Το δίκοπο, προεκλογικό μαχαίρι της τηλεοπτικής αναγνωρισιμότητας

Η τηλεοπτική αναγνωρισιμότητα στα ψηφοδέλτια; Ασφαλώς και πολύ «ωφέλιμη» είναι για όποιον έχει τηλεοπτική καριέρα και αποφασίζει ξαφνικά να δοκιμαστεί στον πολιτικό στίβο και κίνητρο αποτελεί για όσα κόμματα επιλέγουν κάθε φορά και τέτοια πρόσωπα. Είναι όμως και δίκοπο μαχαίρι, ειδικά στην εποχή των social media, πεδίο στο οποίο, όπως άπαντες γνωρίζουμε, η δημόσια έκθεση φέρνει και δημόσιες επιθέσεις και μάλιστα από κάθε καρυδιάς καρύδι –ναι και από τρολ και από κακεντρεχείς.

Με δεδομένη τη συμπάθειά μου στην τηλεοπτική παρουσία της Ελεονώρας Μελέτη -δεν ξεχνώ άλλωστε πώς μεταξύ άλλων ήταν η πρώτη που η τηλεοπτική συνέντευξή της από τον Βασίλη Κ. ενίσχυσε τις καταγγελίες και του Ν.Σ. εναντίον του πλέον καταδικασμένου πρωτοδίκως για βιασμούς ανηλίκων Δ. Λιγνάδη-, με δεδομένο ότι ασχέτως του γεγονότος ότι κατεβαίνει υποψήφια στο ευρωψηφοδέλτιο του κυβερνώντος κόμματος που εγώ δεν ψηφίζω, σοκάρομαι και καταδικάζω τη χυδαία επίθεση που εξαπολύθηκε εναντίον της. Με δεδομένα αυτά απόρησα και εγώ με την υπερ-συναισθηματική της αντίδραση για την «ανεξέλεγκτη κι απροκάλυπτη βία» που πράγματι δέχεται στα social media. Ούτως ή άλλως η δημόσια έκθεση συνεπάγεται ότι κρίνεσαι και δεν αρέσεις σε όλους. Ούτως ή άλλως η ακραία πόλωση στο πολιτικό σκηνικό έχει να επιδείξει τα τελευταία χρόνια π.χ. από την Μπέττυ Μπαζιάνα, την Εφη Αχτσιόγλου μέχρι την Ελενα Ακρίτα (για να επιλέξω ενδεικτικές περιπτώσεις και του αντιπολιτευόμενου κόμματος) πλείστες τέτοιες καταδικαστέες συμπεριφορές έναντι γυναικών που ασχολήθηκαν με την πολιτική ή ενεπλάκησαν… εξ αντανακλάσεως.

Και ούτως ή άλλως από την περίπτωση της Χαρούλας Αλεξιου ή της Τάνιας Τσανακλίδου κ.ά. ακόμα και ο χώρος των αναγνωρίσιμων καλλιτεχνών όταν εξέφρασε άποψη, δέχτηκε σφοδρότατα χτυπήματα κάτω από τη μέση με πολιτικό κίνητρο. Εδώ τέτοια ακραία συμπεριφορά έχουν υποστεί ακόμα και άνθρωποι που απλώς το δημοσιογραφικό τους ρεπορτάζ, οι αποκαλύψεις ή η άποψή τους δυσαρέστησε ένα μέρος κάποιου κοινού.

Στο βασίλειο των social media, στην εποχή που η επικοινωνιακή δεινότητα έχει αντικαταστήσει την παραγωγή ουσιαστικού πολιτικού λόγου, η αναγνωρισιμότητα είναι ένας προεκλογικός άσος, είναι όμως δυστυχώς και ένας ευάλωτος στόχος. Αντίστοιχα ότι η αναγνωρισιμότητα έχει δύο όψεις το έμαθε με τον πιο δυσάρεστο τρόπο -αλλά και δικαίως- και ο κ.Παπανώτας, ίσως και ο ΣΥΡΙΖΑ που καταρχάς τον επέλεξε. Οι υπόλοιποι, από τον Γ. Αυτιά έως την Ελ. Μελέτη, που δεν ήξεραν, δεν ρώταγαν;