Ουδείς του Πολιτισμού;

Η Ελενα Ακρίτα, που την έχουμε καταχωρίσει περισσότερο ως δημόσιο πρόσωπο με ηχηρές δημοσιογραφικές και σοσιαλμιντιακές παρεμβάσεις και λιγότερο ως συγγραφέα-σεναριογράφο. Ο ηθοποιός Ομηρος Πουλάκης, μεταξύ άλλων «ενεργός στο κίνημα Support Art Workers», αλλά σε μη εκλόγιμη θέση.

Η σκηνοθέτρια και ηθοποιός Μάνια Παπαδημητρίου, με ακτιβιστική δράση στον χώρο του πολιτισμού από τότε που τη θυμάμαι, αλλά επίσης σε μη εκλόγιμη θέση κατά τα φαινόμενα. Ο ζωγράφος Αχιλλέας Παπακώστας σε μη εκλόγιμη θέση, όπως κι ο γνωστός συνθέτης/τραγουδιστής Διονύσης Τσακνής. Οι δύο πρώτοι στο ψηφοδέλτιο Επικρατείας του ΣΥΡΙΖΑ, οι τρεις άλλοι στα αντίστοιχα ψηφοδέλτια του ΜέΡΑ25, του ΠΑΣΟΚ-ΚΙΝ.ΑΛΛ., του ΚΚΕ.

Στο ψηφοδέλτιο της Ν.Δ. ουδείς του Πολιτισμού -και ουδεμία έκπληξη. Οπως στα πάνελ και τις ομιλίες όπου τα θέματα του πολιτισμού σπανίως θίγονται. Σαν να μη μέτρησε αυτή την τετραετία δεκάδες πρωτοσέλιδα, δυστυχώς με αρνητικό κυρίως πρόσημο και κοινωνικοπολιτικό αντίκτυπο: από την υπόθεση Λιγνάδη με το «καλημέρα» της κυβέρνησης Μητσοτάκη, το κίνημα των Support Art Workers και των επί μήνες άεργων καλλιτεχνών στην πανδημία, το «τσιμέντωμα» της Ακρόπολης, τη νομιμοποίηση της αρχαιοκαπηλίας διά της συλλογής Στερν, την απόσπαση διά της «λεγκοποίησης» του ενιαίου μνημειακού συνόλου της βυζαντινής Θεσσαλονίκης, τη μετατροπή των πέντε εμβληματικών μουσείων της χώρας σε ΝΠΔΔ και τον διορισμό «νύχτα» διευθυντών και Δ.Σ. της αρεσκείας της παρούσας κυβέρνησης, τον αποκλεισμό αυτόνομων Ελλήνων αρχιτεκτόνων από τον διαγωνισμό για το Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο, έως τις μεγάλες διαδηλώσεις-καταλήψεις για το Προεδρικό Διάταγμα, τη χαρακτηριστική αδιαφορία για την ύπαρξη φορέα και βιβλιοφιλικής πολιτικής, την εμπλοκή με το Δημόσιο δεκάδων εφοπλιστικών οικογενειών.

Και ακόμα χίλια πράγματα που δεν αφορούσαν έναν κλειστό «ελιτίστικο» κύκλο, αλλά χιλιάδες δημιουργούς και εργαζόμενους και τελικά όλη την κοινωνία. Πράγματα που έκαναν θόρυβο και κρατούσαν στον δρόμο διαρκώς έναν ολόκληρο χώρο.

Που δεν εκπροσωπείται επαρκώς ούτε καν στις ερωτήσεις που τίθενται προεκλογικά στους αρχηγούς των κομμάτων. Το χειρότερο; Η διαπίστωση δεν είναι γκρίνια του «σιναφιού» μας, αλλά παρατήρηση για τα αργά ανακλαστικά μιας προεκλογικής περιόδου που βαυκαλίζεται ότι θα φέρει το καινούργιο.