Ποιες εκλογές;

Οι εκλογές που έρχονται νομίζω ότι δίνουν την ευκαιρία σε όλα τα κόμματα, παράλληλα με τη διατυμπανιζόμενη «κάθαρση», να πετύχουν και την περιφρονημένη «αυτοκάθαρση»…

Να σκεφτούν, να προτείνουν και να εκλέξουν ως στελέχη και βουλευτές τους τις προσωπικότητες εκείνες του πολιτικού τους χώρου που γνωρίζουν, αντιπροσωπεύουν και διαδίδουν σοβαρά και υπεύθυνα τις ιδέες τους και τα προγράμματά τους. Να απομακρύνουν τα στοιχεία εκείνα που για ευκαιριακούς, προσωπικούς ή παλαιοκομματικούς λόγους επέπλευσαν ή επιβλήθηκαν.

Φαίνονται δύσκολα όλα αυτά. Στο μυαλό μας έρχονται μαχαιρώματα, πολιτικό κόστος, διάλυση. Οταν βλέπουμε μάλιστα και την άνοδο του φασισμού σε κάποιες πρώην δημοκρατικές χώρες. Ας προσπαθήσουμε να τα δούμε πιο ψύχραιμα. Μήπως δεν είναι και τόσο δύσκολο.

Ρομαντισμοί, θα βιαστούν να συμπεράνουν ο πικραμένος αναγνώστης και το «έμπειρο» στέλεχος. Κάνουν λάθος και οι δύο. Φυσικά, όλα δεν γίνονται από τη μια μέρα στην άλλη…

Ναι, θα υπάρξει κόστος. Θα χάσουμε κάποιους που δεν αλλάζουν μυαλό. Αυτοί που συντηρούν, ανανεώνουν και τροφοδοτούν συνέχεια τον παλαιοκομματισμό. Που έρχονται στα βουλευτικά γραφεία, όχι για τις ιδέες και τον τόπο μας αλλά για το χρήμα και τη «δόξα». Θα χάσουμε φυσικά και τους… συγγενείς τους.

Ας τους χάσουμε όλους… Θα κερδίσουμε, όμως, σίγουρα, αυτούς που δεν έρχονται μαζί μας, ακριβώς επειδή υπάρχουν αυτοί… οι «βολεψίες». Επιτέλους ας μάθουμε κάποτε να μετράμε τους υποψήφιους, όχι με πόσους φέρνουν, αλλά με πόσους διώχνουν… Μόνο έτσι θα συσπειρώσουμε τους σοβαρούς ανθρώπους που υπάρχουν σε όλη την κοινωνία.

Αν θέλουν, βέβαια, όλα τα κόμματα της Ευρώπης να περπατήσουν σε μια μεγάλη, μελλοντική Ευρώπη μιας Νέας, Επαναστατικής, Αναγέννησης. Εκτός κι αν θέλουν αυτά τα βήματα να τα περπατήσουν με στελέχη και βουλευτές δέσμιους των πολυεθνικών…

Και τους ρωτάμε πώς θα αντιμετωπίσουν αύριο κάποιον Τζορτζ Φ. Κέναν, Αμερικανό καθηγητή και πρέσβη στη Σοβ. Ενωση και στην πάλαι ποτέ Γιουγκοσλαβία, αν τους προκαλέσει όπως προκάλεσε κυνικότατα πριν από μερικά χρόνια όλα τα Βαλκάνια.

«Πρέπει να καταλάβουν επιτέλους όλοι οι κάτοικοι της Βαλκανικής ότι στη μελλοντική Ευρώπη, δεν είναι δυνατόν τα σύνορά τους να διατηρηθούν όπως είναι τώρα. Πρέπει να αλλάξουν. Και θα αλλάξουν το συντομότερο δυνατό. Θα καλέσουμε τους ηγέτες τους, θα συζητήσουμε και θα καταλήξουμε κάπου, ελπίζω, σε μια συμφωνία. Αν όμως παρ’ όλα αυτά, δεν καταλάβουν την αναγκαιότητα αυτής της αλλαγής, τότε είμαστε υποχρεωμένοι να την επιβάλουμε διά της βίας».

Και την επέβαλαν. Τη διέλυσαν. Οπως έκαναν και σε πολλές άλλες περιοχές του πλανήτη μας.

Ευτυχώς που υπάρχουν και κάποιοι ευαίσθητοι Αμερικανοί διπλωμάτες οι οποίοι παραιτούνται.

Μπρέιντι Κίσλινγκ,

Αμερικανός πολιτικός σύμβουλος στην πρεσβεία των ΗΠΑ στην Αθήνα.

Αθήνα, 28.2.2003.

«Αγαπητέ κ. υπουργέ. Σας γράφω για να υποβάλω την παραίτησή μου από την Υπηρεσία Εξωτερικών και από τη θέση μου ως πολιτικού συμβούλου στην πρεσβεία των ΗΠΑ στην Αθήνα. Οι πολιτικές που μας ζητούν τώρα, επιζητώντας διαρκώς τον πόλεμο με το Ιράκ, είναι ασύμβατες με τις αμερικανικές αξίες. Τόσο συστηματική στρέβλωση των πληροφοριών και τόσο συστηματική χειραγώγηση της αμερικανικής γνώμης έχουμε να δούμε από την εποχή του Βιετνάμ».

Κάποιοι τα κρύβουν όλα αυτά… Και οι «υποψήφιοι» φυσικά τα αγνοούν… Η μαχόμενη νέα γενιά, όμως, τα γνωρίζει. Και τα αντιμετωπίζει σωστά. Να η απάντηση που μας έδωσε ο νέος φίλος μας, ο Αγγελος, όταν ζητήσαμε τη γνώμη του για τις επόμενες εκλογές:

«Θα ψηφίσουμε όλοι. Για να «διαψεύσουμε» τη Ρόζα Λούξεμπουργκ που μας λέει: ΄΄Αν η ψήφος άλλαζε, πραγματικά, τον κόσμο, θα την είχαν απαγορέψει εδώ και πολύ καιρό’’».