Δεν είναι καθόλου περίεργο ότι το «Wicked», το οποίο εμπνέεται από την κλασική ιστορία του «Μάγου του Οζ», χαλαρά βασισμένο στο ομότιτλο βιβλίο του Gregory Maguire όπως και το θεατρικό μιούζικαλ, συμπεριλαμβάνεται στους εμπορικούς θριάμβους της χρονιάς μαζί με τα «Beetlejuice Beetlejuice», «Deadpool & Wolverine», «Inside Out 2» και άλλα. Εξάλλου τα στούντιο, μαζί με τις μεγαλύτερες εταιρείες παραγωγής, επενδύουν ελεύθερα σε «αλυσιδωτά προϊόντα» που ακολουθούν κατά γράμμα τη συνταγή της ταμειακής επιτυχίας, ενώ περιορίζουν ασφυκτικά τα ανθρώπινα –κυριολεκτικά– δράματα. Τα τελευταία έχουν σχεδόν αποκλειστικά καταχωριστεί στην επικράτεια της τηλεόρασης. Η τηλεόραση έχει αντικαταστήσει τον ανεξάρτητο κινηματογράφο, τουλάχιστον στην Αμερική. Ευτυχώς που η Ευρώπη στηρίζει ακόμα την Εβδομη Τέχνη…
Αλλά ας μην είμαι τόσο απαισιόδοξη. Υπάρχουν πολλά αξιέπαινα στοιχεία ακόμα και στις εισπρακτικές φαντασμαγορίες. Βλέπε το «Wicked»… από τα καραμελένια σκηνικά, πολύχρωμα κοστούμια και φοβερά σπέσιαλ εφέ ώς τις εντυπωσιακές χορογραφίες και τις καλά εκπαιδευμένες φωνές, η ταινία διεκδικεί την περιγραφή «feast for the eyes», δηλαδή «γιορτή για τα μάτια».
Μέσα σε αυτό το περιβάλλον, που δεν θυμίζει τίποτα από την καθημερινότητα βέβαια, παρά μόνο τα βιβλία που διαβάζουμε στα παιδιά μας, οι δύο ηρωίδες- η πρώην «κακιά μάγισσα» αλλά νυν ταλαντούχα και συμπαθητική Ελφάμπα, της οποίας τα βάσανα προέρχονται από την κακή της τύχη να έχει πράσινο δέρμα, και η τρισχαριτωμένη αν και κακομαθημένη Γκλίντα- προβάλλουν μέσα από τα καλά ακονισμένα εκφραστικά μέσα των αντίστοιχων ηθοποιών, της Σίνθια Ερίνο και της γνωστής ποπ τραγουδίστριας Αριάνα Γκράντε. Και μόνο η τελευταία, σαν το παιδί-γυναίκα της Ντίσνεϊ με σάρκα και οστά, προσθέτει αρκετούς πόντους στην ταινία χάρη στην εκπληκτικά άνετη και κωμική παράστασή της χορού, τραγουδιού και υποκριτικής.
Παρότι οι δύο ηθοποιοί είναι επαγγελματίες τραγουδίστριες, οι απαιτήσεις της ταινίας ήταν μεγάλη πρόκληση και για τις δύο. «Στην ποπ μουσική μου τραγουδώ περισσότερο από τον θώρακα, ενώ το στιλ της Γκλίντα είναι οπερατικό, κλασικό», είπε η Γκράντε σε μια πρόσφατη συνέντευξη Τύπου. «Παρ’ όλο που είμαι υψίφωνος, το στιλ αυτού του τραγουδιού απαιτεί πολλή εκπαίδευση».
Στη διάρκεια των γυρισμάτων, η Ερίνο ξυπνούσε στις δύο το πρωί για να γυμναστεί και να θερμάνει τις φωνητικές χορδές της ώστε να παρουσιαστεί στις τέσσερις στο μακιγιάζ που διαρκούσε από δυόμισι ώς τέσσερις ώρες.
Οι δοκιμασίες των ηθοποιών δεν σταματούσαν στην προετοιμασία φυσικά. «Κρεμιόμουν από σύρματα στον αέρα για τα περισσότερα από τα τραγούδια μου. Επρεπε να βρω τον τρόπο να εκφέρω τις νότες με δύναμη, χωρίς όμως να έχω έδαφος κάτω από τα πόδια μου» εξήγησε η Ερίνο.
