Bbbbbbrrrrrruuuuuu ccccccceeeeee! Ενα όνομα γραμμένο ιδιαίτερα, μάλλον ηχητικά, λουσμένο στο απόκοσμο φως της σελήνης. Σαν να γράφτηκε στην επιφάνεια του δορυφόρου μας και μετά φωτοβολώντας προσγειώθηκε με δύναμη στις μεγάλες αίθουσες των γκαλερί και των μοντέρνων μουσείων για να καταδείξουν την ακτινοβολία του δημιουργού του.
Αυτήν την εποχή λαμπυρίζει μυστηριακά στη μεγάλη Πινακοθήκη Μοντέρνας Τέχνης, Tate Modern, στο Bankside, ακριβώς δίπλα στη ροή του Τάμεση στην πολυπολιτισμική βρετανική πρωτεύουσα. Το πανέμορφο κτίριο στην καρδιά του Σίτι φιλοξενεί μια νέα έκθεση που εξερευνά το πλήρες εύρος του πρωτοποριακού έργου του Αμερικανού δημιουργού Bruce Nauman (1941).
Είναι η πρώτη νέα έκθεση στο μουσείο μετά το άνοιγμά του στις 27 του περασμένου Ιουλίου, καθώς λόγω της πανδημίας COVID-19 η Tate παρέμεινε κλειστή επί πέντε και πλέον μήνες.
Ηρθε και απλώθηκε μεγαλόπρεπα στις υπέροχες αίθουσες και φέρνει στο λονδρέζικο κοινό μια ουσιαστική μελέτη του έργου του Nauman για πρώτη φορά μετά από 20 χρόνια και περισσότερο. Ο ανήσυχος εφευρετικός καλλιτέχνης έχει χρησιμοποιήσει ευρύ φάσμα μέσων στο έργο του, όπως η γλυπτική, ο ήχος, οι ταινίες, το βίντεο και οι εγκαταστάσεις νέον.
Ο Nauman από τα τέλη της δεκαετίας του 1960 έχει δοκιμάσει και ανακαλύπτει συνεχώς τι μπορεί να είναι ένα έργο τέχνης, ανασχηματίζοντας τις παραδοσιακές φόρμες και δημιουργώντας νέες. Τώρα πλέον αναγνωρίζεται παγκόσμια ως ένας από τους πιο καινοτόμους και επιδραστικούς καλλιτέχνες στα τέλη του 20ού και στις αρχές του 21ου αιώνα.
Μέσα από περισσότερα από 40 έργα, η έκθεση διερευνά τα ξεχωριστά θέματα που απασχολούσαν τον Nauman κατά τη διάρκεια της 50χρονης καριέρας του. Ξεδιπλώνοντας μια σειρά από συναρπαστικές εγκαταστάσεις που προσκαλούν και προκαλούν τη βαθιά προσοχή των θεατών, η έκθεση αποκαλύπτει τον τρόπο που λειτουργεί και δημιουργεί ο Nauman.
Συνεχίζει με μια άλλη αισθητική προσέγγιση, σε αντίθεση με την περιρρέουσα ατμόσφαιρα που περικλείει η σημερινή κουλτούρα μας, που βασίζεται στον καταιγισμό των πληροφοριών, ακόμα και τον σχεδόν αποκλειστικό τρόπο της ψυχαγωγίας μας, καθώς όλα βασίζονται και περνούν από τις οθόνες και τα μάτριξ.
Η έκθεση, που θα διαρκέσει μέχρι και τις 21 Φεβρουαρίου 2021, αποκαλύπτει επίσης σε βάθος πώς ο Nauman έχει μεταμορφώσει τον τρόπο που σκεφτόμαστε την τέχνη, εξερευνώντας την κατανόηση της γλώσσας και την αντίληψή μας για τη φυσική και ψυχολογική θέση μας στον κόσμο.
Ακολουθώντας μια μη χρονολογική δομή, η αίθουσα, που ανοίγει τη μεγάλη αναδρομική έκθεση, παρουσιάζει στους επισκέπτες το «MAPPING THE STUDIO II with color shift, flip, flop & flip/flop (Fat Chance John Cage)», 2001, μια σημαντική βιντεο-εγκατάσταση με κινούμενες εικόνες που καταδεικνύει και ενδελεχώς επανεξετάζει το στούντιο του καλλιτέχνη.
Επίσης υπάρχει και μια επιλογή πρώιμων και εμβληματικών έργων τέχνης, όπως το «Henry Moore Bound to Fail», 1967/70, και το γλυπτό «A Cast of the Space Under My Chair», 1965/68, που πραγματικά εκτοξεύουν την εννοιολογική και συχνά ερμηνευτική προσέγγιση του Nauman για τη γλυπτική, το σώμα και την πρακτική του στούντιο.
