Η ομάδα είχε μέχρι τότε παρουσιάσει τα έργα: Το Βουνό (1987), Το Αδιάβροχο (1987), Δωμάτιο Ι και ΙΙ (1988), Το τελευταίο τραγούδι του Ρίχαρντ Στράους (1990), Τα τραγούδια (1991), Φεγγάρια (1992), Μήδεια (1993), Η Ιφιγένεια στο γεφύρι της Αρτας (1995), Ορέστεια Ξενάκη-Ακολουθία Αισχύλου(1995).
Το διάρκειας 105 λεπτών «Ενός Λεπτού Σιγή» είναι ένα δίπτυχο ουσιαστικά, που περιλαμβάνει στο πρώτο μέρος το «Ρέκβιεμ για το τέλος του έρωτα» σε μουσική του Γιώργου Κουμεντάκη με σοπράνο και στο δεύτερο μέρος «Τα τραγούδια της αμαρτίας» του Μάνου Χατζιδάκι, σε στίχους του Ντίνου Χριστιανόπουλου και του Γιώργου Χρονά, σε ημιτελή μορφή, χωρίς ενορχήστρωση, σαν χαϊκού για πιάνο (Κωστής Παπαδάκης) και φωνή (Ανδρέας Καρακότας, Δώρος Δημοσθένους). Ο Δημήτρης Παπαϊωάννου είχε τη σύλληψη, τη σκηνοθεσία και τη χορογραφία, με βοηθούς σκηνοθέτη την Αγγελική Στελλάτου και την Τίνα Παπανικολάου. Τα σκηνικά και κοστούμια είχε κάνει η Λίλη Πεζανού, τον σχεδιασμό των φωτισμών ο Αλέκος Γιάνναρος, το μακιγιάζ ο Αγγελος Μέντης και τις φωτογραφίες υπέγραφε η Μαριλένα Σταφυλίδου.
Ερμηνευτές ήταν οι:
Μορφή του θανάτου (σοπράνο): Τζένη Δριβάλα, Μάτα Κατσούλη (η πρώτη στις παραστάσεις του Οκτωβρίου, η Κατσούλη σ’ αυτές του Νοεμβρίου).
Ανδρες: Χρήστος Αλιφέρης, Γιάννης Γιαπλές, Γιάννης Διαμαντόπουλος, Νίκος Δραγώνας, Αντώνης Κουτρουμπής, Γιώργος Καρδάκος, Γρηγόρης Λαγός, Αγγελος Μέντης, Γιώργος Μάτσκαρης, Βασίλης Μήτσιου, Δημήτρης Μπακάλης, Φώτης Νικολάου, Αλέξανδρος Νιάγκος, Στέφανος Νικολαΐδης, Μιχάλης Παπαδόπουλος, Δημήτρης Παπαϊωάννου, Τάσος Παπαϊωάννου, Μιχάλης Παπαντωνάκης, Θανάσης Σολωμός, Δημήτρης Σωτηρίου.
Μορφή της μητέρας: Τίνα Παπανικολάου.
Μορφή της Μαγδαληνής: Αγγελική Στελλάτου.
Τραγουδιστές: Ανδρέας Καρακότας, Δώρος Δημοσθένους.
Πιάνο: Κωστής Παπαδάκης.
Στον ρόλο της γριάς μητέρας εμφανιζόταν η θρυλική Ζουζού Νικολούδη.
Το όνομα της παράστασης προερχόταν βέβαια από το ποίημα του Ντίνου Χριστιανόπουλου «Ενός λεπτού σιγή»:
Εσείς που βρήκατε τον άνθρωπό σας
κι έχετε ένα χέρι να σας σφίγγει τρυφερά,
έναν ώμο ν’ ακουμπάτε την πίκρα σας,
ένα κορμί να υπερασπίζει την έξαψή σας,
κοκκινίσατε άραγε για τη τόση ευτυχία σας,
έστω και μια φορά;
Είπατε να κρατήσετε ενός λεπτού σιγή
για τους απεγνωσμένους;
