Οι ηλικίες της ελπίδας

Υπάρχουν κάποιες μικρές ηλικίες τα τελευταία χρόνια που σε κάνουν αισιόδοξο. Είναι αυτές στα 17, στα 20 και στα 25 τους. Και ζουν σε έναν δικό τους κόσμο. Τελειώνουν το Γυμνάσιο, μπαίνουν σε κάποιο Πανεπιστήμιο και, αν όλα πάνε ομαλά, παίρνουν το πτυχίο τους. Συζητάς μαζί τους όχι για τις παράλογες εποχές που ζούμε αλλά για τη δική τους, μελλοντική εποχή που σχεδιάζουν και φαντάζονται… Μια εποχή που θα υπάρξει, λένε, με απόλυτη βεβαιότητα.. Τη βλέπεις στα μάτια τους. Αυτές είναι οι ηλικίες της ελπίδας.

Ομως μια σειρά από γεγονότα, συνεντεύξεις, καθημερινές στιγμές στον δρόμο και στα εργοστάσια, στα Πανεπιστήμια και στα σχολεία τούς διαψεύδουν. Η καλπάζουσα ανεργία και τόσα άλλα μόνιμα και προσωρινά, άλυτα, προβλήματα της νεολαίας που μας πνίγουν κάθε μέρα. Και σβήνουν κάθε ελπίδα. Και σου δημιουργούν τη διάθεση να φωνάξεις, να κλάψεις, να θυμώσεις, να τρελαθείς, με τη μοναξιά, την ερημιά και το αδιέξοδο της νεολαίας…

Ε, λοιπόν, αυτοί οι νέοι δεν το βάζουν κάτω. Αντιδρούν, προσπαθούν να ακουστούν σε έναν κόσμο που δεν τους ακούει, φτιάχνουν μια δική τους πραγματικότητα. Για το τώρα και για το μετά. Για να γιατρέψουν αυτά που τους πονάνε. Και ψάχνουν να βρουν έναν κοινό κώδικα. Σε έναν κόσμο που τρέχει γρήγορα. Που κρίνει εύκολα. Που ζει μέσα από τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Oι νέοι δεν θέλουν αυτό.

Οσες ευθύνες κι αν, πολλές φορές, ρίχνουν οι «μεγάλοι» στους «μικρούς», όσες ζημιές κι αν έγιναν από τη φυσιολογική, «ανήσυχη» αντιμετώπιση της ζωής, από ένα μεγάλο ποσοστό νεολαίας, όσο κι αν η βιασύνη πολλών παιδιών τα οδηγεί σε παράλογες πράξεις, κύριοι υπεύθυνοι, πάντα, παραμένουν και θα παραμένουν η πολιτεία και η οικογένεια…

Θα δώσουμε τον λόγο σήμερα, περισσότερο από κάθε άλλη φορά, στον ανήσυχο φοιτητή, τον φίλο μας τον Αγγελο. Ισως γιατί σ’ αυτόν οφείλουμε και τον τίτλο αυτού του κειμένου. Στην πίστη του ότι υπάρχει ένας νέος κόσμος που έρχεται…

«Ζούμε σε μια πραγματικά ιστορική εποχή. Παρά τα αμέτρητα προβλήματα που βαραίνουν τον κόσμο, υπάρχουν ακόμη λόγοι να χαμογελάμε. Λόγοι να βλέπουμε το αύριο με ελπίδα, πιστεύοντας πως μπορεί να γίνει φωτεινότερο από το σήμερα.

»Τα τελευταία τρία χρόνια, εκατομμύρια άνθρωποι έχουν κατέβει στους δρόμους διεκδικώντας το δίκαιο: πορείες για τα δικαιώματα των Παλαιστινίων, αγώνες για δικαιοσύνη μετά το έγκλημα στα Τέμπη, πιέσεις προς πολιτικούς και ολιγάρχες για την κλιματική κρίση.

