Δεν ήταν βάφτιση, κ. πρωθυπουργέ!

Ηταν εκεί και τις τρεις μέρες. Η φωτορεπόρτερ Μαρία Χουρδάρη ήταν στον τόπο όπου ξέσπασε η πρόσφατη πυρκαγιά που ξεκινώντας από τον Βαρνάβα έφτασε έως το Χαλάνδρι, από τις πρώτες στιγμές. Απαθανάτισε τα όσα είδε, τόσο με τον φωτογραφικό φακό της όσο και με τα μάτια και τ’ αυτιά της, καθώς μίλησε με πολλούς κατοίκους. Δεν είναι η πρώτη φορά που βρίσκεται παρούσα σε ένα τέτοιο γεγονός. Εως και στην Ουκρανία πήγε, σαν ξέσπασε ο πόλεμος. Ωστόσο, αυτή η φορά ήταν διαφορετική για την ίδια. Γιατί βίωσε την απόλυτη μοναξιά. Ο πρωθυπουργός έως σήμερα κάνει λόγο για μια «επιτυχημένη επιχείρηση» και όλος ο κρατικός και μιντιακός «συστημικός» μηχανισμός κινήθηκε προς αυτή την κατεύθυνση. Δεν επισκέφθηκε το μέρος παρά πολλές μέρες μετά, με τον Αδ. Γεωργιάδη και τρολ της Δεξιάς να κάνουν λόγο για «άπλυτους που γιούχαραν τον πρωθυπουργό», ο οποίος χαμογελούσε όλη την ώρα, λες και είχε πάει σε βάφτιση. Η αλήθεια ωστόσο έχει καταγραφεί…

«Κατά τη διάρκεια της φωτιάς, όταν αυτή ξέσπασε στην Πεντέλη, δεν έστειλαν καθόλου επίγειες δυνάμεις. Επειτα από ώρες έστειλαν ένα εναέριο μέσο και ακόμα πιο μετά άλλο ένα. Η φωτιά μειώθηκε αλλά μετά αναζωπυρώθηκε και έτσι προχώρησε προς τον αστικό ιστό. Είναι μια κόλαση. Ολα έχουν καεί. Δεν εξηγείται το πόσο καμένα είναι όλα», μας λέει η Μαρία Χουρδάρη.

«Για ακόμη μία φορά είδα όσοι πυροσβέστες υπήρχαν να κάνουν ό,τι μπορούν. Αλλά μέσα στις γειτονιές και τα στενά, τις φωτιές τις έσβησαν κυρίως οι κάτοικοι. Κάτοικοι και εθελοντές. Αστυνομικές μονάδες σχεδόν με τη βία προσπαθούσαν να διώξουν τους κατοίκους και να εκκενώσουν τα σπίτια, αλλά δεν υπήρχε βοήθεια από πουθενά και δεν αφήνεις έτσι τα όσα έχεις χτίσει μια ζωή να χαθούν. Πολλοί έμειναν και έσωσαν ό,τι σώθηκε. Αυτό που μας έλεγαν όλοι ήταν “ναι, εμείς να φύγουμε, αλλά ποιος θα μας εγγυηθεί πως θα σωθούν τα σπίτια μας; Ποτέ δεν θα αποζημιωθούμε και πώς να αποζημιωθείς; Γίνεται; Οχι, βέβαια. Το έχουμε ζήσει και σε προηγούμενες πυρκαγιές – οι άνθρωποι ακόμη περιμένουν την πενιχρή αποζημίωση”», μας είπε η φωτορεπόρτερ. «Ακόμη και τις επόμενες μέρες που δεν υπήρχαν μεγάλες ενεργές εστίες, οι άνθρωποι έριχναν νερό και πρόσεχαν ώστε να μην υπάρξει αναζωπύρωση. Καμία βοήθεια δεν υπήρξε για όλο αυτό. Στην κυριολεξία οι κάτοικοι ήταν αυτοί που έσωσαν τα σπίτια τους. Μαζί με κάποιους εθελοντές και όσους πυροσβέστες υπήρχαν, που όμως έδρασαν κυρίως εκτός οικισμού. Αυτό που μας είπαν όλοι, ακόμα και πυροσβέστες, είναι πως οι δυνάμεις της Πυροσβεστικής δεν είχαν καμία κεντρική καθοδήγηση. Οι κάτοικοι τους έλεγαν τι να κάνουν. Η συνεργασία έσωσε τα σπίτια και τους ανθρώπους – όχι όμως εντός του Πυροσβεστικού Σώματος, αλλά ανάμεσα στους πυροσβέστες, στους εθελοντές και στους κατοίκους. Προσπαθούσαν να επικοινωνήσουν με το 112 και είχαν αναμονή 20 λεπτά και μετά έκλεινε…

