιμα (αυτά που παρείχε στο νησί η Βενεζουέλα). Ας φανταστούμε πώς θα ήταν η ζωή μας εάν δεν είχαμε ηλεκτροδότηση, επειδή κάποιος νταής δεν μας άφηνε να πάρουμε πετρέλαιο. Τι θα γινόταν με τα νοσοκομεία, με τα βρέφη στις θερμοκοιτίδες, με τα μηχανήματα που θα κρατούσαν στη ζωή τους αγαπημένους μας, με τα ψυγεία όπου διατηρούνταν τα τρόφιμά μας. Τι θα γινόταν εάν δεν είχαμε ρεύμα για να κλιματίσουμε τα σπίτια μας, να μαγειρέψουμε το φαγητό μας, να φωτίσουμε τις πόλεις μας, να παράξουμε τα αγροτικά και βιομηχανικά προϊόντα μας. Αραγε πώς θα αντιδρούσαμε εμείς εάν ο Μεγάλος Τραμπούκος απειλούσε κι από πάνω όλους όσοι θα είχαν την ανθρωπιά και την τόλμη να μας βοηθήσουν στην ανάγκη μας.
Ας φανταστούμε πώς θα ήταν να ζούμε σε έναν πλούσιο, εύφορο τόπο, που όμως θα είχε καταντήσει μια επίγεια κόλαση, γιατί θα είχαμε μπει στο μάτι ενός μοχθηρού κλόουν, με το κόκκινο κουμπί των πυρηνικών σε απόσταση χειρός. Ναι, σ’ έναν τόπο «όπου η εύφορη γη είναι άφθονη», όπως αποδίδεται η σημασία του εθνωνυμίου «Κούβα» (Cubao) στη γλώσσα των αυτοχθόνων κατοίκων του νησιού. Ή, σ’ έναν «σπουδαίο τόπο» (coabana), σύμφωνα με τη Γουικιπίντια.
Κατ’ άλλη εκδοχή, το μεγαλύτερο νησί της Καραϊβικής ονομάστηκε «Κούβα» από την πόλη Cuba της Πορτογαλίας – αυτή η εικασία υποστηρίζεται από όσους θεωρούν πως ο Κολόμβος, που «ανακάλυψε» το νησί το 1492, ήταν πορτογαλικής καταγωγής. Τότε η Κούβα κατοικούνταν από δυο φυλές ιθαγενών, τους Ταΐνο και τους Σιμπονέι. Ισως η «Κούβα» να παράγεται από τη λέξη των Ταΐνο «Cubanacan», που σημαίνει «κεντρικός τόπος», μια θεωρία που ενισχύεται από το γεγονός πως το μεγάλο νησί των 110.000 τ.χλμ. περιβάλλεται από ένα αρχιπέλαγος χιλίων μικρότερων νησιών.
Ομως, απ’ όπου κι αν προέρχεται το όνομά της, είναι γεγονός πως από την 1η Ιανουαρίου του 1959 που ο Κάστρο μπήκε στην Αβάνα, εκδιώκοντας τον κλητήρα της Μαφίας και των αμερικανικών πολυεθνικών, τον δικτάτορα Μπατίστα, οι Ηνωμένες Πολιτείες έβλεπαν την Κούβα ως ένα κατακόκκινο φλεγμαίνοντα δοθιήνα στο μαλακό τους υπογάστριο – μόλις 150 χιλιόμετρα από τις ακτές τους. Και τι δεν έκαναν για να τον αντιμετωπίσουν, και τι δεν έκαναν για να σπάσουν αυτό το ενοχλητικό σπυρί, που εννοούσε να κραδαίνει πεισματικά την κόκκινη σημαία, κοροϊδεύοντας με την ίδια του την ύπαρξη τη φαντασίωση της αμερικανικής παντοκρατορίας.
Τι να πρωτοθυμηθεί κανείς; Το γελοίο φιάσκο της απόβασης στον Κόλπο των Χοίρων, το οποίο μάλιστα έγινε επί προεδρίας του προοδευτικού, καινοτόμου, μεγάλου δημοκράτη Τζον Φιτζέραλντ Κένεντι; Ή τις εκατοντάδες απόπειρες δολοφονίας που επιχείρησε η CIA κατά του Φιντέλ, ο οποίος κατάφερε να πεθάνει σε βαθύ γήρας στο κρεβάτι του, κι όχι δηλητηριασμένος, ακτινοβολημένος ή πυροβολημένος από την κοιτίδα της Ελευθερίας και της Δημοκρατίας;
