Αύγουστος πλέον, μπήκαμε στον Αύγουστο από χθες. Στον χειρότερο μήνα του χρόνου. Δεν τον θέλω καθόλου, μόνο οι τελευταίες του μέρες μου αρέσουν κάπως, ίσως επειδή τελειώνει ο μήνας και καταφτάνει ο Σεπτέμβριος, ο μήνας της επιστροφής.
Αύγουστος, ο μήνας των διακοπών, ο μήνας που κάνουν όλοι διακοπές για να είμαστε πιο ακριβείς. Αυτό μεταφράζεται σε κόσμο παντού, όπου και αν βρίσκεσαι, ό,τι και να κάνεις. Στα πλοία, στα λεωφορεία (στα τρένα όχι), στα μαγαζιά, στις θάλασσες, παντού. Ολοι μας σαν πρόβατα να μην ευχαριστιόμαστε τίποτε.
Αφήστε που πλέον δεν υπάρχουν και λεφτά για διακοπές. Οι μισοί Ελληνες, σύμφωνα με την ΕΛΣΤΑΤ, δεν θα πάνε ούτε μία ημέρα διακοπές, αλλά και οι υπόλοιποι που θα πάνε, χωρίς να το λέει η έρευνα, θα μετρούν τα έξοδα ευρώ με ευρώ. Ολοι οι γνωστοί μου όταν μιλούν για τις διακοπές τους μιλούν ταυτόχρονα και για τα χρήματα. Πόσα θα χρειαστούν για τη μετακίνηση, πόσα για τη διαμονή (όταν δεν πηγαίνουν στο χωριό τους), πόσα για τα καθημερινά έξοδα. Και τα μετρούν και δεν βγαίνουν. Ποιες διακοπές της ανεμελιάς και της ξεκούρασης, πάνε αυτές, τώρα μιλάμε για τις διακοπές στις οποίες υπολογίζεις τα χρήματα που θα χρειάζεσαι όταν επιστρέψεις (και αυτά δεν βγαίνουν, επίσης).
Αύγουστος, αχρείαστος μήνας. Θα ήθελα από τον Ιούλιο να πηδάγαμε κατευθείαν στον Σεπτέμβριο, να έφευγε το καλοκαίρι (και η ζέστη του) μια ώρα αρχύτερα.
Αύγουστος και η πόλη αδειάζει. Αλλοι τη βρίσκουν καταπληκτική την Αθήνα σε τέτοια φάση, εμένα μου φαίνεται καταθλιπτική. Αφήστε που κλείνουν και τα στέκια σου, δεν έχεις πού να πας. Τι να την κάνω την έρημη πόλη;
Μόλις 2 Αυγούστου σήμερα, μένουν άλλες 29 ημέρες ακόμα. Υπομονή. Διότι έχει 31 ημέρες ο μήνας και όχι 30 ρε γαμώτο. Τέλος πάντων. Σεπτέμβριε, σε περιμένω πώς και πώς.