Οσο για την πρώτη μέρα, ήμουν εκεί. Στον Βαρνάβα. Δεν ήταν μεγάλη η εστία αρχικά, αλλά ήταν από την αρχή κάτι πυκνό, τρομακτικό, δυνατό και γρήγορο. Πολύ γρήγορα ξέφυγε η κατάσταση… απορώ πώς λένε ότι την είχαν υπό έλεγχο από την αρχή. Αν όλα πήγαν όπως τα λένε, γιατί ξέφυγε τόσο γρήγορα η φωτιά και έφτασε έως την Πεντέλη και το Χαλάνδρι;

Ηταν τρομακτικό αυτό που συνέβη. Ημουν εκεί και τις τρεις μέρες. Αυτό που ήθελαν οι κάτοικοι μετά ήταν να επιστρέψουν το ρεύμα και το νερό. Για μέρες μετά δεν είχαν και δεν είχε μεριμνήσει το κράτος να τους πάει ούτε καν εμφιαλωμένο να μπορούν να πιουν. Πάλι ό,τι γίνεται, γίνεται από τους εθελοντές, αλλά και αυτοί δεν μπορούν να ξέρουν τις ανάγκες… Πάλι μόνοι τους είναι οι κάτοικοι…

Το πολύ σημαντικό επίσης ήταν πως πάρα πολλές φορές οι κάτοικοι είχαν κάνει εκκλήσεις για καθαρισμό ξερών χόρτων κ.λπ., αλλά τίποτα δεν είχε γίνει. “Ολο ατομική ευθύνη βλέπουν παντού”, μας έλεγαν. “Εμείς κάναμε ό,τι είπαν, αλλά αυτοί δεν θα έχουν ποτέ καμία ευθύνη; Πόσα να καθαρίσουμε εμείς; Εμείς θα καθαρίσουμε τα δέντρα; Είναι παράνομο. Ή έρχονται και τα πετσοκόβουν ή δεν έρχονται καθόλου”. Αυτά μας έλεγαν. Κατεβαίνοντας από την κορυφή του βουνού προς τα κάτω, ακούγαμε συνέχεια γκαζάκια και φιάλες να σκάνε, κάτι πολύ επικίνδυνο. Ωστόσο, κανείς δεν μας είπε τίποτε κακό για τους πυροσβέστες, κάτι που δεν ισχύει όμως για τους επικεφαλής και την Πολιτική Προστασία. Κανέναν επικεφαλής δεν είδαμε. Είδαμε όμως Ρομά να βοηθούν πάρα πολύ και μάλιστα σε μια περιοχή δύσκολη. Υπάρχουν και σχετικές φωτογραφίες. Καθώς τραβούσα, θυμήθηκα αυτό που είχε πει η Σοφία Βούλτεψη: “Δίπλα στους Ρομά, ζουν και άνθρωποι”.

Η καταστροφή ήταν τεράστια. Κάτοικοι που μένουν εκεί δεκαετίες και έχουν ζήσει φωτιές από τη δεκαετία του ‘80, όλοι μάς είπαν πως δεν πιστεύουν ότι πλέον πρόκειται να ξαναζωντανέψει το βουνό. Με ό,τι αυτό σημαίνει για όλους μας».