Η ταινία ωστόσο δεν κέρδισε το παγκόσμιο κοινό μόνο με την τεχνική αρτιότητά της. Σύμφωνα με τα σύγχρονα πρότυπα της κοινωνικής ανοχής, προωθεί τις αρχές της διαφορετικότητας, της ισότητας και της κοινωνικής ένταξης (diversity, equity, inclusion) αφού ακόμα και μια αποτρόπαιη μορφή (σαν το πράσινο δέρμα της Ελφάμπα) μπορεί να κρύβει πίσω της μοναδικά ταλέντα και αφού οι συγκρούσεις προέρχονται από τον αποκλεισμό της διαφορετικότητας και όχι από τη φύση της. «Νομίζω ότι όλοι έχουμε ανάγκη», είπε η Ερίνο, «τη φιλία και την ικανότητα να αλλάζουμε απόψεις και να αποδεχόμαστε τη διαφορετικότητα». «Η φιλία, η αγάπη και η οικογένεια, είτε αυτή είναι η βιολογική είτε η επιλεγμένη σου οικογένεια, μας βοηθούν να επιζήσουμε», πρόσθεσε η Γκράντε.
Ας μην ξεχνάμε πως το απόφθεγμα της Ντόροθι στον «Μάγο του Οζ», «δεν υπάρχει μέρος σαν το σπίτι σου» (there is no place like home), είναι χαραγμένο στην αμερικανική ψυχή. Η λέξη home σημαίνει ταυτόχρονα σπίτι, οικογένεια, πατρίδα. «Ο Μάγος, η Ντόροθι και όλοι οι υπέροχοι χαρακτήρες του Οζ έχουν προσφέρει ασφάλεια σε πολλούς που νιώθουν μόνοι», όπως είπε η Γκράντε.
Και οι δύο ηθοποιοί μεγάλωσαν με το παραμύθι σε πολλές του μορφές, πρώτα με την κλασική ταινία του 1939 με την Τζούντι Γκάρλαντ, τη διασκευή του 1978 (The Wiz) με την Νταϊάνα Ρος, το βιβλίο του Γκρέγκορι Μαγκουάιρ και τελικά με το θεατρικό μιούζικαλ Wicked που πρωτοπαίχτηκε το 2003. Ενσαρκώνοντας τώρα τις ηρωίδες που οι ίδιες θαύμαζαν, ένιωσαν την ευθύνη που έφερε ο ρόλος τους. «Ξέρω τι σημαίνει η ιστορία για όλους», είπε η Ερίνο. «Είχαμε το χρέος να την αποδώσουμε όσο πιο ολοκληρωμένα και πιστά γινόταν».
Και οι δύο προσπάθησαν, ωστόσο, να επενδύσουν τους ρόλους τους με μεγαλύτερο βάθος. « Αυτό που μου αρέσει πιο πολύ στην Γκλίντα είναι η ακόρεστη επιθυμία της να γίνει καλύτερη… και όταν ανακαλύπτει ότι τα πράγματα δεν πρέπει να γίνονται πάντα με τον ίδιο τρόπο, ανακαλύπτει επίσης ότι το “καλό” αλλάζει συνεχώς».
«Υπάρχουν πολλές συμφύσεις ανάμεσα σε μένα και την Ελφάμπα», ομολόγησε η Ερίνο που είναι Αφροαμερικάνα. «Η σχέση της με τον πατέρα της είναι δύσκολη όπως και η δική μου. Είναι η μεγάλη αδελφή όπως κι εγώ […] Και σε γενικότερο πλαίσιο καταλαβαίνω τι θα πει να είσαι η “διαφορετική”. Ξέρω τι θα πει να μην υπάρχει χώρος για σένα στον κόσμο αλλά και τι θα πει να αποδεχτείς τον εαυτό σου όπως είναι, ολοκληρωτικά, ώστε η αποδοχή να μεταμορφώνεται σε δύναμη […] Υπάρχουν παράλληλοι μεταξύ μιας… πράσινης γυναίκας και μιας μαύρης ΛΟΑΤΚΙ γυναίκας».
«Ελπίζω οι θεατές να δουν τον εαυτό τους στην ταινία», πρόσθεσε. «Ελπίζω να έχουν την ευκαιρία να εκτιμήσουν τη φιλία και τη διαφορετικότητά τους. Αν ωστόσο υπάρχουν δυσκολίες στις σχέσεις τους, ελπίζω μια ταινία σαν αυτή να τους δώσει την ευκαιρία να συζητήσουν τα προβλήματά τους, ίσως να αλλάξουν προοπτική και προσέγγιση στα πράγματα, να γίνουν λίγο πιο συμπονετικοί, πιο ανοιχτοί σε αυτούς που δεν τους μοιάζουν. Αν αυτές οι δύο γυναίκες κατάφεραν να γίνουν φίλες, το ίδιο θα μπορούσε να γίνει με εκατομμύρια άλλους».
