Η αρετή των πολιτικών, ηγετών, κυβερνητικών στελεχών και λειτουργών των μεγάλων θεσμικών κατακτήσεων μιας χώρας είναι το μοναδικό «ανάχωμα» στην πλύση εγκεφάλου της εποχής μας.
Οταν οι ίδιοι οι επιφανείς ενός τόπου δίνουν δικαιώματα με την αλαζονεία τους ή τη χλιδή τους στους «εμπορικούς» εκπροσώπους μερικών ραδιοτηλεοπτικών μέσων, η ευθύνη είναι πρώτα απ’ όλα δική τους. Η ευθύνη των απλών μελών, των απλών ψηφοφόρων, όμως, είναι μεγαλύτερη, ίσως γιατί ξεχνούν τη μοναδικότητα της ψήφου τους.
Η αρετή και η ηθική ξεκινούν από τη βάση και ολοκληρώνονται στην κορυφή.
Στις βουλευτικές εκλογές: όταν ο ψηφοφόρος δεν ψηφίζει τον υποψήφιο, τον οποίο η αρετή και η τόλμη συνοδεύουν σε ολόκληρη τη ζωή του, αλλά ψηφίζει με μοναδικό κριτήριο το ατομικό του συμφέρον ή το φουσκωμένο πορτοφόλι του αυτό είναι μια ανήθικη πράξη.
Και είναι ιλαροτραγικό να βλέπεις, έπειτα από λίγο καιρό, να κατηγορούν την κυβέρνηση για ανηθικότητα οι ίδιοι που, με τη δική τους ανηθικότητα, έστειλαν στη Βουλή τους ανήθικους για να «στήσουν» μια ανήθικη κυβέρνηση!!!
Ηρθε η ώρα να αναλάβουμε επιτέλους όλοι τις ευθύνες μας.
Πολλοί διακεκριμένοι διανοούμενοι, ακτιβιστές, εργαζόμενοι, συνδικαλιστές και πολιτικοί και από τις πέντε ηπείρους υπογραμμίζουν, σε μια έκκληση προς την παγκόσμια κοινή γνώμη, τους τεράστιους πυρηνικούς, οικολογικούς, κοινωνικούς και οικονομικούς κινδύνους, για όλη την ανθρωπότητα, που προκαλεί η σύγκρουση στην Ουκρανία και ο Ψυχρός Πόλεμος που εξαπολύθηκε. Μαζί με τη μόνιμη απειλή της κλιματικής αλλαγής.
Η ίδια η σύνθεση του καταλόγου των υπογραφόντων που προέρχονται από τον Νότο και τον Βορρά, από την Ανατολή και τη Δύση, έρχεται να υπογραμμίσει την ανάγκη ενότητας της ανθρωπότητας στην αντιμετώπιση των κοινών και κρίσιμων προβλημάτων και προκλήσεων που αντιμετωπίζει.
Καμιά χώρα και καμιά περιοχή του κόσμου, όσο ισχυρή και αν φαίνεται, δεν μπορεί να λύσει τα προβλήματα που αντιμετωπίζει στηριζόμενη αποκλειστικά στις δικές της δυνάμεις. Ούτε βέβαια η υπερσυγκέντρωση του ενεργειακού εφοδιασμού της ανθρωπότητας, σε ελάχιστους πολυεθνικούς κολοσσούς.
Νομίζουμε ότι ήρθε η ώρα να μας απασχολήσει όλους το μήνυμα αυτής της πανανθρώπινης έκκλησης. Θέλει όμως αρετή και τόλμη όχι μόνο η ελευθερία, κατά τον μέγα Κάλβο, αλλά και ο συνεχής αγώνας για την ελευθερία και από τον πιο αδύνατο, «μικρό», σημερινό πολίτη. Τώρα μάλιστα που οι εκλογές είναι προ των πυλών, σε όλες, σχεδόν, τις ευρωπαϊκές χώρες.
Στην άγρια εποχή του καταναλωτικού αμοραλισμού που ζούμε είναι η μόνη οδός επιβίωσής μας… Στη ζούγκλα της ισοπέδωσης των πάντων, αν τα κόμματα θέλουν να ξαναπαίξουν τον ιστορικό κοινωνικό τους ρόλο, δεν υπάρχει άλλη οδός παρά μόνο η ρήξη, η κραυγή, δηλαδή, η αρετή και η τόλμη…
Δύσκολη, δύσβατη, αυτή η «ρομαντική» οδός… Για όλους τους πολίτες. Σε μια εποχή μάλιστα που η οικονομική -ιδιαίτερα- ανασφάλεια αναγκάζει ένα μεγάλο ποσοστό πολιτών να γίνονται δούλοι του χρήματος. Να ξεχνούν ακόμη και τις υποχρεώσεις και τα δικαιώματα του πολίτη, κατακτήσεις αμέτρητων αγώνων.
Και, προπάντων, για την ηγεσία, την κυβέρνηση, τα στελέχη και τα απλά μέλη.
Η αρετή και η τόλμη, με όλο το κόστος τους, είναι η μοναδική αντιπαράθεση, τα μοναδικά επιχειρήματα, η πανάκριβη «περιουσία» των δημοκρατικών κομμάτων απέναντι στην αχρωματοψία του χρήματος, την ανήθικη γοητεία της εξουσίας και τη δειλία των αδυνάτων.
Εκτός κι αν το πάρουμε απόφαση ότι ήρθε το τέλος της πολιτικής. Και η «ύπουλη» προετοιμασία κάποιας «σωτήριας» δικτατορίας…
Η αρετή και η ηθική ξεκινούν από τη βάση και ολοκληρώνονται στην κορυφή.
Μια νέα ηγεσία, λοιπόν, αποτέλεσμα αρετής και τόλμης των μελών, θα μπορέσει να παίξει τον ιστορικό ρόλο της για μια κοινωνία των έντιμων και τολμηρών πολιτών και όχι των… βολεμένων οπαδών.
Ενα έντιμο και τολμηρό κίνημα, με έντιμους και τολμηρούς ηγέτες και ανυποχώρητα μέλη, είναι αυτό που ζητάει κάθε χώρα… Αν καταλάβει και το πιο απλό μέλος τη δύναμή του την ώρα της εκλογής, τότε όλα θα πάνε καλά.
Αν όχι, τότε το αποτέλεσμα θα είναι η διαιώνιση της αποτελμάτωσης.
«Ονειροπαρμένους» θα μας λένε οι «ρεαλιστές». Και θα μας «συμβουλεύουν» να ακούμε τη φωνή των «λογικών» ανθρώπων: Το αιώνιο: «Βασίλη κάτσε φρόνιμα, να γίνεις νοικοκύρης». Ή το πιο… «σύγχρονο»: «Αν θέλεις να προκόψεις, κόψε τις απόψεις…»
Εμείς, ευτυχώς, προτιμάμε να ακούμε κάποιους.. «ΟΝΕΙΡΟΠΑΡΜΕΝΟΥΣ»…
«Αξίζει, να υπάρχεις για ένα όνειρο… κι ας είναι κάποτε η φωτιά του να σε κάψει…».