Εμπνευσμένος από τυχαία «συνάντησή» του με μια διαφήμιση νέον που «ήρθε» στο στούντιό του στο Σαν Φρανσίσκο, ο Nauman δημιούργησε πολλά πρωτοποριακά έργα-εγκαταστάσεις δημιουργημένα με φωτεινά νέον φώτα που συνδυάζουν κείμενο και χρώμα για να αποκαλύψουν τις εννοιολογικές ασάφειες που βρίσκονται κάτω από τις καθημερινές φράσεις και εκφράσεις. Ορισμένα εξαιρετικά παραδείγματα που συγκεντρώθηκαν για αυτήν την έκθεση, και περιλαμβάνει το «The True Artist Helps the World by Revealing Mystic Truth (Window or Wall Sign)», 1967, το «Human Nature Knows/Doesn’t Know», 1983/86, και το «One Hundred Live and Die», 1984.
Οι επισκέπτες απολαμβάνουν έργα μεγάλης κλίμακας όπως το «Going Around the Corner Piece with Live and Taped Monitors», 1970, και το «Double Steel Cage Piece«, 1974, που αντικατοπτρίζουν το ενδιαφέρον του Nauman για την παρακολούθηση και τον κοινωνικό έλεγχο μέσα από κάμερες, μόνιτορ και πλέγματα φυλάκισης.
Αυτά τα θέματα επεκτείνονται σε ολόκληρη την εγκατάσταση με τα «Shadow Puppets» και «Instruced Mime», 1990, όπου οι αναρτημένες κεφαλές δημιουργημένες από παραφίνη, ο ήχος και το βίντεο παρέχουν ένα τρομακτικό σκηνικό καθώς μια βασανιστική αρσενική φωνή δίνει εντολές σε μια γυναίκα που σε παντομίμα εκτελεί τις διαταγές που προβάλλονται στους τοίχους.
Ενα από τα περισσότερο ακουστικά και εννοιολογικά έργα του Nauman, το «Anthro / Socio (Rinde Spinning)», 1992, αποκαλύπτει τον τρόπο με τον οποίο ο δημιουργός με συνέπεια κατά τη διάρκεια της καριέρας του σθεναρά αμφισβητεί τις συμβάσεις θέασης και αντιμετωπίζει τους θεατές διαδραστικά και απευθείας με τη δική τους φυσική παρουσία.
Το εντυπωσιακό «Black Marble Under Yellow Light», 1981/1988, προσφέρει μια συνάντηση του κοινού με τον ταραχώδη χειρισμό του χώρου και του φωτός εκ μέρους του, ενώ το συναρπαστικό «Falls, Pratfalls and Sleights of Hand (Clean Version)», 1993, στην τελευταία αίθουσα της έκθεσης, προβάλλει τολμηρά τα θέματα της σωματικής παρουσίας αλλά και της ανθρώπινης αντίληψης που έχουν απασχολήσει τον Nauman καθ’ όλη τη διάρκεια της καριέρας του.
Ενα από τα σημαντικότερα έργα του είναι και το «Clown Torture», 1987, που διερευνά την ποιητική οπτική της σύγχυσης, του άγχους, της πλήξης, της παγίδευσης και της αποτυχίας. Είναι πραγματικά από τα πιο εντυπωσιακά επιτεύγματα του καλλιτέχνη, μέχρι σήμερα, και αποτελείται από δύο ορθογώνια βάθρα, με δύο ζεύγη έγχρωμων οθονών σε στοίβα και δύο μεγάλες προβολές έγχρωμων βίντεο σε δυο τοίχους σε loop, με τον ήχο και από τις έξι οθόνες-βίντεο να απλώνεται στον χώρο.
Το ταξίδι στα πρωτοποριακά έργα αυτού του σύγχρονου και καταπληκτικού καλλιτέχνη που βαδίζει με μαεστρία πάνω σε μια λεπτή κόκκινη γραμμή μεταξύ διασκέδασης και φόβου είναι μια βουτιά στα βαθιά νερά για να εξερευνήσουμε τις αβεβαιότητες της ζωής. Τα πρωτοποριακά του έργα έχουν επηρεάσει γενιές καλλιτεχνών και επιτρέπουν στο κοινό να αλληλεπιδράσει με το σύμπαν του καλλιτέχνη.
Οι συναρπαστικές εγκαταστάσεις με έντονη έμφαση στον ήχο και στην κινούμενη εικόνα, τα ποιητικά γλυπτά και τα υπέροχα εικαστικά νέον κομμάτια αναδεικνύουν τις ιδιαίτερες ανησυχίες του Nauman και τον τρόπο με τον οποίο τις επανεξετάζει αδιάκοπα -αλλά χωρίς να επαναλαμβάνει ποτέ τον εαυτό του-, ενθαρρύνοντας πάντα τους θεατές μέσα από τις εμπειρίες τους να ερμηνεύουν και να δημιουργούν εναλλακτικές αναγνώσεις για το έργο του.
? «Bruce Nauman» στην Tate Modern του Λονδίνου. Μέχρι 21 Φεβρουαρίου 2021.
? Μένουμε ασφαλείς!
Λόγω της πανδημίας ξεναγούμαστε και απολαμβάνουμε διαδικτυακά εκθέσεις και συλλογές εδώ.
