Εδώ πραγματικά κολλάει η παροιμία: ήτανε στραβό το κλήμα, το ’φαγε και ο γάιδαρος. Δεν μας φτάνει που ακόμη, εν έτει 2020, δεν εννοούμε να καταλάβουμε τι εστί «δημόσιος χώρος» και το αντιλαμβανόμαστε κυρίως όταν είναι να πετάξουμε τα σκουπίδια μας όπου λάχει ή όταν βάζουμε τις μουσικές στη διαπασών «γιατί είναι δημόσιος χώρος και κάνω ό,τι γουστάρω», δεν μας φτάνει που η Αθήνα, με γοργούς ρυθμούς, γίνεται μια πόλη που διώχνει τους κατοίκους της, έχουμε και την πανδημία πάνω από τα κεφάλια μας και έχουν έρθει τα έξω μέσα.
Ο αρχιτέκτονας Ηλίας Παπαγεωργίου το λέει πολύ καλύτερα: «Η μορφή του χώρου επηρεάζει τον τρόπο που βλέπουμε, ακούμε και προσεγγίζουμε τους άλλους ανθρώπους. Αλλοτε ο χώρος μάς φέρνει πιο κοντά και άλλοτε πιο μακριά, αλλάζοντας τις μεταξύ μας αποστάσεις, όχι στην απόλυτή τους διάσταση, αλλά ως προς τις δυνατότητες που έχουν οι φωνές, τα βλέμματα και οι κινήσεις μας να διευκολύνονται ή να δυσχεραίνονται.
»Ο πρόσφατος εγκλεισμός μας “μέσα” και η ταυτόχρονη επιθυμία μας να βγούμε “έξω”, να βρεθούμε “ανάμεσα” στους άλλους, έφεραν στην επικαιρότητα, με τον πιο άμεσο τρόπο, ένα διαχρονικό αλλά συχνά παραμελημένο ζήτημα: Πώς η αρχιτεκτονική, ως το πεδίο συνύπαρξης των ανθρώπων, καθορίζει σε έναν μικρό αλλά αισθητό βαθμό τον τρόπο που ζούμε “μαζί”». Αυτά και άλλα πολύ ενδιαφέροντα καταγράφει στο βιβλίο του «Η αρχιτεκτονική ως πεδίο συνύπαρξης» που κυκλοφόρησε πρόσφατα από τις Εκδόσεις των Συναδέλφων. Το βιβλίο παρουσιάζεται μεθαύριο Δευτέρα, 6 Ιουλίου, στις 20.00, στον κήπο του Νομισματικού Μουσείου (Πανεπιστημίου 12). Θα μιλήσουν οι: Τάσος Μπίρης (αρχιτέκτων, ομότιμος καθηγητής ΕΜΠ), Μαρία Μαντουβάλου (αρχιτέκτων πολεοδόμος, ομότιμη καθηγήτρια ΕΜΠ), Gottfried Schubert (σύμβουλος ακουστικής). Θα ακολουθήσει μουσικοχορευτικό δρώμενο.
