Στη ρήση ότι «τα αυταρχικά καθεστώτα κατανοούν τη δύναμη των τεχνών και της αφήγησης μερικές φορές καλύτερα από τους ίδιους τους καλλιτέχνες» παρέπεμψε πρόσφατα ο Ντέρεκ Γκόλντμαν, σκηνοθέτης, σεναριογράφος, παραγωγός, επιμελητής εκθέσεων και κυρίως καλλιτεχνικός και εκτελεστικός διευθυντής του Laboratory for Global Performance and Politics στο Πανεπιστήμιο Georgetown στην Ουάσινγκτον. Ο ίδιος, διαβάσαμε στον «Γκάρντιαν», εξήγησε πως «στις καλλιτεχνικές κοινότητες που δρουν εντός του αμερικανικού πλαισίου, υπάρχει λίγο η τάση, ενός πολιτιστικού απομονωτισμού του τύπου “άσε μας στην ησυχία μας να κάνουμε τη δουλειά μας”, ως ένα είδος “ιερότητας” για την προστασία του χώρου μας. Οι καλλιτέχνες δεν ήταν πάντα κοινωνικοποιημένοι ώστε να θεωρούν εαυτούς οπωσδήποτε μέρος του διαλόγου για κρίσιμα ζητήματα της κοινωνίας και της πολιτικής. Ομως, αν θέλουμε να λάβουμε σοβαρά υπόψη τον ρόλο μας ως αφηγητές και ως εργαζόμενοι στον Πολιτισμό, οφείλουμε να γνωρίζουμε ότι […] αυτή είναι μια εποχή στην οποία οι καλλιτέχνες έχουν έναν πραγματικά καίριο και κατεπείγοντα ρόλο να παίξουν».
Το μικρό «μανιφέστο» του Γκόλντμαν έγινε με αφορμή τη μετωπική επίθεση που επιχείρησε ο πρόεδρος Τραμπ εναντίον των τεχνών και της ελευθερίας της έκφρασης, όταν, πριν από λίγες ημέρες, απαίτησε από την Εθνική Επιτροπή Επιδοτήσεων (National Endowment for the Arts) να αποκλείει εφεξής έργα που προωθούν την «ιδεολογία του φύλου»! Η απαίτησή του δεν θα περάσει βέβαια αβρόχοις ποσί. Ηδη από την Αμερικανική Ενωση Πολιτικών Ελευθεριών (ACLU) μέχρι πολιτιστικούς φορείς της queer κοινότητας (όπως π.χ. τα National Queer Theatre, Theatre Offensive) αλλά όχι μόνον, κινούνται νομικά επικαλούμενοι παραβίαση της 1ης και 5ης τροπολογίας του αμερικανικού Συντάγματος, λογοκρισία της καλλιτεχνικής έκφρασης και της ελευθερίας του λόγου, αλλά και πρωτοφανή απόπειρα παρέμβασης στην ίδια τη διαμόρφωση ενός ρεπερτορίου που θα οφείλει π.χ. εφεξής να αποκλείει όχι μόνο κλασικά μιούζικαλ σαν το «Κλουβί με τις Τρελές» αλλά και όσα σεξπιρικά π.χ. έργα έχουν δυαδικούς χαρακτήρες (π.χ. η Πόρσια στον «Εμπορο της Βενετίας»)!
Η Αμερική ζει τον δικό της εφιάλτη παρατηρώντας ότι σ’ αυτήν τη δεύτερη θητεία του ο Τραμπ επιδεικνύει αυταρχική εμμονή (και) με τις τέχνες έχοντας μεταξύ άλλων ήδη αναλάβει προσωπικά την προεδρία του John F. Kennedy Center for the Performing Arts και επαναλαμβάνοντας μετ’ επιτάσεως πόσο ο ίδιος αγαπάει τα μιούζικαλ του Αντριου Λόιντ Γουέμπερ – κυρίως το «Cats» και «Το φάντασμα της Οπερας»! Στην Ελλάδα πάλι ορισμένοι δικαιολογούν ή και θεωρούν ακόμα τις πολλαπλασιασμένες επιθέσεις της Aκροδεξιάς στον πολιτισμό ως έκφανση μίας περιθωριακής γραφικότητας. Είναι όμως έτσι;
