Ποιητής… εκ του προχείρου

Μωραίνει πάντα Κύριος ον βούλεται απολέσαι στην τρύπα που ’ναι ’κεί μπροστά τράβα, του λέει, και πέσε

Τυφλός τα τ’ ώτα τον τε νουν τα τ’ όμματα πηγαίνει κι αυτός μέσα στον λάκκο του και μοναχός του μπαίνει

Ετσι κι η Ελλάς, αλίμονο, επίμονα με πάθος απ’ το ’να στο επόμενο πέφτει, θαρρώ, το λάθος

Σε λίγους μήνες τάχιστα, μόνη της, μάνι μάνι όλους τους φίλους της εχθρούς κατόρθωσε να κάνει

Λέγαν οι Αμερικανοί υπέρ μας ένα λόγο και κάπως συγκρατούσανε των Γερμανών τον ψόγο

Τώρα σ’ ενέργεια εχθρική, ο διάβολος να πάρει θαρρούνε πως προβήκαμε για του Ξηρού τη χάρη

Μέχρι κι εκείνος ο Γιουνκέρ, φιλέλλην από κούνια που πριν μας υποστήριζε ο δόλιος ώς τα μπούνια πια απογοητεύθηκε και πλέον τα μασάει του τέλειωσ’ η υπομονή και μας στραβοκοιτάει

Κι αφού στραγγίξαμε εντελώς από λεφτά, καθόσον του Λαφαζάνη όνειρο τα χρήματα των Ρώσων, ρουφάμε τα διαθέσιμα απάντων των φορέων: να δούμε αν θα βρει το ΣτΕ το μέτρο αυτό ωραίον!

Τη μια τους λείπανε λεφτά, μετά λέν’ πως τα βρήκαν εμένα πάντως μ’ όλα αυτά ψύλλοι στ’ αυτιά μου μπήκαν

Κι ενώ η Ελλάς ψυχορραγεί, ορδές απελπισμένων όπως μπορούν, στο έλεος κυμάτων αφρισμένων εδώ να φτάσουν προσπαθούν, λες κι ως διά μαγείας θα ’ναι γι’ αυτούς η χώρα μας… γη της επαγγελίας!

Μα κι αυτοί πια το πόδι τους μόλις εδώ πατάνε το πρώτο πράγμα που ζητούν είναι αλλού να πάνε …