To αστικό «rebranding» και τα ροδάκια

Εν αρχή ην τα παραδοσιακά καφέ και τα ουζερί του αθηναϊκού κέντρου που σήκωναν γόνιμες κουβέντες, ιστορικές παρέες και απρόβλεπτες συνάφειες, κάποτε σχεδόν «μυθιστορηματικές», όπως π.χ. στο «πατάρι του Λουμίδη». Εκλεισαν χρόνια πριν, ένα ένα, παραδίδοντας τη σκυτάλη σε χώρους που μετέφεραν λιγότερο το «έθος» του «Απότσου» ή του «Brazilian» και του μεταγενέστερου «Poems and Crimes» ή του, συνδεδεμένου με τον Κατσαρό, «Drag Store», υπέρ μιας μαζικότερης και πιο απρόσωπης συνθήκης «επικοινωνίας» (;) με πιο «οριζόντιους» όρους συνεστίασης, πιο σύγχρονους, βρε αδελφέ…

Μετά ήρθε η ώρα των σινεμά. Π.χ. του αφηγήματος διαρκείας της πολυαναμενόμενης επανέναρξης του «Αττικόν» και του «Απόλλων», αφού τα δύο σινεμά της Σταδίου κάηκαν στα γεγονότα της Marfin το 2012, «καίγοντας» έκτοτε κάθε τόσο και την προοπτική επαναλειτουργίας τους – επιτέλους… Εν τω μεταξύ έκλεισαν κι άλλες αίθουσες-τοπόσημα στο κέντρο όπως το «Ιντεάλ». Ισως μάλιστα αυτό το τελευταίο, σημείο αναφοράς στον αστικό χάρτη, για το σαββατιάτικο ραντεβού και όχι μόνον να ήταν κάποιο πρόβλημα – ευτυχώς ακόμη τουλάχιστον αντέχει το «Ρεξ» του «Εθνικού».

Υστερα ήρθε η ώρα των μικρών βιβλιοπωλείων. Δεν μιλάμε καν για τη «Στοά» της Πεσμαζόγλου που σε ένα ακόμα μεγαλομανιακό όραμα του Κώστα Μπακογιάννη κατ’ αρχάς, μετά τον Μεγάλο Περίπατο, άδειασε από μικρούς εκδοτικούς οίκους, παραρτήματα ιστορικών εκδόσεων, μικρά τυπογραφεία και το καφέ του, για να κάνει χώρο σε ένα υπερμέγεθες διεθνές food project όραμα που εκκρεμεί…

Μιλάμε για ακόμα πιο μετά, στο αστικό κέντρο, όπου τον ήχο της ουσιαστικής συνάφειας αντικατέστησε ο εκνευριστικός από τα ροδάκια της τουριστικής βαλίτσας στα πεζοδρόμια, από τις κοφτές αρνήσεις των εταιρειών ταξί που δεν σταματάνε στο οποιοδήποτε νεύμα όσο διαρκεί η τουριστική σεζόν και της γενικευμένης μυρωδιάς τηγανίλας. Τότε άρχισαν να κλείνουν και τα μικρά βιβλιοπωλεια.

Το «Επί Λέξει » στην Ακαδημίας, φιλαναγνωστικό και φιλοπαρεΐστικο στέκι ματαίως ζητούσε βοήθεια για να συντηρηθεί κόντρα στον απρόσωπο ιδιοκτήτη του κτιρίου. Πάει. Ηγγικεν η ώρα όμως και του «Πολύχρωμου Πλανήτη», του, ταυτισμένου με τη μνήμη της Μαρίνας Γαλανού, μοναδικού στο ευρύτερο κέντρο κι αφοσιωμένου βιβλιοπωλείου εκδόσεων της LGBTQ κοινότητας στην Κοδριγκτώνος. Εγραψε ο διαχειριστής του, Θάνος Βέσσης, έναν φορτισμένο αποχαιρετισμό. Εγραψε κι ο δικηγόρος Βασίλης Σωτηρόπουλος (προς τον υφυπουργό Πολιτισμού και τον πρόεδρο του Ελληνικού Ιδρύματος Βιβλίου και Πολιτισμού) ένα τεκμηριωμένο μήνυμα γιατί πρέπει να διατηρηθεί ως η «μοναδική εκδοτική μονάδα που έδινε ένα βήμα στη ΛΟΑΤΚΙ+ λογοτεχνία […]».

Μωρ’ δε βαριέσαι καημένε. Δεν ακούς τα ροδάκια του «rebranding»;