»Στο διεθνές πεδίο, ο παγκόσμιος Νότος έχει πλέον ξεπεράσει τον Βορρά οικονομικά και οικοδομεί νέες συμμαχίες μέσα από τους BRICS. Η Κίνα αναδεικνύεται σε δύναμη αλλαγής, στηρίζοντας τις φτωχότερες χώρες αντί να τις εκμεταλλεύεται, όπως κάνουν οι ΗΠΑ και οι σύμμαχοί τους.

»Η δυτική μονοκρατορία των προηγούμενων δεκαετιών υποχωρεί και στη θέση της αναδύεται ένας πολυπολικός κόσμος, πιο ανοιχτός σε μια διεθνιστική λογική συνεργασίας. Την ίδια στιγμή, η τεχνολογία καλπάζει με ρυθμούς που δεν έχουμε ξαναδεί. Προσφέρει σε εκατοντάδες εκατομμύρια ανθρώπους εργαλεία που βελτιώνουν την καθημερινότητά τους, ενώ η ιατρική έρευνα φέρνει ανακαλύψεις που σώζουν ζωές σε κλίμακα χωρίς προηγούμενο.

»Ο σημαντικότερος, ίσως, λόγος αισιοδοξίας είναι και η διεθνιστική αλληλεγγύη που αναπτύσσεται μπροστά στα μάτια μας. Πορείες εκατομμυρίων ανθρώπων που στέκονται δίπλα στους συνανθρώπους τους, πέρα από σύνορα και κρατικές σκοπιμότητες. Από τους Ελληνες φοιτητές που στέκονται στο πλευρό της Παλαιστίνης μέχρι τις λατινοαμερικανικές κοινότητες που στηρίζουν αναπτυξιακά έργα στην Αφρική και τους εργαζομένους στην Ευρώπη που αντλούν δύναμη από τους απεργούς συναδέλφους τους σε Ασία και Αμερική. Οι άνθρωποι ενώνουν τους αγώνες τους με τρόπους που ξεπερνούν την προπαγάνδα και τον εθνικισμό. Μας θυμίζουν ότι όταν οι απλοί άνθρωποι αρνούνται να κοιτάξουν αλλού, μπορούν να χτίσουν δεσμούς πιο ισχυρούς από τα συμφέροντα οποιασδήποτε κυβέρνησης ή πολυεθνικής».

Ρωτάμε κι εμείς, φίλε μας Αγγελε, είναι τόσο εύκολο για την πολιτεία να νιώθει ήσυχη τη «συνείδησή» της, με τη «δωρεάν» σπουδή… Και δεν είναι εύκολο να καταλάβει ότι «δωρεάν» σπουδή, χωρίς άμεση αξιοποίηση του νέου δυναμικού, αχρηστεύει αυτό το δυναμικό. Και η ΑΝΕΡΓΙΑ που αντιμετωπίζει το μεγαλύτερο ποσοστό των νέων οδηγεί, σίγουρα, στην ΑΠΕΛΠΙΣΙΑ… Βλέποντας και κάποιες επιχορηγήσεις που δίνονται «ύποπτα» σε λίγους… Και δεν δίνονται στους πολλούς.

Ας αφουγκραστούμε, λοιπόν, τις ανησυχίες της νεολαίας μας, τους προβληματισμούς της, τους φόβους της και τα ερωτήματά της. Χωρίς να βλέπουμε σε αυτήν και όλα όσα φοβόμαστε πως θα έρθουν… Ας ακούσουμε και τους ρομαντικούς στίχους που τραγουδάει ένα σημερινό, νέο, μελαγχολικό ζευγάρι:

«…Πόσο άλλαξες… πόσο άλλαξα… τα όνειρά μας κόκκινα… τα όνειρά μας άσπρα… ρούχα μαζί που πλύθηκαν… κι έχουνε γίνει ροζ…».

Και τους γλυκόπικρους στίχους που έχει γράψει ένας ανήσυχος φοιτητής:

«Και προχωρώ… και προχωρώ… μόνος κι έρημος… Στη χώρα μου… Μια ξένη χώρα… Πιο ξένη από ποτέ… Παραμένοντας, όμως, όρθιος και αήττητος…».