Προσωρινά σε αναστολή

Το «Προσωρινά σε αναστολή» αποτυπώνει στιγμές από τη ζωή παιδιών και εφήβων κατά τη διάρκεια των δύο μηνών επιβαλλόμενης καραντίνας στην Ελλάδα. Με την έναρξη της απαγόρευσης της κυκλοφορίας άρχισα να παρατηρώ τη συμπεριφορά και τις καθημερινές συνήθειες του έντεκα ετών γιου μου. Ξαφνικά η ζωή του άλλαξε από την ελευθερία των μετακινήσεων και την παρέα με τους φίλους του στην απόλυτη απομόνωση όπου κάθε δραστηριότητα έπρεπε να πραγματοποιηθεί πίσω από κλειστές πόρτες. Η επικοινωνία με τους φίλους και τους συμμαθητές του ήταν δυνατή μόνο μέσω τηλεφώνου.

Μια αίσθηση μοναξιάς διαπέρασε το σπίτι όπου ο καθένας από εμάς έπρεπε να αναπροσαρμόσει την καθημερινή του ρουτίνα. Το σχολείο, η συνάντηση με έναν φίλο, η επίσκεψη σε μια παιδική χαρά, η βόλτα στην παραλία, τα ψώνια σε ένα κατάστημα ή ακόμη και η επίσκεψη στο γιατρό, που ήταν έως τώρα δεδομένα, δεν ήταν πλέον δυνατό να πραγματοποιηθούν, αναβλήθηκαν επ’ αόριστον και κανένας από εμάς δεν ήξερε για πόσο καιρό.

Το να ζεις με το «άγνωστο» ήταν τόσο δύσκολο όσο ο φόβος της ασθένειας των αγαπημένων ατόμων από τον Covid-19. Η αίσθησή μας για τον χρόνο και τον χώρο, και ίσως οι προτεραιότητές μας στη ζωή, άλλαξαν από το κλείσιμο αυτό. Οι γονείς δεν μπορούν παρά να αναρωτιούνται ποιες είναι οι μακροπρόθεσμες επιπτώσεις αυτής της εξωπραγματικής εμπειρίας στα παιδιά και τους εφήβους μας.

Κατά τη διάρκεια της καραντίνας είχα μια όλο και αυξανόμενη περιέργεια για το πώς οι άλλοι άνθρωποι, ιδίως άλλες οικογένειες με παιδιά, αντιμετώπιζαν την περίεργη αυτή εποχή. Εψαξα την ευκαιρία να μπω στον κόσμο τους, να πάω πίσω από αυτές τις κλειστές πόρτες. Αλλά έπρεπε να περιμένω να αρθεί το κλείδωμα πριν εξασφαλίσω τη γονική άδεια και την προθυμία των νέων να μου αποκαλυφθούν, καθώς αντιμετώπιζαν τη μοναξιά τους, την απογοήτευσή τους, την πλήξη και την αμηχανία τους, το άγχος τους και τις προκλήσεις τους στο να φαντάζονται και να αναπολούν τον κόσμο που γνώριζαν ώς τώρα, πριν ξαφνικά έρθουν αντιμέτωποι με την κρίση αυτή.

Το «Προσωρινά σε αναστολή» συλλαμβάνει στιγμές, δραστηριότητες, σκέψεις και ευχές. Είναι μια ιστορία του τι έκαναν τα παιδιά μας για να διασκεδάσουν, να αντιμετωπίσουν τους φόβους τους, να διατηρήσουν κάποιο μέρος της πρώην ομαλότητας της ζωής τους. Οι φωτογραφίες είναι ένα αφιέρωμα σε αυτήν τη μοναδική εμπειρία, μια ιστορική στιγμή που ζήσαμε με στιγμές αποσύνδεσης, απομόνωσης και αυτοσυνείδησης. Μια εμπειρία που θα διαμορφώσει την οπτική και προοπτική των παιδιών μας για τη ζωή με τρόπους που δεν έχουν αποκαλυφθεί ακόμα.